Meningen

Het was soms prachtig. De herhaaldescene voor de etalage bijvoorbeeld. Geniaal! Het einde van de film stelde me teleur ;te eenvoudig om de buurman/leraar zo snel en weinig verrassend te laten afsluiten.

Tau(reau)!!!

Op "komedie donderdag" tijdens het on demand IFFR 2021 besloot ik dan toch Mandibules te kijken. Doorgaans kijk ik niet te veel BIOS films (sectie Lime Light), maar deze wilde ik toch wel "even gezien hebben". De film lag meer in de lijn van (eerdere film van Dupieux) Steak dan van Realité. Reden: een minder verwarrend - zo je wil kinderlijk simpel- plot. Wat de film weer anders maakt dan Steak is dat het budget waarschijnlijk (iets) hoger lag nu er enig technisch vernuft aan te pas moet zijn gekomen de vlieg te laten bewegen. Het verhaal van Realité is m.i. geniaal te noemen. Het simpele vermaak van Mandibules haalt het wat dat betreft niet. Lekker idioot is het allemaal weer wel. De dame naast mij op de bank, gaf me terloops mee dat de hoofdpersoon aan mij deed denken in mijn favoriete kloffie: tau(reau)!!!! Het mooie Zuid-Franse sfeertje en -natuurlijk- de Dupieux sound maken het weer helemaal af! Kortom: de perfecte IFFR komedie waarbij ik normaliter graag een Kaapse bij drink in KINO of LUXOR smaakte op de bank toch ook wel weer lekker.

Uitstekend drama met een goede thrill.

Al bekroop mij de gedachte dat de cast bij een modellenbureau was weggeplukt, gelukkig maakte het verhaal -met de zo nu en dan prachtige filmische beelden en goede flashbacks- alles goed. Ik schatte het in als een voorspelbaar filmpje, ook mijn vriendin dacht als wel vaker romances en intriges te voorspellen, maar gelukkig hadden we het helemaal mis!

De laatste scene kon ik -anders dan de critici hiervoor- wel waarderen: "voorspelbaar is anders".

Antonio Campos zijn hand is zichtbaar.

Dat wordt bevestigd door dit interview.

Durkin's miniserie Southcliffe (2013) staat op het verlanglijstje.

Je weet al waar het naartoe gaat als je het plot en de titel leest. Toch verrast de film, die is opgenomen in een oorspronkelijk en realistisch ogende setting. Een simpele film, gebaseerd op een krantenbericht, die het publiek zou moeten doen nadenken: is het doden na aangedaan onrecht zo simpel. Tijdens de q and a @iffr bleek de regisseur deze bedoeling te hebben met de film.

- Veelzijdig
MayDay was een veelzijdige stukje film. Een stripboek! Ja predator! Ik kon (daarom) de eerste minuten wel waarderen: de protagonist gaat van de echte wereld naar een droomwereld met superhelden! Tof wel . De verwijzingen van Cinorre naar astrologie, Griekse mythologie is creatief verbeeld. Speels is de film ooklaat soldaten dansen, soms net té. Dat frivole gaf me soms het idee dat ik naar een tienerfilm zat te kijken. Te Amerikaans ook. Het acteerwerk vond ik niet heel bijzonder. 4 compleet andere types wilde Cinorre neerzetten. “Je zult ze wel herkennen uit het echte leven.” Cinorre gaf vrolijk commentaar op haar creatief gemaakte film. Mysterieus, geheimzinnig maar net te speels te slap geacteerd en te weinig indrukwekkend. Als gezegd door @Fabian123 op een toplocatie.

- Zeggingskracht
Mij wordt niet duidelijk wat ze er mee wil zeggen. Ze heef het gebaseerd op ervaringen als tiener vertelde ze in het interview @IFFR 2021. De beperkingen van Girl Power of juist de variaties van Girl Power? Mwoah...

Plus:

Mooie verrassende eerste scene.

Af en toe nuttig en effectief gebruik van documentaire stijl én mooie shots.

(Soms) dromerige sfeer.

Sterke hoofdrol Gelsomina.

Min:

Tikje te artyfarty, al vind ik dat lang niet altijd hinderlijk in deze film.

Dat er dingen "vaag" blijven is voor mij normaliter geen probleem, maar het moet wel iets "spannends" brengen: dat deed het niet voldoende. Het verhaal kwam mede daardoor niet echt aan.

De door Redlop reeds genoemde clichématig strenge vader. Het karakter was me ook wat "topzwaar": hippie, Duitser, maar spreekt zowel Duits als Italiaans met een accent en lang niet zo vloeiend als native speakers. Dapper geprobeerd door de regisseur, knap geprobeerd zelfs door de de Belgische acteur, maar wat mij betreft niet helemaal geslaagd.

