menu

Mommy (2014)

mijn stem
3,69 (564)
564 stemmen

Canada
Drama
139 minuten

geregisseerd door Xavier Dolan
met Anne Dorval, Suzanne Clément en Antoine-Olivier Pilon

Een weduwe heeft als alleenstaande ouder de taak om voor haar moeilijk opvoedbare, gewelddadige zoon te zorgen. Ze vindt daarbij steun wanneer een mysterieuze buurvrouw zich in het huishouden van de twee begint te nestelen. Deze vrouw geeft de moeder de ondersteuning die ze nodig heeft.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=fhhzmWHJXPo

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
4,0
kappeuter (crew)
fred1946
Ze spreken Frans. (met af en toe een woordje Engels)

fred1946
kappeuter schreef:
fred1946
Ze spreken Frans. (met af en toe een woordje Engels)


Dank je wel voor de info

avatar van scorsese
4,0
Prachtige film over een puber met hevige gedragsproblemen die na een paar jaar kostschool weer bij zijn moeder komt wonen. Een indringend portret en een aantal aangrijpende scenes. Het kader van de film is op het begin wat lelijk en heeft op zich ook een kleine, maar wel effectieve, functie. Voor de rest ziet de film er wel mooi uit, heeft een mooie soundtrack en drie sterke hoofdrolspelers.

Raffael77
leatherhead schreef:
Deed het hem voor mij ook niet echt.

First things first; het schermformaat. Snap de intentie er wel van, maar helaas vind ik het gewoon lelijk. De scenes waarbij de film even overschakelt op normaal beeld behoren dan ook meteen tot de beste van de film. Het gaat gelukkig ook wel wennen op ten duur, maar zorgt er toch voor dat de film grotendeels niet echt uit de verf komt.

Het acteerwerk mag dan wel degelijk zijn, de personages an sich deden mij écht helemaal niks. Dorval is een ordinaire tang, en Pilon geeft het begrip ''overacting'' een nieuwe dimensie. Arno74 had het al over veel geschreeuw in het eerste halfuur, en dat wordt er nou niet bepaald beter op. Nu zijn dit soort gezinsdramas sowieso al niet echt mijn ding, maar de melodramatiek had zo nu en dan wel iets ingeperkt mogen worden.

Qua soundtrack gaat de film vaak nogal van de hak op de tak, hoewel op zich wel adequaat. Voornamelijk dan de ambient muziek dan, want die irritante hitjes tussendoor hadden ze voor mijn part achterwege mogen laten.

Een aantal scenes zijn nog wel het kijken waard, zoals die dagdroomscene. Voor de rest vermaakt het allemaal wel enigszins, maar waarom deze zo opgehemeld word is me niet echt helder. Kleine 2,5*.


Ik deel jouw mening!

Ik snap eerlijk gezegd de hoge waardering ook niet echt. Niet mijn kopje thee zeg ik dan maar.

avatar van Film Pegasus
4,0
Film Pegasus (moderator)
Mommy heeft een 13 in een dozijn verhaal. Lees de korte inhoud en je slaat de film gemakkelijk over. Maar Dolan weet waar hij mee bezig is. Omgaan met een zoon met ADHD is niet simpel en heeft naast het ouderschap ook effect op je gehele leven. De stijl van filmen is dan ook zeer toepasselijk. Het was even wennen, maar snel zit je in dat wereldje dat zeer eng is omdat er gewoon geen ruimte is voor andere dingen. Buiten de momenten dat het goed gaat en je even van de wijde wereld kan genieten.

De film staat naast de regie van Dolan ook recht door de acteerprestatie van het hoofdtrio. Niet dat het meteen memorabele rollen zijn (dat ligt vooral aan de karakters), maar ze spelen het wel met een enorme intensiteit. De film is tegelijkertijd een intiem document over de drie figuren en kent toch een zeer grote vaart. Met mooie beelden en passende muziek is het helemaal compleet.

