Mommy (2014)

Zeer goed. Dolan is een verfrissing in het filmlandschap, en weet interessante thema's op een originele wijze uit te werken. Enkel de fotografie is al boeiend, met fris cameragebruik en een benadering van scenes die ik nog niet eerder tegenkwam. Dolan kan een opgeschoten jongen die in zichzelf gekeerd met een winkelwagen op de parkeerplaats van de supermarkt ronddraait tot een onvergetelijke scene maken.

Mommy was een zeer fascinerende en intense kijkervaring die me meesleurde in een achtbaan van emoties. Het begin is van een heerlijke lichtheid, dansend door de grillen van Steve als onhandelbare flierefluiter en de wonderbaarlijke interactie tussen hem, zijn moeder en Kyla. De zwaardere scenes zijn echter tegelijk van een hartverscheurende heftigheid die je doet wegkijken van het scherm. Met name het personage van Kyla is uiterst intrigerend. Zij raakt als buitenstaander plots betrokken bij de relatie tussen moeder en zoon, maar heeft haar eigen verleden dat mondjesmaat met aanwijzingen wordt verteld, maar nooit volledig opgehelderd. De foto's van een tweede kind lijken erop te wijzen dat zij zelf één is kwijtgeraakt, wat waarschijnlijk de reden vormde voor haar verhuizing. De driehoek die ontstaat is schitterend, met als hoogtepunt misschien wel het moment dat de 'twee moeders' hun bloedende zoon als in de Pieta van Michelangelo de supermarkt uitslepen.

Mijn enige kritiek is dat Dolan nog iets te vaak naar mijn smaak emotie opzoekt en de kijker opzadelt met ongewilde beelden. De sequentie aan het einde met het 'what if'-verhaal bijvoorbeeld, alvorens op gruwelijke wijze Steve's opname in de inrichting te tonen was wat mij betreft erover; een duidelijk moment waar hij doelbewust en gekunsteld extremiteiten opzoekt. En dan is er dat prachtige moment halverwege, waarin Steve's wereld én de onze opengaat onder de muziek van Wonderwall - niet de meest originele keuze, maar schitterend gebruikt hier in een legendarische scene, maar wel één die natuurlijk wat opzichtig is. Vond dat gebruik van 1:1 niet perse een gimmick, maar het is wel een voorbeeld van Dolans soms eenvoudige effectbejag.

Voor het overige vol lof, intense maar zeer goede film. Heel anders van thematiek weer dan Les Amours Imaginaires. Mommy doet bijvoorbeeld eerder denken aan Mike Leigh's Naked, met eenvoudige personages, veel hilarische momenten, en bijkomend lokaal accent. Mommy is dan weer veel minder somber van toon.
Zeer getalenteerd dus, Dolan, als hij zich iets in toom houdt met zijn effectbejag voorzie ik nog eens een meesterwerk.

Xavier Dolan is pas 25 jaar oud, maar heeft nu al een aantal films gemaakt waarvan menig regisseur alleen maar zou kunnen dromen. Zijn nieuwste film, Mommy, past precies in dit rijtje met enorm sterke én gedurfde cinema. De film is voor 99% te zien in een 1:1 formaat, wat bijna niemand doet. Dolan doet dit wel. Buiten technische gewaagdheid levert hij ook een enorm emotionele film af over onvoorwaardelijke moederliefde voor een geestelijk niet helemaal gezond kind. Een mooi verhaal met enorm overtuigend acteerwerk, goede muziekkeuzes én mooie beelden. Xavier Dolan is dan pas 25 jaar, maar nu al een betere filmmaker dan de meesten.

'Mommy' Recensie - Review op Filmtakers

Wie heeft Nolan nodig, als je Dolan hebt?

Mommy staat in het verlengde van J'ai Tué Ma Mère. Waar Dolan destijds vol onbegrip was van zijn niet vrijwillige institutionalisering breekt hij hier een lans voor zijn moeder. Behoorlijke emotionele en intense film, die nog intenser wordt door de claustrofobische 1:1 aspect ratio. Magistrale driehoeksverhouding, met verve ingevuld door Dorval, Clement en Pilon. Ondanks dat de premise behoorlijk simpel is, is de uitwerking van Dolan dat allerminst. Heerlijk om zijn grootse stijl te aanschouwen in zo'n kleine film. Niet zo goed als Laurence Anyways, maar komt wel akelig dichtbij.

