Meningen

Mooi opgebouwde, soms aangrijpende film met uitstekende acteurs. In het begin van de film heb ik nauwelijks het idee gehad dat er een echte hoofdrolspeler zou zijn...dat doet dan even vreemd aan, maar tegelijkertijd groeit de niewsgierigheid naar het verloop van de film. De verschillende verhalen en hoofdpersonen worden dan komisch in beeld gebracht. Het is dan ook geen "uitsluitend deprimerende film". Verrassend hoe de film bijna van genre lijkt te veranderen. Het deed wat mij betreft geen afbreuk aan het drama in de film.

Helaas wist Penny Lane me niet meer echt te verrassen met deze youtubecompillatie. In de eerdere twee docu's die ik zag viel ze op door de creatieve en humoristische dan wel spitsvondige benadering van de 'found footage'. Over de youtubeblogs kon ze bij de Q&A @IFFR 2018 vertellen dat ze tijdens het ‘maken’ heeft getwijfeld aan de waarde en het beeld dat ze neerzet over de bloggers, maar uiteindelijk heeft ze de beschikbare duizenden uren materiaal knap samengevat. Wellicht dat haar gevoel / vrees -waar ze over sprak- om hen voor gek te zetten geleid tot de rauwe nauwelijks bewerkte compillatie en niet tot een wat meer speelse benadering, een ceeatieve variant of één met wat meer achtergrond. Een dergelijke docu met wat meer wetenschappelijke achtergond is wel in de maak: dat doet een ander, zo vertelde zij.

De docu sluit af met een dankwoord voor de bloggers, een sympathie betuiging. Als kijker kwalificeer ik de goede bedoelingen van Penny Lane ten spijt, de mensen wel als zieken of gekkies, die in hun gefingeerde ziekte een drijfveer vinden om te bloggen en likes te verzamelen. Dat zorgt voor lachwekkende momenten. Ieder personages (van het totaal van 3 bloggers) houdt er ook heel eigen theorieën op na: gratis gezondheidsadvies... Penny Lane sprak hen nooit persoonlijk al heeft ze wel gepoogd contact te zoeken. Gemiste kans wellicht: Joni Mitchell wordt slechts kort genoemd als 'ster' die lijdt aan Morgellons.

Origineel onderwerp, wat minder geslaagde uitwerking.

Een ultieme IFFR 2019 filmervaring
Het was zowat een antropologisch onderzoek dat de makers van deze film zo ver bracht dat ze een vrij intense film maakten. Nu was het niet persee (uitsluitend) het misdaadverhaal dat de film de thrill bracht. Wat wel? De historische en culturele inslag en de mysterieuze sfeer maakten het echt boeiend. Deze film gaat weer over dugs, maar biedt meer: het belicht een donker -bij het grote publiek nog onbekend- hoofdstuk van de Colombiaanse geschiedenis. Dat werd nader toegelicht door de casting director, die vragen met verve in goed Engels (!) beantwoordde, na de eerste screening op het IFFR 2019.

Q&A
De casting director liet weten dat hij zelf - als Rooms Katholiek Colombiaan opgegroeid in een ander gebied - ook verrast dan wel geschrokken was door het duistere verhaal van de Wayuu en hun wiethandel. Deze geschiedenis bleek exemplarisch voor het vervolg op dit Wayuu verhaal dat loopt van de jaren '60 tot begin jaren '80: Escobar, Cocaine, de (huidige) guerillaoorlog. De meer recente geschiedenis heeft ook voor de Wayuu trieste en vernietigende gevolgen gehad.

Het door predator genoemde eerste deel is trager maar daarmee niet persé minder. In dit deel wordt ruim de tijd genomen voor het belichten van de cultuur, de rollen (moeder Ursula, de bodes) en het geloof (in dromen!) en de gebruiken van de Wayuu. De Wayuu hebben ook nu nog een eigen rechtsorde in het gebied waar ze wonen dat zowel Venezuela als Colombia bestrijkt (zie het schiereiland op eerdere wiki link). De Wayuu bleken wel bereid mee te werken aan deze film.

