Meningen

Alleraardigst filmpje. De humor sprak me wel aan. Het hedendaagse, herkenbare, leventje van de sympathieke hoofdpersoon wordt op een vermakelijke, komische en daarmee aantrekkelijke manier neergezet. Het bakje koffie krijgt een hoofdrol in een film die verder geen echte pieken of dalen maar wel een sterk einde kent.

Probleem: hoe combineert een vrouw tussen 30-40 jaar haar kinderwens met haar (veel te drukke) baan en bestaan.

* de benadering van missl klinkt natuurlijk heel nuchter maar de Viva, Libelle (etc) worden volgens mij aardig gevuld met dit onderwerp: dat maakt het probleem wat mij betreft 'relevant' dan wel 'actueel'.

Overigens vind ik dat je je impuls echt zeer gevat omschrijft, Donkerwoud.

Mijn gedachte was: zal deze dame dan nu echt iets relevants gaan zeggen en haar DWDD masker laten zakken?

Wat bleek: Ik vond haar -ondanks haar BN'er look, haar irritante woordgebruik als genoemd door missl- nog tamelijk eerlijk overkomen(+).

De docu heeft eigenlijk een wat vaag, open einde en netals Donkerwoud meen ik dat het te veel om Halina draait (-). Als je dan een maatschappelijk issue wil aankaarten, onderbouw het dan door bv. aan te geven dat het een probleem is van de generatie. De docu wordt daardoor niet heel boeiend.

Het sentimentele gedoe is m.i. niet op elk front hinderlijk.

Wel een echt (herkenbaar) Oscarwaardig sentiment: de link met Hollywoodfilms is er. De overacting is wel (soms) een tikje te. Het verhaal, de filmische beelden waren genoeg voor een kleine voldoende. De thema's vond ik wel sterk gebracht. Wie verzint er nu een film over een carrièretwist als deze? Het blijkt allemaal "losjes" op een autobiografisch boek is gebaseerd. Dat "losjes" blijkt wel uit het feit dat het boeddhisme slechts even wordt genoemd. De (betekenis van de) Japanse naam van de film past beter dan de Engelse titel. "De boodschap" is mooi gebracht, wellicht belerend, sentimenteel, maar ach..het deert me niet. Over wat de boodschap nu precies zou moeten zijn laat ik graag nader commentaar aan Japanners/ Japan-kenners. Duidelijk wordt er een taboe doorbroken.

In de stijl van Adaptation. (2002) en Being John Malkovich (1999) wordt er een herkenbaar verhaal verbeeld. Zoals de site van LIFF Leiden al vermeldt: je moet em gewoon zien en niet te veel lezen over het verhaal.
Prachtig hoe de dubbelrollen vertolkt worden.
De dialogen zijn ijzersterk, herkenbaar en komisch.

Refn doet zijn trucje (weer, zoals eerder al opgemerkt met verwijzing naar VR, Drive). Mooie onheilspellende sfeer wordt er neergezet in deze film. Het geluid van de tuc tuc's, de donkere steegjes, de muziek deden het wel voor mij. Het verhaal boeide me helaas iets minder. De acteerprestatie van Gosling vond ik niet heel bijzonder. De ijzige bijna emotieloze houding van vele personages past wel bij het onheilspellende sfeertje maar in combinatie met het verhaal vond ik het toch soms een tikje saai. Kirsten Scott Thomas steelt de show wat mij betreft netals Vithaya Pansringarm. Alle pluspunten van deze film maken het toch (weer) een leuke kijkervaring: een dikke "7".

Dank voor de toelichting/ info over de Q and A Mochizuki Rokuro! Die screening moest ik helaas missen @IFFR 2016.

Het eerste deel geeft typisch junken gedrag: blij en geil na een shot, zwaar depressief erna. De familiebanden werden mooi in beeld gebracht. Dicht op de huid. De regisseur heeft gebruik kunnen maken van de key-figures die toch al niet veel te verliezen hebben: ze geven letterlijk alles bloot. Ik kan me voorstellen dat een vriendschap met Mark daar ook bij helpt. Ik vond het niet persé gemaakt maar eerder schokkend hoe ver de regisseur toegang krijgt tot Mark's leven.

Was Lisa terughoudender en is dat de reden dat de regisseur van haar minder footage heeft en dus geen docu maakte? Het verschil Baltimore/ Louisiana heb ik helemaal niet opgemerkt!
Hoe dan ook stoort het mij niet dat er twee "Other Sides" zouden zijn. Het weergeven van meer subgroepen geeft juist nog meer een beeld van hoe deze groepen de politiek ervaren. De eerste groep leek overigens -muv Mark- een stuk genuanceerder over de zwarte bevolking (gelet op de voorkeur van die oude baas voor bv Hillary Clinton), dan de tweede groep (vooral pro NRA en ze zien Obama liever branden ). Ik kan me voorstellen dat ze zich behalve als "Real American" verder niet verbonden voelen, maar is dat volgens de regisseur wel zo?

Gezien tijdens Camera Japan in Roffa. Drama met een luguber toontje.

Frankenstein anno 2022 te Japan.

Begint met een serie mooie mysteriese shots. Al wordt je gaandeweg nog een aantal keer goed op het verkeerde been gezet, ontbreekt de vaart zo nu en dan.