Het plot in deze film sprak mij totaal niet aan en ik verwachtte daarom ook helemaal niets van deze film toen ik die afgelopen avond in Lux Nijmegen ging bekijken. Maar oh wat werd ik aangenaam verrast. Wat werd er voortreffelijk geacteerd en wat zag het er qua stijl geweldig uit ondanks het 1:1 beeld. De film kende een paar briljante scènes en ook het einde was erg gaaf. Viel me wel op dat als het opeens overging naar breedbeeld de film een en al optimisme uitstraalde. Kan volgens mij geen toeval zijn. Ging het beeld weer terug naar 1:1 dan werd het weer een en al kommer en kwel.
Eén ding weet ik nu wel zeker. Die Xavier Dolan is een genie. Op je 25e en dan al 5 films op je naam hebben staan en dat in amper 5 jaar tijd. Ook zijn vorige film "Tom à la Ferme" vond ik het bekijken al meer dan waard. "Lawrence Anyways" heb ik helaas nog niet gezien maar daar zal spoedig verandering in komen. Kan nooit tegenvallen.

4,5*

Inmiddels een paar weken geleden dat ik deze film heb gezien. Niet de allerbeste film van 2014 (wel top 10-materiaal), maar wel een van de mooiste scènes ooit: de karaokescène. Prachtig, je voelt op dat moment zo goed hoe de agressie ontstaat, echt zeer indrukwekkend. Ik draai inmiddels al weken met regelmaat 'Vivo Por Lei'.

Nou weet ik weinig tot niets van Xavier Dolan als persoon af, maar als hoofdfiguur Steve hier slechts enigszins autobiografisch is begrijp ik iets meer van de oneffenheid van zijn films. Ik zal eerder als Les Amours Imaginaire en Laurence Anyways. Allebei hadden ze onmisbaar sterke kanten, maar waren ze ook extreem imperfect en meer geslaagd als stilistische prenten dan als wat anders. Je voelt dat hij barst van de filmische ideeën, maar ook dat er weinig controle zit op wat en hoe hij uiteindelijk alles brengt, waardoor alles wat kracht mist. Les Amours Imaginaire werd door mij geplaagd door een oninteressante inhoud en Laurence Anyways was te lang om zijn verder wel interessante inhoud boeiend te houden.

Maar in Mommy komt het allemaal samen, wellicht omdat het leven van de hoofdpersonen hier ook aansluit bij het zowel het imperfecte en rommelige aspect van Dolans stijl, als wel als zijn voorliefde voor stilering, melodrama en soms gewoonweg hysterie. Er zijn maar weinig regisseurs die de keuze voor zoetsappige, glamouristisch-gevoelige muziek zoals van Céline Dion als niet alleen correct, maar ook volstrekt logisch kunnen laten aanvoelen. Je merkt hier dat Dolan hier geheel één is met zowel Steve als de moeder en alles in dienst stelt voor hun wereldbeeld; letterlijk zelfs, door het spel met de aspect ratio van het doek.

Het is de compassie die uiteindelijk van deze film afstraalt die het zo speciaal maakt, maar evengoed de wanhoop die kan ontstaan bij het opvoeden van een vrijwel onhandelbare puber. Hoewel er nog steeds iets te veel toeters, bellen en zijweggetjes (persoonlijk vond ik de veel geroemde droomscène tegen het einde er net te veel over wat betreft sentiment) in zitten naar mijn gevoel is dit voor mij toch wel de film waarin Dolan zijn belofte waarmaakt.
4*

Ik kan me niet voorstellen dat iemand die niets met Dolan kon ineens deze film wel goed gaat vinden. Dit is namelijk Dolan ten voeten uit. En waar hij in het begin vooral vergeleken werd met Godard en Wong Kar-Wai moeten we hem (vooral inhoudelijk) volgens mij plaatsen in een andere hoek. Namelijk die van filmmakers die drama's vertelden met complexe karakters en daarbij niet vies zijn van wat grote gebaren, wat theatraliteit en zelfs af en toe een cliché op hun eigen manier gebruikten, denk de meer straight forward drama's van Pasolini, de overgangsperiode van Visconti, bepaalde films van Fassbinder. Mede door het zangerige Canadees-Frans deed de film me vooral Italiaans aan op bepaalde momenten. Maar wie weet wat hij ons hierna voorzet?

