Meningen

Weird, traag, karakterstudie, fotografisch geweldig, onheilspellend. Krikris werkte als acteur met Lanthimos. Zijn invloed is merkbaar. Toch wil Krikris zich/ zijn film niet onder het kopje “Greek Weird Wave” scharen. Lastig met zo’n weirde film al heb ik weirder gezien.

Love it or hate it. Ik doel dan vooral op de stijl van deze docu en de andere die ik eerder zag, Darwin's Nightmare (2004)

Een allegaartje aan extreme vakantiekiekjes zou je kunnen denken.

Je wordt niet bepaald aan het handje van de filmmaker meegenomen. Ruimte genoeg voor interpretatie dus. Geen politieke boodschap. Hubert Sauper stelt zichzelf meer voor als een arts die het zwarte plekje op de longen constateert: niet emotioneel betrokken, maar droog constaterend. Letterlijk heeft hij het zo verwoord @ IDFA. Hubert Sauper leek allergisch voor vragen over hoe hij, inheemse problemen in Afrika en in het bijzonder de Soedanese problematiek, ziet.

Daar stond hij, de eigenwijze kunstenaar. Geen fijne prater. Geen leuke vent. Of misschien wel, maar niet voor een zaal. Vooral zijn eigenaardigheid geeft hem toch wat charme.

Verder over de docu...Mooi is het belangrijkste middel naast de camera: het vliegtuig. Wat een waaghals die Saupert. Met het gebruik van dit middel heeft hij wel een bedoeling. Meerdere zelfs...

Hij stipte wat thema's aan... Het vliegtuig, symbool van: het kolonialisme, flying doctors, de redder uit de hemel ... De docu deed me overigens vermoeden dat hij al die tijd met een star wars t-shirt heeft rond gelopen (...). De hiervoor genoemde thema's komen namelijk prachtig terug in gesprekken met betrokkenen. Prachtige personages. Uit het leven gegrepen: van zendeling tot corrupte bureaucraat, tot oude wijze dwaas.

Ik sluit me volledig aan bij voorgaande commentaar van sinterklaas. Shockerend is deze docu. Mooi in de zin van persoonlijk, liefdevol, aangrijpend en dicht op de huid en dus minder gericht op het regime dat de het gruwelijke geweld veroorzaakt en tolereert. Waar Tsjetsjenië het extreemste voorbeeld is, krijgt ook Poetins Rusland ervan af. Deels blijft onderbelicht waarom opereren als belangenorganisatie blijkbaar beter lukt in Moskou. Is het enkel de christelijke achtergrond (?) die (iets) minder extreem geweld tegen homo's mogelijk maakt? Moskou en Poetins lange hand: een corrupte rechterlijke macht, de misselijkmakende steun aan Kadyrov wordt wel meer dan duidelijk. Het verrassende aan de docu is natuurlijk de onthulling van het gezicht van de hoofdpersoon. Ik kon voor het moment al niet begrijpen waarom zijn gezicht leek op te lichten. Na het zien van de docu blijven de diverse mensen in je hoofd zitten: hoe is het nu met ze, hoe is het met Anya?

Des te triester om te zien dat het homogeweld hier en NU in de lage landen ook actueel moet zijn.

Ps. de docu is nog tot eind maart beschikbaar via de VRT en was eerder te zien op de NPO (2doc), Filmfestival Gent en IDFA.

Luister hier een podcast over de docu: Welcome to Chechnya - 2Doc belt met Boeijen on Spotify

Niet voor niks zo hoog gewaardeerd. Wat een geniale film. Blinkt uit in zijn eenvoud.

Heerlijk absurde humor. Geen van de strijdende kampen wordt gespaard.

Ik ben zelf niet werkzaam in het onderwijs, maar dit is een uitstekende film om leerlingen voor te lichten over het conflict in de Gaza!

Ontzettend genoten van dit intense drama. Als je maar een beetje van Jazz houdt, scoort deze film al snel hoog denk ik. Daarbij vind ik echt dat zowel Miles Teller, J.K. Simmons de credits verdienen.
Reacties die Miles Teller ondermaats vinden presteren begrijp ik niet. Wat een beleving!
Heb je die mimieken van dat broekie niet gezien dan? Mooi staaltje method acting toch? De discussie over of Fletcher (J.K. Simmons) in het echt al dan niet zou inspireren, kan je voeren, maar bederft wellicht je "filmlust"/ ontneemt de sympathie voor de film. Natuurlijk ergeren veel kijkers zich aan het personage; wellicht doet het je denken aan de Amerikaanse competitiedrang (die op originele wijze ter discussie wordt gesteld...nu eens niet zijdelings in een oorlogsfilm).
Hoe dan ook de film is een beleving...een adembenemend schouwspel.... Het drama bereikt dan ook een hoogtepunt en dat wordt nog eens herhaald ook!. Als kijker denk ik dan aan de vele "drills" in oorlogsfilms. Voor de echte Jazzfreaks is er nog dit soort discussies. Volgens velen is Buddy Rich in het echt slechts een "show off" en geen legende.

Het is duidelijk: ik heb me heerlijk laten meeslepen.

Tegen de mooie landschappen vond ik het een knappe vertaling van de memoires van mevrouw Strayed.