Ik las hier ook al eerder dat het einde eigenljik al in beeld komt voor de film eindigt, en de film kent ook niet de impact die ik verwacht bij een echte topfilm. Maar het is wel een zeer mooie film en beter dan het onderwerp laat uitschijnen.

4,0
Xavier Dolan heeft met deze film nogmaals aangetoond een van de beste regisseurs te zijn. Zijn volgende films zijn al in de maak. Films die vast door het grote publiek worden gezien. Hopelijk kan hij zijn eigen ding blijven doen..

The Death and Life of John F. Donovan (2016) - Jessica Chastain, Taylor Kitsch en Kit Harington.
It's Only the End of the World (2016) - Léa Seydoux, Marion Cotillard en Vincent Cassel.

avatar van arno74
1,0
KillJoeh schreef:
It's Only the End of the World (2016) - Léa Seydoux, Marion Cotillard en Vincent Cassel.
Hmmm... met zo'n cast ga ik m dan toch nog een kans geven .

4,0
Film die natuurlijk indruk maakt omwille van de ongewoon gewelddadige gezinssituaties, het gore taalgebruik tussen moeder en zoon en alle daaruitvloeiend sterke scènes.
Is de zoon van het ruziemakend type, moeder is ook niet echt lief.
Film duurt iets te lang en het Canadees Frans is niet aan te horen.

bertito
arno74 schreef:
Helaas niet mijn ding. Na 30 minuten afgezet, moe van het geschreeuw en niet onder de indruk van het beeldformaat waardoor ik steeds het gevoel had dat ik een stuk beeld miste. Onlangs zag ik Festen (1998) die ook met veel geschreeuw begon, die film trok daarna aardig bij en ook daar wordt van de kijker een behoorlijke portie doorzettingsvermogen verwacht. Met de met Festen opgedane frisse moed heb ik daarna Mommy weer opgepakt in de hoop dat ook deze film zou bijtrekken, maar dat is jammer genoeg een uitputtingsslag geworden. Deze wou ik in de bioscoop zien, ben blij dat dat niet is gelukt want ik denk dat ik dan vroeg of laat de zaal was uitgelopen. Het plot klonk wel aardig maar het dramaverhaal vind ik echt slecht uitgewerkt. De film deed al het mogelijke om mij als kijker af te laten haken, dat is niet hetgene wat ik zoek als ik film kijk.

De tweede 30 minuten wordt het verhaal ietsjes breder door de intrede van een andere personage (de buurvrouw). Van haar acteerwerk was ik niet onder de indruk, haar taalprobleem kwam erg nep over. Ook de 'chemie' tussen haar (afgebrande lerares?) en de jongen (schoolgaand etterbakje) was niet bepaald geloofwaardig, evenals de manier waarop ze vanaf dat moment haar eigen gezin lijkt te dumpen, na kennismaking met de schreeuwlelijkerds van de straat tellen die niet meer mee in haar leven.

Vervolgens doet de "advocaat" zijn intrede, wat ook weinig toevoegt aan het verhaal. Geldt ook voor de "dagvaarding", want na de introductie van die verhaallijn wordt die meteen afgedankt. Daarna wordt de film eventjes wat positiever en kijkwaardiger (leuke scène waarin de jongen het beeld opentrekt, wel slecht gemonteerd (er is geen enkele moeite gedaan om dat goed te monteren, kwalijk), en ook de karaokescène en vooral de droomscène waren aardig). Eerlijk gezegd vind je tegen die tijd na al het lelijks wat voorbijkomt volgens mij ook alles wat ook maar een beetje meezit erg mooi. Ik verwachtte (hoopte) dat daarmee de film zou eindigen, maar daar kwamen nog zo'n lange 15 minuten achteraan om tot het echte maar ook voorspelbare einde te komen. Het beeld opentrekken was trouwens leuk, maar daarvoor is het niet nodig om de kijker twee uur voor een half zwart scherm neer te zetten..., met 10 minuutjes, of als men alleen de jongen inkadert, had je ook hetzelfde effect bereikt.