Stilistisch valt alles meer op zijn plaats dan ooit. Waar vooral in het debuut zijn visuele bravoure af en toe wel erg los aan de film hing is het in deze film volledig geïntegreerd en heeft hij het meer onder controle dan ooit. En dan bevat de film twee scenes die meteen richting mijn erelijst met favoriete filmscènes kunnen: de scene waarin het beeld breed wordt en we een droomscenario zien en de scene waarin de zoon karaoke zingt. Dolans montage, kadrering en gebruik van close ups, het was allemaal nog nooit zo goed als in deze film. En ook het gekke beeldformaat werkt en voelt nergens geforceerd.

Een paar kleine minpunten zoals het wat gezochte geschreven begin om het scenarioverloop te rechtvaardigen en het feit dat de film niet op zijn hoogtepunt stopt vergeef ik de film met gemak. Fantastische achtbaanrit.

4.5*

Vond het niks. Het begon al meteen slecht door het erg kleine beeld, alsof het verticaal met een iPhone is gefilmd. Niks mis met de acteerprestaties, want die waren van iedereen best goed. Dat was misschien ook het enige positieve. Na het kijken van de trailer, verwachtte ik een hele andere film, iets meer feel-good, iets minder drama. Het personage Antoine-Olivier Pilon was behoorlijk irritant om te zien, waardoor ik minder kon genieten van de rest.

Verwacht geen feelgood filmpje, want het is alles behalve dat. 2*

Magistraal stukje cinema. Bijzonder goed gespeeld door de hoofdrolspelers, mooie fotografie en een beedlformaat wat passend is. Het doet mij deugd te zien dat na oa. filmmakers als Andrea Arnold (Wuthering Heights) de kracht van een afwijkende kadrering optimaal weten te benutten voor een functioneel doeleind. Overigens ook nooit gedacht dat het tijdelijk wisselen van het beeldformaat zo´n euforie teweeg kon brengen.

Vaak prachtig met de minimale middelen, soms groots en meeslepend zoals in de uitzonderlijk mooie montage. De wazige gezichten en ondersteuning van muziek van Ludovico Einaudi in deze montage zijn briljant.

Dat de film net iets te lang nog doorgaat weerhoudt mij ervan om een gepaste 5 sterren te geven.

Vreemd genoeg vond ik deze van Dolan juist weer wat minder. Het is een mooie film, daar niet van, maar toch een stukje minder dan Laurence Anyways. wat mij betreft Ook Tom a la Ferme vond ik sterker. Het verhaaltje vond ik er soms net iets te veel aan. Het aspectratio is een eyecatcher van de film, maar voegt wat mij betreft toch wat weinig toe. Had toch soms graag iets meer overzicht gehad.

3.5*

Deed het hem voor mij ook niet echt.

First things first; het schermformaat. Snap de intentie er wel van, maar helaas vind ik het gewoon lelijk. De scenes waarbij de film even overschakelt op normaal beeld behoren dan ook meteen tot de beste van de film. Het gaat gelukkig ook wel wennen op ten duur, maar zorgt er toch voor dat de film grotendeels niet echt uit de verf komt.

Het acteerwerk mag dan wel degelijk zijn, de personages an sich deden mij écht helemaal niks. Dorval is een ordinaire tang, en Pilon geeft het begrip ''overacting'' een nieuwe dimensie. Arno74 had het al over veel geschreeuw in het eerste halfuur, en dat wordt er nou niet bepaald beter op. Nu zijn dit soort gezinsdramas sowieso al niet echt mijn ding, maar de melodramatiek had zo nu en dan wel iets ingeperkt mogen worden.

Qua soundtrack gaat de film vaak nogal van de hak op de tak, hoewel op zich wel adequaat. Voornamelijk dan de ambient muziek dan, want die irritante hitjes tussendoor hadden ze voor mijn part achterwege mogen laten.

Een aantal scenes zijn nog wel het kijken waard, zoals die dagdroomscene. Voor de rest vermaakt het allemaal wel enigszins, maar waarom deze zo opgehemeld word is me niet echt helder. Kleine 2,5*.

Heel inventief om het beeldformaat te betrekken bij de situaties. Het regelamtig inzoomen gaf een intieme sfeer.

Ik vond het een schrijnend onderwerp. Heel treffend neergezet door Dolan. De enorme spanning in de relaties is erg goed door de acteurs gespeeld. De buurvrouw vond ik het minst overtuigend acteren. Knettergekke Steve was we heel heel erg ADHD.