De film, die -gok ik- gemiddeld genomen het best in smaak valt bij de dames, heeft een aardige soundtrack die heel aardig aansluit bij de generaties die aan bod komen. Van een echte clash tussen de generaties komt het niet, daarvoor is het verhaal te veel gefocust op de wandeling en de gedachten van de hoofdpersoon. Het deed me denken aan het m.i. heel aardige stukje over het wilde wijf in de Volkskrant. Deze link is helaas alleen voor leden geheel toegankelijk, vandaar nog eens deze ter info. Het is de aanloop -het al eerder bekritiseerde begin van de film- die de film iets minder maakt. Hoe dan ook een aardige beleving, met een aardig toetje na; voor als je toch twijfelt aan de authenticiteit: kijk de film incl. de aftiteling!

Wild Style heb ik kunnen zien op MUBI. Na jaren dan eindelijk gezien. Alle bekende samples, fragmenten komen samen: A to the K...etc. En dan die artiesten. Man man wat een belevenis, wat een historie.

Het is voor mij aanleiding om verder te zoeken in de historie...en hier wat links te delen. Zo kwam ik al veel tegen over de achtergond, van Ahaern zijn fascinatie voor graffitti en hip hop, het contact met Lee Quinones en Fab Five Freddy: het begin en info over hoe de film ontstaan is. Dat wordt hier nog eens dunnetjes overgedaan. Een ander voorbeeld: de ontwikkeling van de inmiddels overleden RAMMELLZEE te bewonder in de docu: It’s Not Who But What | Documentary en deze Tribute to Rammellzee. Lee is een oude man geworden, met een volle CV. Meer Lee: hier: Art | Graffiti | Lee Quinones, Na al die jaren lijken de bronnen oneindig.

Op naar de volgende uit deze tijd (begin 80ies) met ten dele dezelfde helden: New York Beat Movie (1981) en toevalligerwijs morgen op TV (nav Zomergasten/Typhoon): Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child (2010)

Aanvankelijk had ik wat moeite met de film. Waar gaat het heen? Over wie gaat het? De mystieke nachtelijke verschijningen deden het ook niet helemaal voor mij. Toch zorgden het realistische spel van de kinderen en de voor ons atypische, soms komisch aandoende dialogen uiteindelijk voor enige fascinatie voor deze herdersgemeenschap. Het verhaal van Shahrbanoo Sadat maakt het voor mij wel mooi af.

Een mooie inkijk in het persoonlijk leven van Joods- Tadzjiekse remigranten. De docu start met een vrolijk gesprek tussen Allo en zijn trouwe zoon. Wat een vermakelijke docu lijkt te worden, ontaard in de verbeelding van een zeurende familievete. Het is fabelachtig hoe documentairemakers er in slagen op zulke persoonlijke intriges vast te leggen. De despoot in dit verhaal laat aan het eind van de docu weten dat hij accepteert of in ieder geval begrijpt dat Ada en haar zoon zich tegen hem afzetten.Zijn uiterst respectloze uitlatingen tegenover Ada en haar zoon lijkt hij even kort voor de docu goed te praten. Moeder en zoon lijken hun eigen gang te gaan. Het lichtje gaat langzaam uit bij de tiran Allo. Zoals in meer families zeurt de slechte verhouding tot het eind van zijn leven door. De verhouding tot de andere kleinzoon -de showman van de familieband- lijkt ook niet heel lang meer houdbaar. Ik blijf als kijker achter met vragen: heeft de docu de relaties in de familie verbeterd? Heeft Ada of haar zoon de regisseur "binnengehaald" of is hij door een ander getipt?

Nu ik ooit in Mali ben geweest en zijdelings de politiek en het nieuws daar volg, was ik erg benieuwd naar deze film. Wùlu wordt vergeleken met Scarface. En ja er zijn meer vergelijkingen te maken met de Westerse (misdaad-)film. Zo is de soundtrack erg goed door de West-Afrikaanse sound van de Kora, maar ook door een soms Refniaans geluid (Kavinsky). Het ingetogen spel van de hoofdrolspeler, de voor mij persoonlijk herkenbare straatbeelden uit Bamako en de spanning maakten het helemaal af. En niet te vergeten de shots uit het abatoir. Minder geslaagd was wellicht het plot, althans de "losse eindjes".Ik ben er nog steeds niet uit of het nu wel of niet hinderlijk was hoe en via wie de routes van het drugstransport nu precies liepen. Hoe dan ook een verrassende film van de hand van een Malinese Parisien. Internationaal zijn er weinig misdaadfilms met Mali. Voorzover die er wel zijn gaan die die niet over de binnenlandse misdaad. Afrikaanse landen vallen immers doorgaans op door films over schrijnende situaties aldaar, mensenhandel e.d. Er blijft wat mij betreft genoeg authenticiteit behouden.

Nb. Je zou de vraag kunnen stellen of de politieke stelling aan het eind tijdens de film wat onderbelicht is. Zelf zie ik deze methodiek eerder als een methode om het kwartje te laten vallen: "u zag hier een misdaadfilm maar ook een land dat ten onder gaat aan drugs- (en vele interne conflicten)".