Meningen

Ik kan me wel vinden in het commentaar van Noodless. De film maakte een wat gemaakte indruk in het begin. Het klinische en kille valt meteen op maar toch maakten de wat onsamenhangende scenes me nieuwsgierig. En...al met al valt het wat slordige puzzeltje toch redelijk samen...tot dat eind...tja wat moet je daar van denken.

De kunst van het weglaten
Over de motieven van de personages wordt weinig duidelijk, zo stelt blurp194 terecht. Dit lijkt dan ook een bewuste keuze die het kille, mysterieuze sfeertje en het onsamenhangende verloop in de hand speelt. Ik vulde het als volgt in: het gaat om een vrouw in een zakelijke mannenwereld, die - zeker bij de oude man- op een uitdagende manier als verleider te werk gaat. Je kan lang filosoferen over die sigaret. Wat een vreemde actie. Daar had ik voor het eerst het de gedachte van "wat is haar motief?". De dame loopt er bijvoorbeeld ook direct verschrikkelijk naakt bij terwijl alle mannen in het pak lopen en zelfs andere vrouwen toch tenminste wat saaier gekleed zijn. Opvallend en wat mij betreft een wat te voor de hand liggende truc om de dame direct al als verleider/ rebel neer te zetten. Ze wordt af en toe een soort psycholoog neergezet, terwijl -in het begin eigenlijk vrij kort, maar naar verloop van tijd steeds nadrukkelijker- wordt geschetst dat ze haar draai niet kan vinden in de nieuwe stad. Svenja is de enige die probeert te graven in andermans verleden (dat van Roland). Maar om nou te zeggen dat zij het enige round charachter is ...mwoah. Het acteerwerk is vrij matig. De scene van de foto "say greed" was heerlijk en suf tegelijk.

De vraag van valtalor durf ik bij deze voorzichtig te beantwoorden: het verhaal gaat over de vrouw als testcase, als psycholoog van de man die succesvol is maar aan zijn gevoel voorbij lijkt te gaan.

Het is al met al een aardig experiment "van het weglaten" met naar verloop van tijd toch wel de lang verwachte spanning, enkelr mooie beelden en een lekker weird einde.

Alhoewel gauke doorgaans uitstekende comments schrijft vind ik de bewoording "fanfare" (ook) lachwekkend. Wellicht dat het zo bedoeld is.

De reden dat ik zelf niet tot 4 sterren kwam, is dat veel zaken vaag zijn, vaag blijven. Ik vind dat niet vaak hinderlijk, dus dat zegt wat over de film. Bovendien vind ik het mysterie, het raadsel tegelijkertijd een sterk punt in de film.

Om het in wat spoilers uit te drukken:

De band tussen de hoofdpersonen is er "plots" en niet te weinig ook... ook na al die jaren.
De dame in kwestie wordt uit haar normale leven gerukt en gaat verder met haar ex; het wordt verderop duidelijk waarom de ex er plots is. De rest van de feiten moeten je maar aannemen. In het echte leven gaan relaties juist stuk na de dood van een kind. In dit geval is dat gebeurd, maar gaat het vervolgens niet alleen om de relatie man/vrouw, maar om man/ broer/ vrouw. De compleet gestoorde broer hadden ze links kunnen laten liggen, maar ach dan was de film natuurlijk saai of in het geheel niet gemaakt, dus ze besluiten er wéér vlak naast te gaan wonen en ze wordt uiteindelijk weer eens verkracht door de idioot. Ik miste de noodzaak voor dit alles. Een alibi zou je kunnen zeggen Ik geef toe het vorenstaande is een spervuur aan negatieve reacties is, maar goed.... Misschien kwam het door de -m.i. geslaagde- flashbacks, maar ik miste dus iets. Desalniettemin vond ik de beelden, de opbouw van de spanning, de aandacht voor de natuur zeker mooi uitgewerkt en werd het een fijne filmervaring dit occulte drama .

De film geeft aanvankelijk de indruk van een vrij doorsnee "Coming of Age drama". Gaandeweg wordt het echt een film -een thriller- die je tot het einde wil zien. Je merkt wel waar het naartoe gaat... zelf bleef ik erg nieuwsgierig naar de uitwerking. Daarbij vond ik de muziek (bv. Jake Bugg) en -meer in het algemeen- het sferische achtergrondgeluid van Jon Hopkins (een "electronic composer" die getuige deze link meer filmmuziek produceerde) buitengewoon goed passen.

Het slot is door een simpele en daarmee knap gevonden laatste scene erg goed.

Momenteel (2019) is de onderdrukking van Oeigoeren weer flink in het nieuws. Heropvoedingskampen zouden Oeigoeren weer Chinezen moeten maken. Het gebied waar ze leven is belangrijk voor de handelsmissie van de Chinezen: de nieuwe zijderoute.

Deze docu, die ik eens zag op het movies that matterfestival 2015 geeft een beeld van Oeigoeren als onderdrukt volk dat beschuldigd wordt van terrorisme. Aan de hand van enkele voorbeelden wordt duidelijk hoe betrekkelijk eenvoudige mensen medio 2001 speelpop worden van China en Amerika in Afghanistan.