De muziek is opvallend in deze film.

Prachtig!

Als filmbuff moet je altijd uitkijken dat je niet te vast gaat zitten aan je eigen ideaalbeeld. Dit vind ik niet mooi, daar hou ik niet van. Je kan daardoor een film al te snel opgeven. Ik wist het op voorhand niet met deze film. 1:1, arthouse. Het leven is zwaar als filmbuff. Het zal toch niet weer iets zijn waar ik helemaal niks mee kan. Gelukkig toch aangezet. En potverdikkie het kan zomaar eens de beste film zijn van 2014.

Het is zo een film waar het allemaal wel klopt. De acteurs spelen de pannen van het dak. Die moeder is grandioos. Het verhaal heeft een fijn tempo. Films over moeder zoon relatie zijn ook wel eerder gedaan. Toch voel je een frisse wind. De speelse manier van soundtrack gebruik, de gave manier waarop 1:1 wordt losgelaten. Ik kon het allemaal erg waarderen. Ook fijn dat het een drama is met een boog. Niet dat 1 tempo waar uiteindelijk nog steeds niks gebeurt. Nee gewoon een duidelijke weergeloze climax.

Jong ventje die Dolan, gelukkig overtuigd hij ruimschoots. Laat de jonge garde maar komen!

4.5 sterren.

Helaas niet mijn ding. Na 30 minuten afgezet, moe van het geschreeuw en niet onder de indruk van het beeldformaat waardoor ik steeds het gevoel had dat ik een stuk beeld miste. Onlangs zag ik Festen (1998) die ook met veel geschreeuw begon, die film trok daarna aardig bij en ook daar wordt van de kijker een behoorlijke portie doorzettingsvermogen verwacht. Met de met Festen opgedane frisse moed heb ik daarna Mommy weer opgepakt in de hoop dat ook deze film zou bijtrekken, maar dat is jammer genoeg een uitputtingsslag geworden. Deze wou ik in de bioscoop zien, ben blij dat dat niet is gelukt want ik denk dat ik dan vroeg of laat de zaal was uitgelopen. Het plot klonk wel aardig maar het dramaverhaal vind ik echt slecht uitgewerkt. De film deed al het mogelijke om mij als kijker af te laten haken, dat is niet hetgene wat ik zoek als ik film kijk.

De tweede 30 minuten wordt het verhaal ietsjes breder door de intrede van een andere personage (de buurvrouw). Van haar acteerwerk was ik niet onder de indruk, haar taalprobleem kwam erg nep over. Ook de 'chemie' tussen haar (afgebrande lerares?) en de jongen (schoolgaand etterbakje) was niet bepaald geloofwaardig, evenals de manier waarop ze vanaf dat moment haar eigen gezin lijkt te dumpen, na kennismaking met de schreeuwlelijkerds van de straat tellen die niet meer mee in haar leven.

Vervolgens doet de "advocaat" zijn intrede, wat ook weinig toevoegt aan het verhaal. Geldt ook voor de "dagvaarding", want na de introductie van die verhaallijn wordt die meteen afgedankt. Daarna wordt de film eventjes wat positiever en kijkwaardiger (leuke scène waarin de jongen het beeld opentrekt, wel slecht gemonteerd (er is geen enkele moeite gedaan om dat goed te monteren, kwalijk), en ook de karaokescène en vooral de droomscène waren aardig). Eerlijk gezegd vind je tegen die tijd na al het lelijks wat voorbijkomt volgens mij ook alles wat ook maar een beetje meezit erg mooi. Ik verwachtte (hoopte) dat daarmee de film zou eindigen, maar daar kwamen nog zo'n lange 15 minuten achteraan om tot het echte maar ook voorspelbare einde te komen. Het beeld opentrekken was trouwens leuk, maar daarvoor is het niet nodig om de kijker twee uur voor een half zwart scherm neer te zetten..., met 10 minuutjes, of als men alleen de jongen inkadert, had je ook hetzelfde effect bereikt.

Kortom, een pretentieus en amateuristisch in elkaar geflanst dun werkje wat mij betreft. Ik zie dat smaken flink verschillen bij deze film, deze regisseur is absoluut niets voor mij. 1*

Het zal je kind maar zijn....