Gevoel achteraf: de thema's die bij mij een beetje bleven hangen:

- "papa versus dochter",

- "dorp tegen vage hippie Duitser(s)",

- "de knipoog naar de maffe Italiaanse TV"...

Al met al ruim drie sterretjes!

Scoort goed in de Publieksscore IFFR 2017, is inderdaad degelijke Deense kwaliteit, maar kwam op mij een beetje doorsnee over. De regisseur vertelde na de film dat haar uitgangspunt is geweest dat het om een vader en zoon relatie zou gaan. Dat het uiteindelijk is uitgewerkt aan de hand van de avonturen van de twee kunstenaars was in die zin bijzaak. Sieling maakt graag films over familierelaties. Verder is e.e.a. vooral geinspireerd door een Deense kunstenaar en de Berlijnse kunstenaar Blu. De gelijkenis met Banksy was soms nog groter m.i. Ook al is het allemaal degelijk gemaakt en is de ontknoping uitermate leuk gevonden, de weg er naartoe vond ik niet zo heel bijzonder. Hoe dan ook een leuke film die ik waardeer met een kleine 3.5*.

Gezien @liff 2013

Vrij lange film over jonge Egyptenaren met liberale denkbeelden die vechten tegen het conservatieve klimaat net vóór de "revolutie".

De film oogt wat "blij": zeker met de kennis van nu, zou je meer geweld verwachten als westerse kijker.

Graffiti-, muziek- en filmartiesten komen aan bod in deze film waar (met name) gebruik is gemaakt van mensen die in de werkelijkheid ook resp. graffiti- muziek- of filmartiest zijn. De film komt aanvankelijk wat "slordig" en onoverzichtelijk over en is een tikkie lang; het verhaal is aardig maar niet hoogstaand.

Al met al vind ik deze toch zeker extra waarde hebben, door de unieke input van de "echte artiesten": de graffitti is weliswaar banksy achtig maar goed, de muziek is steengoed en gaat erg goed samen met de sfeervolle beelden van de stad.

Gisteren een aardige ervaring bij lalala at rock bottom @ oude luxor. Zaal halfvol met japanners want de Japanse popster was er ...en gaf Q&A (+-samen met de regisseur) ...een miniconcert met zijn band erna!

Leuk bedacht van het IFFR.

De film is een tamelijk laagdrempelig (jeugd-)drama met wat komische stukjes.

De film maakt geen indruk, het verhaal is niet meer dan vermakelijk.

Alhoewel de film vooral draait om de popster, doet Fumi Nikaido -ook wel bekend van Jigoku de Naze Warui (2013) ( en deze persiflage van KILL BILL ) en Himizu (2011) - toch een aardig duitje in het zakje.

Prijzen en censuur

IFFR Unleashed bracht me een verrassende film die in 2012 in Cannes (Un Certain Regard) TIFF en IFFR draaide (bron: wikipedia). De film haalde overigens ook een prijs op het festival in Mumbai en werd - nadat slechts enkele sexscenes (ipv 157 cuts!) er uit werden geknipt - ook in bioscopen toegelaten, hetgeen een wonder kan worden genoemd in India waar amper een kus op een filmscherm is te vinden (bron).

Het mooie, het foute en het vieze

De laatste bron noemt achtergrondinfo over de filmstijl en de crew die werkelijk werkelijk ervaring had in het horror/ porno genre uit de jaren 80. De docu stijl past daar zo nu en dan ook bij, al is de film soms- vooral tijdens de Romantische scenes- ook gewoon een (meeslepend) drama. Mij bleven vooral de intro, de treinscene-, de spooky sfeer, het mooie lichtspel en de laatste scene wel bij. Het "mooie" wisselde zo het hele "foute en het vieze" af. Dat alles mede dankzij het spel van Siddiqui die (slechts een jaar later!) in de alom geprezen film Dabba (2013) een (flinke) bijrol speelde. Al met al een bizarre, soms meeslepende rit door het pre- internettijdperk in India waarin gruwelijk gerommeld werd met "vieze filmpjes". Een vrije associatie: Boogie Nights (1997) meets Berberian Sound Studio (2012)

Niet voor niets in de MM top 250!!!

Ik weet niet of ik hem pakweg 20 jaar geleden al eens gezien heb...enkele scenes kwamen we bekend voor....*man aan boom * trein blokkeert achtervolging *fluisterscene

Enkele pluspunten en andere feitjes op een rijtje.