Kortom, een pretentieus en amateuristisch in elkaar geflanst dun werkje wat mij betreft. Ik zie dat smaken flink verschillen bij deze film, deze regisseur is absoluut niets voor mij. 1*


Ik ben het helemaal met je eens. Ook ik heb hem afgezet na een poosje, moe van het geschreeuw en de lelijkheid, maar had niet de moed hem opnieuw af te kijken. Ik snap niet waarom de regisseur opnieuw dit onderwerp heeft opgepak na het prima J'ai tue ma mere? Zijn Les Amours Imaginaires vind ik een meesterwerk, Tom at the farm is al een stuk minder en nu dit...

avatar van Donkerwoud
4,0
Naast de romantische liefde is de band tussen moeders en zoons er één die vol zit met taboes, valse voorstellingen en vooroordelen. Laat het aan de jonge Xavier Dolan over om een visueel aantrekkelijke sociaal drama nieuwe stijl neer te zetten. Hij toont de band tussen mamma en kind als een lichtelijk incestueuze Gordiaanse knoop, waarbij de twee onafhankelijk van elkaar bestaande identiteiten zijn verwikkeld in een frustrerend spel van aantrekken en afstoten. Heerlijk verbeeld door de scherpe chemie tussen enigszins trashy Anne Dorval tegenover haar psychopathische schaduwversie Antoine-Olivier Pilon.

Voor mij gaat Mommy over de paradox van het opvoeden: zelf onderdeel zijn van het probleem waarin het kind moet leren om zich op eigen wijze staande te houden in de wereld. Instituties (kinderbescherming, jeugdcoaches, docenten) rond het kind zijn onwrikbaar in dat zij naar 'objectieve' behandelmethodes willen in plaats van erkennen waar het probleem hem werkelijk zit, namelijk de onmogelijk te doorbreken keten van oorzak en gevolg. De twee zullen nooit loskomen van elkaar, maar in de bureaucratisering om hen heen blijft 'het systeem' tot iets wat ze alleen gewelddadig uit elkaar kan drijven.

Het enige personage dat nog enigszins tot de zoon doordringt is iemand die compleet buiten het systeem valt: buurvrouw Suzanne Clément. Deze uitgebluste ex-lerares weet net de juiste balans te vinden tussen betrokkenheid en afstand nemen, terwijl zij de enige is die Steve stimuleert door enigszins grenzen aan te geven. Misschien vind ik dat het enige minpuntje: zij gaat gemakkelijk mee in de seksueel grensoverschrijdende nukken van Steve. Haar keuze om bij de platonische liefdesdriehoek te gaan horen wordt wat geforceerd in het verhaal geschreven.


avatar van John Milton
4,5

Wat de hel. Hoe halen ze het in hun botte hersenpan?

Maar het hielp wel, aldus The Guardian.

De film zit nog steeds af en toe weer in mijn hoofd. Wellicht even herzien dit jaar als er tijd voor is...

avatar van K. V.
3,5
Deze eens meegebracht en het was wel een opmerkelijke film, alleen visueel al. Het formaat is vaak niet zo groot, maar dit wordt naarmate de film vordert duidelijk waarom.
Het verhaal zelf vond 'k iets minder en mocht gerust iets korter geweest zijn. Cast deed het dan wel weer prima.
Het is geen slechte film, toch iets minder m'n ding, maar toch het bekijken waard.

avatar van bjerik76
4,0
Mooie zware film.
De spelers zijn goed, verhaal is depri.
Ik had nog een ( groter) geheim achter de mysterieuze buuf gezocht maar dit was niet zo.
Maar er waren gelukkig al problemen genoeg.
Tranentrekkertje van ruim 2 uur.

Wel idd jammer dat het beeldformaat zo klein is.
Later blijkt dat dit te maken heeft met de stemming van de karakters.
( zoals Selma elke keer een vrolijk liedje gaat zingen als er iets tragisch gebeurd in DANCER IN THE DARK)
Maar het is even wennen naar een klein vierkantje te kijken.
Eigenlijk idd net iets te lang, maar toch een boeiend verhaal.