Dat is te merken aan de taal (ook aangeleerd door de professionele acteurs) en de participatie van de Wayuu (bijrollen). Het gaat m.i. niet ten gunste van de acteerprestaties, maar geeft wel een authentieke sfeer. Het landschap is ook exemplarisch: het prachtige huis op het verdroogde land is tijdens de opname regelmatig ondergelopen. Dit is terug te zien in één van de laatste shots van het huis dat de ondergang van de familie van Rapayet/ Ursula illustreert . De toelichting van de casting director, het boeiende verhaal, de beelden en de muziek maakten het een onvergetelijke en zeer mooie festivalervaring (eerste film IFFR 2019)!

Een film met als verwacht aardig wat vaart, mooie beelden en een spannend verloop. Dat werd wat verstoord door de ver gezochte rol van de kunstenaar en zijn gezin. Schuld en boetedoening. Het is overduidelijk het thema dat de door de regisseur maar ook door de kunstenaar en zijn gezin wordt omarmd en verbeeld.

De zoekende zoon is een kat met meerdere levens. Zijn drijfveer om plots een andere zoektocht te beginnen komt een beetje uit de lucht vallen.

Dat de regisseur kiest voor eigen kunst en dat van vrienden (best jolig) in het voor de film gemaakte tiny house vond ik dan wel een mooi weetje uit de Q&A. Escalante vertelde wederom een persoonlijk getinte film te willen maken in de nabijheid van zijn woonplaats Guanajuato. Geïnspireerd door Dostojewski luisterboeken is hij er niet geheel in geslaagd het thema schuld echt sterk uit te werken. Heli -met onervaren acteurs- was wat mij betreft indrukwekkender dan dit door professionele acteurs gedragen verhaal. Het slot was niet persé een blij eindemaar was voor mij ook net niet raak.

Een film waarin het gevoel het wint van het systeem, aldus Katz in haar uitleg bij de Q&A bij IFFR 2021 on demand. Naja...wint... de film kabbelt voort en de protagonist, Sebas, vecht vreedzaam tegen het systeem. Zonder al te veel vragen te beantwoorden laat de film de kijker zich inleven in de hoofdpersoon. Mits je het toelaat, want het kan ondanks het vrij duidelijke verhaal (met ruimte voor interpretatie) ook een saaie, vage film blijven zo merkte ik aan de feedback van de prinses naast mij op de bank. Ik kan me wel vinden in de uitleg van Katz: over de verbeelding in deze film van het menselijke gevoel (de keuze voor het hondje) en het conflict met het systeem (geen hondje geen baan). De keuze voor zwart wit is bedoeld om de focus voor de kijker te verhelderen op het alledaagse verhaal van de hoofdpersoon. Dat mag ook wel want de uitleg bij zijn meanderende levensweg krijg je niet. Samen met de stopmotions (?) die functioneren als mijlpalen, is dit een geslaagde ingreep om de kijker enige grip te geven! De verrassende wending de meteoor die onheil brengt geeft kort enige spanning. Had daar meer in gezeten? De film is en blijft hoe dan ook een kalme, sympathieke belevenis.

Succesvolle indie
Al was dit niet helemaal mijn film, toch heb ik veel ontzag en waardering voor de regisseur en deze sfeervolle film. Tijdens IFFR ‘19 vertelde Brandt dat haar ‘kleine’ film een waar succes is geworden. Ze is er nog verbaasd over en heeft haar crew “kunnen betalen...dat was fantastisch”. Inmiddels is de film dus te zien geweest op SXWX en nu ook in Rotterdam.

Colab van de toekomst
Meredith Johnston schreef het script en samen met regisseur Brandt ontstond in 16 dagen een film die 12.000 dollar heeft gekost. Een product geschreven naar aanleiding van het persoonlijke verhaal van Meredith, met zo nu en dan rake improvisaties denk aan de stukjes aan het kampvuur met gitaar, het simpele verhaal en de komische stukken denk aan de opzichter . Maar ook: de sound en een uitstekende setting op een kampeelplaats in Wisconsin, waar Brandt zelf vandaan komt. Waar voor mij de schoen wringde? Enerzijds liet ik me wel meeslepen met Leigh en haar zieke moeder, anderzijds irriteerde het gedraaikont van het voormalige stelletje me gewoon te veel. Her kwam me soms wat gemaakt over. Nu heb ik niet zo’n hipster allergie (ja die term is niet van mij), maar voor de kijkers die dat wel hebben: wees gewaarschuwd. Al met al: leuk, mooi, gevoelig en komisch genoeg voor een fijne terugblik.

