Meningen

Leuke IDFA ervaring. Net wat minder boeiende docu. Het is een energieke bedoening. Dat mag je ook wel verwachten. Een super 3D ervaring is het niet, maar een 3D screening als dit was een leuke bijkomstigheid in combinatie met een verder voorspelbaar en commercieel verhaal. De CEO van het festival is heel nadrukkelijk aanwezig. Zijn rondborstige vriendin ook. Ze kussen en proosten wat af...

Al met al is het een blij verkoopfilmpje. Overigens neemt dat niet weg dat het een aardig beeld geeft van "underground tot mainstream" van dance in de USA. Een megafeest. Welhaast ongeëvenaard.... Afrojack, Calvin Harris, Hardwell...top 40 house dus. Tussendoor gaat het nog wel over de andere podia maar vooral voorgenoemde topacts komen in beeld. Aandacht voor stromingen als minimal, hardhouse etc. zal er ter plekke vast zijn, maar niet in deze docu. Detroit techno? Geen aandacht voor. Hollandse helden, die verkopen mogelijk beter. Aandacht voor het begin van de "scene" is er wel. Onthullend of boeiend wordt het niet.

De docu mist spontaniteit en echtheid. Te veel bedacht dus. Hoogtepunten in de film zijn vooropgezet. Geen echt onverwachte wendingen of opmerkelijke ontdekkingen. Gewoon een blij beeld van levensgenieters, jong en (iets) ouder.

Turpin gaf vooraf @iffr 2016 aan: probeer de film vooral niet te volgen. Ik heb dat dan ook maar niet geprobeerd. Nog steeds word je van de ene vage droom in de volgende geworpen.
En met al die overeenkomsten, ga je er dan toch wat van verwachten.
De soundtrack en het acteerspel maken het weer enigszins goed.
Het einde toch "gewoon" bij de oude Simone beviel me wel.
Krap 3.5 *

nee, zie hieronder mijn typering van de film als geheel

Ciske de Rat in de sneeuw. Dramatisch, levensecht, op een origineel en mooi decor in beeld gebracht. De film lijkt zich eind (?) jaren 80 af te spelen. De climax is er maar is niet overweldigend.

Een dromerige begin- en eindscene. Hierbij mijn gedachte over deze scenes: De eerste scene vat eigenlijk de film samen. Een aangespoelde immigrant probeert zijn vriend te redden maar wordt dat afgeleid door een schone blanke dame. De laatste scene lijkt vooral een droom van de immigrant in zijn blijvend uitzichtloze situatie. De film is vrij traag. Een echt hoogtepunt ontbreekt (af en toe een tempoversnelling, een bescheiden actiescene, maar vooral een aanhoudende, beklemmende spanning). Dat is -meen ik- zo omdat de uitzichtloosheid de film beheerst tot aan het einde; de regisseur heeft een hoogtepunt niet echt nodig gevonden. Het wordt prachtig in beeld gebracht. Sterk acteerwerk.

Boratfilm met Hitler in de hoofdrol. Gewoon een lollig filmpje. Niet constant even sterk.

Je kan er heeel serieus mee omgaan...wat dacht je van de lengte van Oliver Masucci...ohhh: onwerkelijk...maar ach...

Juist wel lachen die mix van fictie en realiteit.

Origineel? Ja en nee.

Und MUNTZ bin ich nicht vergessen...

“Hoe een actiefilm tot een poëtisch cinematografisch hoogstandje wordt.”

Al enkele jaren heb ik me verheugd op deze film. Als wel vaker, las ik met grote voorzichtigheid enkele meningen om maar zoveel mogelijk de spoilers te voorkomen. De film begint vrij gewoontjes voor het thema: vaste ingredienten als helikopters, Amerikanen in de woestijn, djalaba's, talibanstrijder vliegen door het beeld. Als je ongeduldig, onrustig bent en je geen tijd hebt voor de indrukken van het lijden van de hoofdpersoon, zal je de film vast uitzetten na een half uur. Doe je dat niet dan wordt het een best unieke ervaring. Het meest eigenaardige, maar ook geniale, vond ik dat de film met wat slap geouwehoer begint, maar uiteindelijk eindigt in bittere ernst.

