Montanha (2015)

''Visually intense.'' ''Poetic coming-of-age.'' ''An abundance of mesmerising images.''

Nou, dat klinkt wel heel goed voor een debuut uit Portugal. IFFR?

Je voelt de Portugese hitte. Je waant je in Lissabon.

Elk shot is een prachtig plaatje: licht, schaduw, glinstering. De film is realistisch en dicht op de huid gefilmd. Een heel duidelijk plot ontbreekt, het is dan ook een sfeertekening, een observatie van een periode in het leven van het straatschoffie, David. David rommelt maar wat aan en pubert zich de dag door en zoekt uiteindelijk -hoe kan het ook anders- naar liefde.

Die sfeertekening is niet vaag, maar indrukwekkend en intiem. Alles tezamen een mooi portret van een jongen die veel op straat leeft, maar zich vasthoudt aan -wat over is gebleven van- zijn gebroken gezin.

Dit wil ik graag zien, klinkt als een uiterst gevoelige film, waar ik op mijn beurt weer gevoelig voor ben.

Close-up en meteen een intiem portret van een 14-jarige uit een probleemgezin die in een periode waarin het leven zich voor hem zou moeten openbaren en toelachen, het moeilijk heeft met zich zelf en zijn omgeving.

Er wordt een sfeer van loomheid gecreëerd van het warme appartementje tot de besloten, smalle gangen van het hospitaal waar David zijn enige toeverlaat stervende weet.

De twijfels en onzekerheden van het hoofdpersonage worden overtuigend verduidelijkt. Verder gaat de ambitie van de film niet. Een stemmingsbeeld, zonder meer.

Vannacht te zien op TV > ARTE > 0:50 uur