+ Meredith Johnston en Carol Brandt; schrijf die namen maar op...er komt meer van hen...

Mijn vooroordeel dat Patrick Bateman ten tonele zou verschijnen bleek niet geheel terecht. De film begint veelbelovend met beelden van flats en patronen die doen denken aan licht dat door gaten schijnt, aan gaten, piercings. De soundtrack was ook hier weer erg fijn en volgt het wel en wee van de man die de film draagt Christopher Abbott. De cheesy loveboatgeluiden werden afgewisseld met jazzy orgelgeluidjes. Ze pasten uitstekend bij de lachwekkende situaties bij het optreden van het verre van arrogante 'broertje' van Patrick Bateman. Deze man heeft wél deuntjes mee en heeft bovendien het pak, de instrumenten, de strakke badkamers de kamers mee om tekeer te gaan als Patrick! Hij wordt vergezeld door...waar ken ik haar ookalweer van... Mia Wasikowska (Stoker, Only Lovers Left Alive, Alice in Wonderland). Uitstekend acteerwerk. Leentjebuur spelen bij andere films in het genre is aardig gelukt. De humor en het acteerwerk maakte het voor mij een geslaagde film. Eerst eten.

Veelkleurig sprookje met een rauw randje.
Zowel de hoofdpersoon, de sound als het verhaal doen denken aan de klassieke sprookjes: fantasievol en zonder happy end.

Heerlijke feelgood film over onder meer de jeugdherinneringen van Tully, zo vertelde hij tijden de Big Talk tijdens het IFFR. De muziek is te gek gekozen en zorgt voor een goede flow. Tully onthulde dat de good guys de coole tunes -electric boogy- hebben gekregen, de bad guys de cheesy eighties sounds. Er zijn meer kleine feiten uit zijn jeugd verwerkt in deze film: het beroep van zijn vader (statetrooper), de regio waar het zich allemaal afspeelt. Naast de muziek is de enscenering uitstekend en erg herkenbaar. Het geklooi met cassettedecks, de mooie arcades met herkenbare flipperkasten en computerspellen, de glimmende broeken met ritsjes kortom de hele 80ies trend die vandaag de dag een revival beleeft. Daarmee is deze film heel knap uitgewerkt maar uiteraard niet de enige met een mooie 80ies stempel (voorbeeld IFFR Suzanne (2013), maar natuurlijk ook The Wolf of Wall Street (2013). Ik zal de film denk ik niet snel vergeten vanwege de verfijnd uitgewerkte "80ies-feeling"....dat is vast niet makkelijk te evenaren. Al met al was het des festivals dat de knaapjes in deze film op zo'n manier de show stalen dat het publiek echt flink reageerde op grappige en aandoenlijke scenes en opmerkingen....en dan vertelde Tully vooraf nog dat het nieteens een erg bewust gemaakte feelgoodmovie was....

Na het RTM programma gemist te hebben op IFFR 2020 besloot ik deze docu eens te kijken@IFFRUnleashed. De film biedt veel: een kijkje in de punkscene, een oprecht gesprek van Pinkel met Deelder, vele kiekjes van Rotterdam van toen en niet te vergeten het mobielloze en tamelijk autoluwe Rotterdam, maar verder vooral een persoonlijk verhaal van PInkel en "ze meisie". Het is een recht uit het hart docu over een punk die (vooral in het tweede deel) zijn zorgen voor morgen deelt. Het blijkt een zorgzame huisvader, met serieuze zorgen voor zijn wijk.