Indringend drama over moederliefde, moeilijke kinderen, keuzes en vriendschap.
Ik ben blind de film ingestapt en dacht in het begin even dat de film fout was ingesteld maar halverwege werd het beeld als het ware opengetrokken wat weer symbolisch bedoeld is natuurlijk dus toen viel bij mij het kwartje dat dit express zo gefilmd is. Geinig wel.

Wat een rastalent, ongelofelijk...

Die 'wat-als' scene is makkelijk het beste wat ik in jaren heb gezien, even niet goed van!

In Cannes de plank lelijk misgeslagen met dit de Gouden Palm niet te gunnen.

En meer woorden ga ik er niet aan vuilmaken.

Prachtige film over een puber met hevige gedragsproblemen die na een paar jaar kostschool weer bij zijn moeder komt wonen. Een indringend portret en een aantal aangrijpende scenes. Het kader van de film is op het begin wat lelijk en heeft op zich ook een kleine, maar wel effectieve, functie. Voor de rest ziet de film er wel mooi uit, heeft een mooie soundtrack en drie sterke hoofdrolspelers.

Mommy heeft een 13 in een dozijn verhaal. Lees de korte inhoud en je slaat de film gemakkelijk over. Maar Dolan weet waar hij mee bezig is. Omgaan met een zoon met ADHD is niet simpel en heeft naast het ouderschap ook effect op je gehele leven. De stijl van filmen is dan ook zeer toepasselijk. Het was even wennen, maar snel zit je in dat wereldje dat zeer eng is omdat er gewoon geen ruimte is voor andere dingen. Buiten de momenten dat het goed gaat en je even van de wijde wereld kan genieten.

De film staat naast de regie van Dolan ook recht door de acteerprestatie van het hoofdtrio. Niet dat het meteen memorabele rollen zijn (dat ligt vooral aan de karakters), maar ze spelen het wel met een enorme intensiteit. De film is tegelijkertijd een intiem document over de drie figuren en kent toch een zeer grote vaart. Met mooie beelden en passende muziek is het helemaal compleet.

Ik las hier ook al eerder dat het einde eigenljik al in beeld komt voor de film eindigt, en de film kent ook niet de impact die ik verwacht bij een echte topfilm. Maar het is wel een zeer mooie film en beter dan het onderwerp laat uitschijnen.

Film die natuurlijk indruk maakt omwille van de ongewoon gewelddadige gezinssituaties, het gore taalgebruik tussen moeder en zoon en alle daaruitvloeiend sterke scènes.

Is de zoon van het ruziemakend type, moeder is ook niet echt lief.

Film duurt iets te lang en het Canadees Frans is niet aan te horen.

Naast de romantische liefde is de band tussen moeders en zoons er één die vol zit met taboes, valse voorstellingen en vooroordelen. Laat het aan de jonge Xavier Dolan over om een visueel aantrekkelijke sociaal drama nieuwe stijl neer te zetten. Hij toont de band tussen mamma en kind als een lichtelijk incestueuze Gordiaanse knoop, waarbij de twee onafhankelijk van elkaar bestaande identiteiten zijn verwikkeld in een frustrerend spel van aantrekken en afstoten. Heerlijk verbeeld door de scherpe chemie tussen enigszins trashy Anne Dorval tegenover haar psychopathische schaduwversie Antoine-Olivier Pilon.

Voor mij gaat Mommy over de paradox van het opvoeden: zelf onderdeel zijn van het probleem waarin het kind moet leren om zich op eigen wijze staande te houden in de wereld. Instituties (kinderbescherming, jeugdcoaches, docenten) rond het kind zijn onwrikbaar in dat zij naar 'objectieve' behandelmethodes willen in plaats van erkennen waar het probleem hem werkelijk zit, namelijk de onmogelijk te doorbreken keten van oorzak en gevolg. De twee zullen nooit loskomen van elkaar, maar in de bureaucratisering om hen heen blijft 'het systeem' tot iets wat ze alleen gewelddadig uit elkaar kan drijven.

Het enige personage dat nog enigszins tot de zoon doordringt is iemand die compleet buiten het systeem valt: buurvrouw Suzanne Clément. Deze uitgebluste ex-lerares weet net de juiste balans te vinden tussen betrokkenheid en afstand nemen, terwijl zij de enige is die Steve stimuleert door enigszins grenzen aan te geven. Misschien vind ik dat het enige minpuntje: zij gaat gemakkelijk mee in de seksueel grensoverschrijdende nukken van Steve. Haar keuze om bij de platonische liefdesdriehoek te gaan horen wordt wat geforceerd in het verhaal geschreven.

