Moratoriamu Tamako (2013)

Slaapverwekkend verhaal over een lusteloos persoon. Wordt helaas niet echt grappig of ook maar een beetje boeiend.

Even gekeken naar Atsuka Maeda. Schijnt een zangeres te zijn, maar na vooral wat TV-series begint ze opvallend op te duiken in Japanse films op Nederlandse festivals. Ik zag er op het IFFR twee op een dag. Sebunsu Kôdo (2013) en deze. En nog niet zo lang geleden zat ze op Camera Japan ook in de voorganger van Yamashita.

Deze film is optimistischer en subtieler dan die film en vooral veel beter dan die van Kurosawa. Een klein Japans drama met (glimlach)humor over het moment tussen adolescent en volwassene in en de angst voor die stap. En dat licht en subtiel benaderd, met vooral ook begrip voor beide personages (vader en dochter). Fijne evenwichtige film.

Kleine 4.0*

Doorsnee Japans dramatje.

Het uitgangspunt is best oké. De tijdspanne tussen afstuderen en een eerste job is een best lastige tijd, zeker wanneer je in de setup van de film terecht komt. Tamako heeft niet de fut haar volwassen leven te beginnen, haar alleenstaande vader is niet in staat haar het zetje te geven dat ze nodig heeft. Beiden zitten dus wat vast in hun relatie.

Het filmpje dobbert aangenaam voort, maar echt sprankelen doet het nergens. Komt deels omdat de twee hoofdpersonages niet echt spannend zijn natuurlijk, maar ook omdat Yamashita qua stijl ook niet zo heel veel uit z'n hoge hoed tovert. Het wordt allemaal nogal flauwtjes in beeld gebracht, en ook de soundtrack voegt niet zo heel veel toe.

Wel nog een paar sterke scenes, zoals de dochter die het klasje van de nieuwe vriendin van haar vader gaat bijwonen. Het gesprek daarna is best verrassend. Maar het zijn vooral kleine momenten in een klein filmpje dat verder nergens opvallend wil worden. Niet verkeerd en aardig om een keertje gezien te hebben, maar daar houdt het ook wel op.

3.0*

Inderdaad een prima (en enigszins herkenbaar) uitgangspunt. Maar Yamashita doet er wel erg weinig mee. Wat maakt dat dit gezapige filmpje nergens een eigen smoelwerk krijgt en kleine momentjes zo spaars zijn dat ze eigenlijk wegvallen tegen een wat saaie achtergrond van een half depressief meisje dat weer bij haar vader in huis komt wonen. Ik mis hier vooral wat aandacht voor cinematografie en kleine poetische toetsjes (in dialogen of muziek bijvoorbeeld) die van dit soort films soms echte pareltjes maken.

Aantrekkelijk filmpje over de relatie tussen een goedmoedige vader en zijn nog thuiswonende volwassen dochter, die van slapen, eten, manga's lezen en verder weinig tot nietsdoen haar dagtaak heeft gemaakt totdat bij haar de alarmbellen gaan rinkelen. Een bijzonder verhaal waarin niet zo veel gebeurt, maar de onderhuidse spanning tussen de doorgaans chagrijnige dochter en haar vader weet toch te boeien. Leukste scène vind ik die waarin het jonge vriendinnetje van de zoon van de fotograaf en Tamako een “wedstrijd” lelijk naar elkaar kijken houden. Best vermakelijk.