Ik ben benieuwd hoe het nu gaat met Pinkel. Zijn bandleden zijn wel "still going strong" in de muziekscene. Terloops zie je ook Ronnie Roteb, bandlid van Tändstickorshocks, de Rondos: Op pad met Marel Kroon: Ronnie Roteb – Popunie Rotterdam

Mochizuki Rokuro schreef:

(quote)

Laat ik daar de uitzondering op zijn dan (...) al met hopeloos misplaatste scènes over een wiegje in een luxueus treinstel waren voor mij voldoende om mijn Haneke-allergie volledig boven te laten komen. Ik had gehoopt op iets meer rauw en naturel in plaats van deze expliciete dram-cinema van de bovente plank. Totaal niks voor mij.

Knap hoe die kleine ventjes dit levensecht hebben neergezet. De rol van het wiegetje was wel te raden maar niet echt voorspelbaar. Ik vond het juist wel "luchtig en komisch" overkomen.

Ik vond de film absoluut geen belerend toontje hebben.

Aardig sociaal drama die met ups and downs van een interessant begin tot een goed einde komt. Anders dan voorgaande users vind ik de verhouding vader/ moeder en het terugkerende contact met de politie de sterkste punten van de film. Was niet erg onder de indruk van het verhaal van de pubers/ tieners en de vrij voorspelbare discussies. De film laat je lachen om de treurige en klunzige ouders, de bureaucratische romplsomp en genieten van de tamelijk spaarzame, maar mooie shots vanuit de toplocatie waar de kids slapen.

Anders dan wendyvortex, heb ik mij niet echt gestoord aan de hoofdpersoon. Je kan het een avontuurlijke leeghoofd noemen bv. vanwege zijn drijfveer als wannabe actionhero. Let wel: de hoofdpersoon legt hij zijn ziel wel degelijk bloot. Dat vind ik best prijzenswaardig. Je merkt dat hij zichzelf wel degelijk oook een rare snuiter vindt, dat hij vragen bij zijn acties stelt: waarom heb ik dit gedaan . Het is fascinerend dat de "gekte" van een hoofdpersoon heeft geleid tot zo'n docu. Dezelfde (misplaatste) bewondering kreeg ik bij het zien van de gek van Grizzly Man (2005). Het is ook wellicht meer verwondering dan bewondering. Maar goed..

Verder vind ik het verhaal en de beelden -ook het eerste uur- mooi en interessant. Het laatste deel maakt het wel af, dat zeker. Mij is dan ook niet duidelijk wat wendyvortex bedoelt met de enorme "Fail"? Doel je dan op zijn eigen gevoel dat hij zou falen of het gevoel van "de kijker wendyvortex" dat anders de film zou zijn mislukt?

Zwaar deprimerend, uitstekend gespeeld, realistisch verhaal.

Al ben ik het in grote lijnen eens met onderstaande commentaar van poko, toch waardeer ik de film iets minder. Het dicht op de huid filmen: de "homemoviestyle" irriteerde me wat aan het begin, maar went wel. De focus op de moeder is aan de ene kant ronduit prachtig, aan de andere kant miste ik wat meer info over (karakter van) de zoon. De zoon vertolkt vreemd genoeg een bijrol die wel heel "grijs" is.

De formule is wel vaker gehanteerd in GB en Australie. Ik denk aan ...

The Sapphires (2012) en The Boat That Rocked (2009)

Dat maakt de film niet erg origineel in zijn soort*, maar nog steeds erg leuk en leerzaam.

*Ik doel dan op de lach en de traan, de historische relevantie, de prachtige setting, 80ies vibe, muziek etc.

In het begin ergerde ik me wat aan de musical achtige aanpak. Netjes omstebeurt de tekst op een theatrale manier opdreunen. Gaandeweg verdween deze ergernis. De film is te leuk, te lief en....gemaakt gespeeld of niet: de types zijn vrolijk, de sfeer is vrolijk en de film is soms aangrijpend.

Ik vat de opmerking van John Lee Hooker niet, want er is geen concept toch? Het is op feiten gebaseerd. Het hele filmpje ademt de knalrode solidariteitsgedachte. De door JLH genoemde "wil om te helpen" kan je daar nl. simpel mee verklaren. De filmmaker heeft dat blijkbaar niet verder willen toelichten, dan wel introduceren. En...als je dit leest is zowel de intro(ductie) als de outro duidelijk.

Bizar wel dat volgens dit bericht de film niet geschikt is voor jonge kijkers.