Deze eens meegebracht en het was wel een opmerkelijke film, alleen visueel al. Het formaat is vaak niet zo groot, maar dit wordt naarmate de film vordert duidelijk waarom.

Het verhaal zelf vond 'k iets minder en mocht gerust iets korter geweest zijn. Cast deed het dan wel weer prima.

Het is geen slechte film, toch iets minder m'n ding, maar toch het bekijken waard.

Deze film heeft een extreem hoog energiegehalte wat voortvloeit uit de twee hoofdrollen die zijn weggelegd voor moeder en zoon. In de tweede helft van de film zakt alles wat af en dan lijken de scenes weer wat lang van draad. Als kijker vraag je jezelf dan af wat het verhaal eigenlijk wil uitbeelden en waar het heengaat met alle confrontaties en beledegingen? Helaas maakt het einde hierin niet veel duidelijk en zijn er diverse sub karakters die overbodig blijken te zijn. De relatie tussen moeder en zoon blijft dan centraal en is het acteerwerk vrij goed. Toch is het allemaal behoorlijk theatraal en over de top. Het kon mij eigenlijk niet bekoren.

Indrukwekkende film van veelbelovende regisseur Dolan, die hier het uiterste vraagt van zijn acteurs. Die doen het erg goed, met name Dorval is geloofwaardig als verre van perfecte moeder. Maar ook de jonge Pilon mag vermeld worden. Clément zet een aparte rol neer als breekbare vrouw die kennelijk net haar zoontje heeft verloren, dat maakte ik er althans van. De enige scenes die ik minder geslaagd vond waren enkele grote dramatische scenes, zoals in de karaoke-bar, die toch eindigde in een anti-climax. Ook beetje vreemd dat de dreigende lawsuit die alles op z'n kop zet, opeens uit beeld verdwijnt. De film ten slotte had 5 minuten eerder mogen ophouden, de scene dat Die meer zichzelf dan Kyla probeert te overtuigen dat wat ze had gedaan juist goed was, was erg goed en een perfect einde.

Muziek is fraai, en ook cinematografisch vond ik het best indrukwekkend. Het formaat was even wennen maar na 5 minuten viel het me niet eens meer op. Kan me op zich wel voorstellen dat als je dat heel storend vindt, je er de hele film bewust van bent en er niet in kunt komen. Met name de al vaker aangehaalde droomscene is prachtig, dat het beeld zich opent en erna weer sluit, daarvoor alleen al een half punt erbij.

Tja, een dubbel gevoel. De film overtuigt en weet de juiste snaar te raken, maar is vaak ook krampachtig. Bijvoorbeeld het markante karakter van de moeder, de mysterieuze buurvrouw en het veranderende beeldformaat; vind het te gefabriceerd overkomen. Gelukkig zijn er ook genoeg goede scènes, maar liggen sommige dingen er te dik bovenop om echt indruk te maken.

Beetje overgewaardeerd volgens mij, kwam er geen moment echt in. Moeder en zoon zijn twee afschuwelijke personages, moeilijk om hier ook maar enige binding mee te voelen. Enkel de buurvrouw, in feite een nevenpersonage in de vertelling, kon op mijn sympathie rekenen. Al met al een ellenlange film, die mij niet kon overtuigen, wel goed geacteerd door met name Dorval.

Totdat ik Mommy gezien had, beschouwde ik het debuut J'ai tué ma mère als de beste film van Dolan. Niet voor niets lijken deze films binnen zijn oeuvre erg op elkaar (net zoals Tom a la ferme en Juste la fin de monde een koppeltje vormen).

Maar goed, Mommy gaat er dus overheen. Hoewel de film zelfs voor mijn smaak misschien wel iets te volgepakt zit met in-your-face emoties, zijn de personages zo overtuigend en is de stijl zo overweldigend dat ik daar gemakkelijk overheen kan stappen. Dolan laat zijn extravagante visuele stijl hier vloeiend en noodzakelijk aanvoelen zoals je dat maar zelden ziet; de vergelijking met Bertolucci kwam bij me op (niet in de laatste plaats door het kleurgebruik). Ook de prachtige filters in de dialogen maken dit een waar feest voor de ogen. Experimenten met het kader juich ik eigenlijk altijd toe en de brutaliteit waarmee dat hier wordt gedaan roept bewondering op.