Het eind met de teaser was weer erg oudbollig, en voorspelbaar dat dat fout zou gaan, ik had dan eerder een injectie verwacht, want een teaser wekt alleen maar meer agressie op, terwijl je met een spuitje gelijk high bent..

beetje open eind want hoe loopt de eindscene af ... ?

avatar van scorsese
4,0
Benieuwd of de kijkers vanavond gewaarschuwd worden van het afwijkende beeldformaat.

avatar van John Milton
4,5
scorsese schreef:
Benieuwd of de kijkers vanavond gewaarschuwd worden van het afwijkende beeldformaat.
Dat is inderdaad een interessante vraag. Benieuwd of er mensen zijn die daardoor de beeldformaat instellingen van hun TV in de war gaan lopen schoppen. Zou me eerlijk gezegd niet helemaal verbazen.

avatar van narva77
4,5
Ik moet zeggen dat ik heel even aan het begin liep te kloten met mijn instellingen. Totdat ik me herinnerde dat het beeldformaat correct is, want dat had ik al eerder gelezen...
Ijzersterke film met geweldige rollen van de drie hoofdrollen. Begint inderdaad met veel geschreeuw en bombarie, maar daar moet je je even overheen zetten. Hij wordt echt beter!
In een weekend dat op de publieke omroep Festen en Jagten werden uitgezonden, past Mommy daar ook perfect bij. 4,5*

avatar van David Aaronson
4,5
Een van de meest intense films die ik gezien heb. Een explosief vat vol pure, haast bipolaire emoties. Ontzettend dicht op de huid. Uitermate overtuigend acteerwerk van de drie hoofdrolspelers. Het bewust spelen met het beeldformaat werkte voor mij uitermate versterkend. Film die emotionele vragen oproept: wat betekent het, voor het kind/jong volwassene en zijn directe naasten, om niet in het kader te passen? Is iets niet aankunnen een schande? En hoe gaat de onder het austerity-beleid zuchtend maatschappij met deze mensen om?
De mysterieuze rol van de buurvrouw is multi-interpretabel en zo ontzettend mooi ingevuld door Suzanne Clément. Heeft zij niet hetzelfde meegemaakt?
De scene waarbij de moeder wegdroomt terwijl zij haar zoon aan het wegbrengen is naar een gesloten instelling, fantaserend over een fantastische toekomst voor haar zoon, gecombineerd met de muziek van Ludovico Einaudi's 'Experience' is voor mij nu al klassiek.

avatar van Mac Hammer Fan
2,5
Die 1:1 ratio is blijkbaar bewust gekozen maar bederfde toch enigszins mijn kijkgenot. Het Canadees Frans klinkt ook minder mooi. Dat belet niet dat de film zeker kwaliteiten heeft. De mysterieuze buurvrouw maakte op mij het meeste indruk.

avatar van Brabants
2,5
Deze film heeft een extreem hoog energiegehalte wat voortvloeit uit de twee hoofdrollen die zijn weggelegd voor moeder en zoon. In de tweede helft van de film zakt alles wat af en dan lijken de scenes weer wat lang van draad. Als kijker vraag je jezelf dan af wat het verhaal eigenlijk wil uitbeelden en waar het heengaat met alle confrontaties en beledegingen? Helaas maakt het einde hierin niet veel duidelijk en zijn er diverse sub karakters die overbodig blijken te zijn. De relatie tussen moeder en zoon blijft dan centraal en is het acteerwerk vrij goed. Toch is het allemaal behoorlijk theatraal en over de top. Het kon mij eigenlijk niet bekoren.

avatar van Mr Thee
4,5
Brabants schreef:
Deze film heeft een extreem hoog energiegehalte wat voortvloeit uit de twee hoofdrollen die zijn weggelegd voor moeder en zoon. In de tweede helft van de film zakt alles wat af(...) Toch is het allemaal behoorlijk theatraal en over de top. Het kon mij eigenlijk niet bekoren.