Mede gelet op deze tegenstelling begon ik me af te vragen wat er met de film bedoeld wordt. Toch eist de beleving van de prachtige beelden en de muziek tijdens de film vooral de aandacht op. Pas achteraf bekroop mij het gevoel (weer) om te beredeneren wat ik gezien had. Een politiek oordeel? De film beeldt zoveel menselijkheid uit dat je aan een politiek oordeel van de maker gewoonweg niet toekomt, concludeer ik. Anders dan de gebruikelijke verhalen over terroristen, concentreert de film zich veel meer op emoties: pijn, uitzichtloos verlangen en laat het de kijker vertwijfeld achter.

Simpel maar doeltreffend
In de film weet je gelukkig lang niet welke kant het nu precies op gaat. Waar slaat die eerste scene nu op? Zijn het nu flashbacks of flashforwards…dacht ik even. De dubbele verhaallijn is niet uniek, maar sluit mooi aan. En ja dan opeens weet je het: de gorgonzola! Het zijn veel simpele, speelse trucs die mij bevallen..

Pakkend
Gebruikers die de film niet waarderen omdat en de hoofdpersoon als een engerd typeren of de film te traag vinden, kan ik echt niet volgen. Een engerd tja, dat zal wel, maar geniaal gespeeld toch? Pkunk: zowat elke komedie teert op het steeds weer herhalen van het karakter van de hoofdpersoon toch...van Charlie Chaplin tot Ace Ventura...? Raimundo brengt humor en passie! Als je deze film te traag vindt dan heb je…ja hier komen de vooroordelen… geen zitvlees of kan je je gewoon niet vinden in het fantasierijke, vreselijk originele verhaal, met prachtig gekozen slotscenes.

Gevatte spot
Er wordt toch heerlijk de draak gestoken met de held die dreigt ten onder te gaan :de sul wordt zowaar succesvol, je voelt dat het fout gaat...het gaat fout...en...plots is hij toch een held!?
Bovendien lijkt het een persiflage van- of tenminste een flinke knipoog naar- de lagere klasse van Brazilië (hoeren, de uitbuiting door de restauranteigenaren) , Braziliaanse zelfspot dus.
Hoe dan ook: deze zeer sfeervolle (beeld én geluid) komedie is een film die ik al jaren klaar had liggen, maar me absoluut niet heeft teleurgesteld!

Het verhaal van Marona is als een verlichtende droom.
Al heb ik ook weleens een droom, een echt verlichtende droom als deze heb ik nooit.
Waarom een droom? Nou dat zie je vanzelf als je je mee laat slepen in de waanzinnig mooie animatiestroom die deze film je biedt. Een kleuren potpourri die zijn weerga niet kent. Een opvolging van bewegingen, kleuren en muziek die het begrijpelijk verhaal over een hondje zoveel meer geven dat de associaties die je kan hebben met de vormen en kleuren écht een toegevoegde waarde kan hebben. (De depressieve acrobaat aan de drank bijvoorbeeld, wordt in een mum van tijd verbeeld door allerlei suggestieve beelden en een verontrustende sound die je even doen nadenken: waarom ontspoort hij? Je denkt dat je het "hebt" maar het verhaal gaat door en laat je zitten met je eigen interpretatie van de beelden die geenszins realistisch zijn maar je wel doen denken aan de realiteit, . De beelden lijken dus extra verhalen te vertellen over de diverse personages die Marona begeleiden door haar hondenleven en zowel Marona als de kijker aan het denken zetten over keuzes in het leven, de passanten in je leven, kansen in je leven, levensfases en wellicht nog wel veel meer...

IFFR praatje Anca Damian
Anca Damian kwam na de IFFR screening nog even een praatje doen. Dat was niet bepaald een pretje. Ze was niet in vorm in deze vroege ochtend (0900 uur screening) waarin ze ons confronteerde met een wat vaag verhaal. Haar lange zinnen in matig Engels maakten haar verhaal onnavolgbaar. Maar goed, het sympathieke warhoofd noemde gaandeweg interessante zaken als inspiratie (Le Petit Prince) en vertelde wat over het maken van de film. De prachtige muziek (klik hier) was eerder gemaakt dan de animaties die op hun beurt tot standkwamen door een vrije interpretatie van de drie animators. Dat is bijzonder te noemen. Deze dame wilde ook vast een mooi verhaal vertellen. Maar het kwam niet geheel uit de verf. Een groot deel van haar verhaal - een verheldering- trof ik "gelukkig" aan in dit interview.