Vervolgens moet zo'n vorm dan ook nog aangewend worden om scenes te creëren die aanspreken, liefst emotie opwekken. Daarvan barst het gelukkig in Mommy. Inderdaad zowat alle muziekmomenten ('Vivo per lei', verzin het maar), waarbij de dansscene op Celine Dion me het meeste deed. Maar ook in de interacties tussen de personages gebeurt ongelofelijk veel. Steve zelf is wat mij betreft niet zo boeiend, zijn moeder al een stuk meer (ook niet een type dat je nu veel treft in arthouse) maar het is vooral Kyla die de film op dit gebied laat excelleren. Bijvoorbeeld haar fysieke encounter met Steve geeft een inkijkje in een hele wereld die zich achter de film verborgen houdt en die ook grotendeels verscholen blijft. Wat is haar geheim? Dit soort doorkijkjes geven gelaagdheid en doen een karakter oneindig veel groter, dieper, complexer lijken dan wat in de film zelf aan bod komt. Ze blijft je dan ook bij als de film al afgelopen is. Zie daar de essentie van een goed personage voor mij.

Tamelijk briljante film dus. In tijden waarin series steeds meer in aanzien winnen, is Xavier Dolan een zegen voor de filmwereld. Zelfbewust stampt hij over alle middelmaat heen met zijn inmiddels al indrukwekkende oeuvre. Hopelijk trekt hij in de toekomst vooral de lijn van zijn moeder-zoon films door.

Wat een waanzinnige film, wat een tempo, wat een liefde, wat een sfeerbeeld. Tijdloos en geen gevoel voor tijd. De film zou qua sfeer haast in de jaren '80 kunnen afspelen, maar alleen de mobieltjes en de muziek maken duidelijk dat we toch een paar decennia later verder in de tijd zitten. De kadrering maakt de film des te intenser, want er is geen ontsnappen aan. En dan niet alleen de tragiek, maar ook de mooie, intense momenten. Wat een hoofdrol van Anne Dorval, iemand die constant op het randje van haar kunnen loopt, er soms overheen gaat, maar maar wel weer terugschiet. Zelden zo'n mooi portret gezien.

Mommy was ook zo’n film die ik nog niet kende. Een erg mooi drama die me soms diep raakte. Maak het maar eens mee als ouder wanneer je kind (al dan niet door één of andere stoornis) erg agressief en gewelddadig uit de hoek komt en veelal schunnige taal spreekt. Welke toekomst kan je zo’n kind nog bieden? Hoe zal hij ooit op eigen (financiële/relationele) benen kunnen staan zonder van het rechte pad af te wijken? Zoiets wens je geen enkele ouder toe.

Interessant was ook het feit dat naast het stoere negatieve gedrag van Steve ook wel een andere zachtere kant zat. Dit werd niet verbloemd in de film. Steve kent verder een hechtingsstoornis en heeft nood aan liefde, comfort en vooral vertrouwen. Vooral Kyla slaagt erin zijn gevoelige kant te raken. De dansscène was een heel mooi moment in de film: zeer emotioneel beladen. Ook de karaokescène was zeer treffend hoe fragiel Steve wel niet is. Hij heeft het moeilijk zijn emoties te uiten en kent geen gradaties. Als een uitbarstende vulkaan kan hij in een vingerknip in de donkerrode zone zitten. Hij beseft op het moment zelf niet welk leed hij veroorzaakt. Enkel hij heeft het recht zijn moeder te verwijten, niet haar “vriend”, niet de taxichauffeur.

Ik moet wellicht iets gemist hebben in de film, maar ik begreep niet goed waarom ineens zijn moeder beslist heeft, hem te laten opnemen. Ik dacht net dat het redelijk goed liep … Zeer confronterende scene overigens. Ook die droom gaf een extra toegevoegde waarde aan de film. Kortom: zeer sterk drama met erg goede acteerprestaties en fijne muziek. De film kent een mooie afwisseling tussen tragiek, suspense en hier en daar een vleugje humor.

Het screen was bijzonder, smal formaat dat een paar keer letterlijk werd opengetrokken. De symboliek erachter is een leuk idee van Dolan.

Een goede drama film...

Goed acteerwerk...

Wat een drukte persoon...

Geen breedbeeld aanwezig, alleen minder dan 4:3...

Geen HD aanwezig....

Goed achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Prima verhaal....