Energiek zeker. Over dat theatrale en "over de top" verschillen we zeker van mening. Ik vind dat juist de door jou (vermoedelijk) als "over de top" getypeerde scenes goed aansluiten bij de jongen wiens emoties alle kanten op gaan. Zo verwacht ik geen zogenaamd realistische documentaire aanpak maar een theatrale aanpak. Daarbij komt dat het aansluit bij de Nolan-stijl: scenes met emotie, focus, begeleiding van muziek: PRACHTIG! Juist die elementen komen zo sterk naar voren in het tweede deel en niet te vergeten in het slot.En dan nog de zwarte kaders: uitstekende vondst, nutig toegepast: bij de droom/ het gewenste toekomstbeeld waarbij de kaders verdwijnen.

avatar van Brabants
2,5
Mr Thee schreef:
Energiek zeker. Over dat theatrale en "over de top" verschillen we zeker van mening. Ik vind dat juist de door jou (vermoedelijk) als "over de top" getypeerde scenes goed aansluiten bij de jongen wiens emoties alle kanten op gaan. Zo verwacht ik geen zogenaamd realistische documentaire aanpak maar een theatrale aanpak. Daarbij komt dat het aansluit bij de Nolan-stijl: scenes met emotie, focus, begeleiding van muziek: PRACHTIG! Juist die elementen komen zo sterk naar voren in het tweede deel en niet te vergeten in het slot.En dan nog de zwarte kaders: uitstekende vondst, nutig toegepast: bij de droom/ het gewenste toekomstbeeld waarbij de kaders verdwijnen.


Daarin verschillen wij essentieel van mening. Het te veel aan lawaai, te veel emotionele uitbarstingen en de daarbij gepaarde toondoofheid had absoluut minder gemogen. Deze emotionele rollercoaster stond de ontwikkeling van het "drama" an sich behoorlijk in de weg. Het stoorde me zelfs en ik kon het gehele verhaal omtrent de wet S-14 dan ook echt niet meer serieus nemen, sorry....!

3,0
zware en rauwe film.heeft mij tot het einde geboeid

avatar van Flavio
4,0
Flavio (moderator)
Indrukwekkende film van veelbelovende regisseur Dolan, die hier het uiterste vraagt van zijn acteurs. Die doen het erg goed, met name Dorval is geloofwaardig als verre van perfecte moeder. Maar ook de jonge Pilon mag vermeld worden. Clément zet een aparte rol neer als breekbare vrouw die kennelijk net haar zoontje heeft verloren, dat maakte ik er althans van. De enige scenes die ik minder geslaagd vond waren enkele grote dramatische scenes, zoals in de karaoke-bar, die toch eindigde in een anti-climax. Ook beetje vreemd dat de dreigende lawsuit die alles op z'n kop zet, opeens uit beeld verdwijnt. De film ten slotte had 5 minuten eerder mogen ophouden, de scene dat Die meer zichzelf dan Kyla probeert te overtuigen dat wat ze had gedaan juist goed was, was erg goed en een perfect einde.

Muziek is fraai, en ook cinematografisch vond ik het best indrukwekkend. Het formaat was even wennen maar na 5 minuten viel het me niet eens meer op. Kan me op zich wel voorstellen dat als je dat heel storend vindt, je er de hele film bewust van bent en er niet in kunt komen. Met name de al vaker aangehaalde droomscene is prachtig, dat het beeld zich opent en erna weer sluit, daarvoor alleen al een half punt erbij.

avatar van Bottleneck
3,0
Tja, een dubbel gevoel. De film overtuigt en weet de juiste snaar te raken, maar is vaak ook krampachtig. Bijvoorbeeld het markante karakter van de moeder, de mysterieuze buurvrouw en het veranderende beeldformaat; vind het te gefabriceerd overkomen. Gelukkig zijn er ook genoeg goede scènes, maar liggen sommige dingen er te dik bovenop om echt indruk te maken.