- based on a true story: het verhaal werd gebaseerd op een gebeurtenis uit 1964 waarbij mensenrechtenactivisten J. E. Chaney, Mickey Schwerner en Andrew Goodman vermoord werden in Mississippi.

- dat de film de historie van de racistische FBI verdraait vind ik jammer maar wellicht ook een kwestie van interpretatie

- hoofdrolspelers Hackman en Defoe krijgen een dikke 10

- doorspekt met prachtige gospel/ blues sound

- voorspelbaar plot krijgt mooie wending

- de rest van de cast komt voor in de betere films van de Coen bro's

- überhaupt doet de film me denken aan de Coen's...al is Alan Parker geen kleine jongen...

- Tobin Bell (Saw) in een bijrol (agent)

- het enige dat doet herinneren aan de 80ies is soms de synth sound

- check ook de blunders op imdb.

Al vind ik voorgaande comment van Emma Elisabeth geniaal en hilarisch geschreven, kan ik me niet zo druk maken over de clichés als zij. Als je je ergert aan een film, kom je geen meter verder. Sla alle boekjes er op na en wat blijkt (koekoek) ...een cliché is vaak waar....

Dan vraag je je wellicht af waarom ik de film wel kon waarderen. Ik vond het voldoende drama bevatten, door het acteerspel en het verhaal. Domme gans of niet, ze speelde de domme gans goed. Dat was ook vast de bedoeling: anders hadden we wellicht eerder de verfilming van een / het boek van de intellectueel Daphne Dekkers wel bekeken (of noem zelf een beter alternatief). Ookal zijn thema's als sex, drugs etc misschien al eens door Daphne Dekkers of iemand anders beschreven, een goede film over modellen ken ik niet. Ik sta overigens voor suggesties open. Samengevat: ruim 3.5*

Je voelt de Portugese hitte. Je waant je in Lissabon.

Elk shot is een prachtig plaatje: licht, schaduw, glinstering. De film is realistisch en dicht op de huid gefilmd. Een heel duidelijk plot ontbreekt, het is dan ook een sfeertekening, een observatie van een periode in het leven van het straatschoffie, David. David rommelt maar wat aan en pubert zich de dag door en zoekt uiteindelijk -hoe kan het ook anders- naar liefde.

Die sfeertekening is niet vaag, maar indrukwekkend en intiem. Alles tezamen een mooi portret van een jongen die veel op straat leeft, maar zich vasthoudt aan -wat over is gebleven van- zijn gebroken gezin.

Slaapverwekkend verhaal over een lusteloos persoon. Wordt helaas niet echt grappig of ook maar een beetje boeiend.

Ben best benieuwd naar de redenen van de lage waardering voor deze docu. Oké, het is qua vorm vrij doorsnee. Ik heb zelf in ieder geval één sterk fragment gezien: die waarin één van de organisatoren (bijna) een traan wegpinkt. Verder geeft het op een simpele manier de realiteit weer: de goede bedoelingen, de dilemma's van de generaties/ moslims en ook zowel de openheid als de geslotenheid van de gemeenschap, mensen die teleurgesteld zijn, mensen die de moed nog niet laten zakken. Simpel en voor mij als kijker doeltreffend, niet meer en niet minder.

acteurs
P.S. Hoffman doet het goed als Duitser. Toch moet gezegd worden dat de film wat topzwaar is.
Topzwaar met grote namen die nietszeggende rolletjes vertolken: Daniel Brühl...zonde....
En wat te denken van de Tjetjeen met een wel heel west Europees uiterlijk....
De Tjetjeen komt als een soort Predator (1987) uit het water.

verhaal
Het verhaal lijkt interessant maar bleek wat te gemaakt. Het thema "vader/ kind" komt zo'n vier keer (wellicht meer...) keer terug. Het maakt het verhaal ver gezocht. Ook de combi van "the lovestory" en "het verhaal van de immigrant" komt gemaakt over. Niet echt dus. Het verhaal is niet meer dan vermakelijk en soms spannend.


Corbijn
De beelden van Hamburg zijn natuurlijk prachtig.
Toch vond ik de beelden in bv. The American (2010) mooier. De hand van Corbijn vind ik niet heel duidelijk.

Misschien wel ja want je lijkt de film als belerend te ervaren. Het is een tamelijk beschouwende relaxe en niet opdringerige film, meen ik.

Over het woord veelzijdig...

Ik had het anders uit kunnen drukken door het "niet eenzijdig, niet drammend en niet belerend" te noemen. Dwz de film is in ieder geval niet zo eenzijdig dat er alleen een moraal wordt opgedrongen zodat het belerend wordt. De diverse verhaallijnen kan je divers ipv uitsluitend belerend noemen.