2,5
Beetje overgewaardeerd volgens mij, kwam er geen moment echt in. Moeder en zoon zijn twee afschuwelijke personages, moeilijk om hier ook maar enige binding mee te voelen. Enkel de buurvrouw, in feite een nevenpersonage in de vertelling, kon op mijn sympathie rekenen. Al met al een ellenlange film, die mij niet kon overtuigen, wel goed geacteerd door met name Dorval.

avatar van stephan-0115
3,0
Zware teleurstelling.

Had torenhoge verwachtingen bij deze film die niet werden ingelost. Een aantal scenes wisten me te boeien, maar te vaak vond ik het toch te geforceerd. Misschien als de film een half uurtje korter was geweest dat het dan beter aan was gekomen.

3,0*

avatar van eRCee
4,5
Totdat ik Mommy gezien had, beschouwde ik het debuut J'ai tué ma mère als de beste film van Dolan. Niet voor niets lijken deze films binnen zijn oeuvre erg op elkaar (net zoals Tom a la ferme en Juste la fin de monde een koppeltje vormen).

Maar goed, Mommy gaat er dus overheen. Hoewel de film zelfs voor mijn smaak misschien wel iets te volgepakt zit met in-your-face emoties, zijn de personages zo overtuigend en is de stijl zo overweldigend dat ik daar gemakkelijk overheen kan stappen. Dolan laat zijn extravagante visuele stijl hier vloeiend en noodzakelijk aanvoelen zoals je dat maar zelden ziet; de vergelijking met Bertolucci kwam bij me op (niet in de laatste plaats door het kleurgebruik). Ook de prachtige filters in de dialogen maken dit een waar feest voor de ogen. Experimenten met het kader juich ik eigenlijk altijd toe en de brutaliteit waarmee dat hier wordt gedaan roept bewondering op.

Vervolgens moet zo'n vorm dan ook nog aangewend worden om scenes te creëren die aanspreken, liefst emotie opwekken. Daarvan barst het gelukkig in Mommy. Inderdaad zowat alle muziekmomenten ('Vivo per lei', verzin het maar), waarbij de dansscene op Celine Dion me het meeste deed. Maar ook in de interacties tussen de personages gebeurt ongelofelijk veel. Steve zelf is wat mij betreft niet zo boeiend, zijn moeder al een stuk meer (ook niet een type dat je nu veel treft in arthouse) maar het is vooral Kyla die de film op dit gebied laat excelleren. Bijvoorbeeld haar fysieke encounter met Steve geeft een inkijkje in een hele wereld die zich achter de film verborgen houdt en die ook grotendeels verscholen blijft. Wat is haar geheim? Dit soort doorkijkjes geven gelaagdheid en doen een karakter oneindig veel groter, dieper, complexer lijken dan wat in de film zelf aan bod komt. Ze blijft je dan ook bij als de film al afgelopen is. Zie daar de essentie van een goed personage voor mij.

Tamelijk briljante film dus. In tijden waarin series steeds meer in aanzien winnen, is Xavier Dolan een zegen voor de filmwereld. Zelfbewust stampt hij over alle middelmaat heen met zijn inmiddels al indrukwekkende oeuvre. Hopelijk trekt hij in de toekomst vooral de lijn van zijn moeder-zoon films door.

avatar van Knisper
4,5
Wat een waanzinnige film, wat een tempo, wat een liefde, wat een sfeerbeeld. Tijdloos en geen gevoel voor tijd. De film zou qua sfeer haast in de jaren '80 kunnen afspelen, maar alleen de mobieltjes en de muziek maken duidelijk dat we toch een paar decennia later verder in de tijd zitten. De kadrering maakt de film des te intenser, want er is geen ontsnappen aan. En dan niet alleen de tragiek, maar ook de mooie, intense momenten. Wat een hoofdrol van Anne Dorval, iemand die constant op het randje van haar kunnen loopt, er soms overheen gaat, maar maar wel weer terugschiet. Zelden zo'n mooi portret gezien.

4,5
Inderdaad een mooie film , maar waarom voor dit tv formaat gekozen ?

Gast
geplaatst: vandaag om 23:49 uur

geplaatst: vandaag om 23:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.