Mommy (2014)

Top. Grootste buzz op Cannes is voor Xavier Dolan. Als iemand het verdiend. Erg veel zin in.

Mommy (Xavier Dolan) - Extrait - YouTube

Clipje, mooi. 1:1 aspect ratio.

Spreekt me meer aan dan Tom à la Ferme op de één of andere manier. Zien dus!

Tom bleek ook top!

Mooie clip. Gus van Sant lijkt niet ver weg. Boeiende ascept ratio. Merkte bij Raimi zijn Oz al dat het spelen met de ratio soms erg goed kan werken.

Want 4:3 was nog niet lelijk genoeg ...

Volgens de Filmkrant weerspiegelt het de claustrofobische wereld. Vond het beginnen in 4:3 bij OZ van Raimi en zodra die de grootste fantasy wereld inging schuiven naar cinemascoop erg goed werken. Misschien werkt dit ook wel. Beetje spelen met de gevestigde regels zou je toch moeten aanspreken...

Ik vind het verschil met 4:3 niet zo heel groot eigenlijk, voelt meer aan als een novelty value. Misschien dat het doorheen de hele film wel werkt, maar op basis van het clipje spreekt het absoluut niet aan. Helpt ook niet dat ik 4:3 op zich altijd al een minpunt vind, ook in Oz (al was het daar iig functioneel).

Klinkt wel érg diep zeg

Dat heb je al gauw met films op Cannes, ging me meer om het feit dat het een bedoeling kan hebben. Of het echt werkt of iets toevoegt is afwachten. Ikzelf heb met 4:3 weinig problemen. Ben het minder gewend, maar ik ken genoeg prachtige foto's die verticaal gemaakt zijn dus waarom zou het bij film niet mooi kunnen zijn...ben in ieder geval benieuwd. Stukje in de filmkrant is verder wel leuk. De Filmkrant :: Cannes 2014: Godard en Dolan Jongste en Oudste filmmaker die lekker buiten de bekende padjes werken. Of het allemaal ook erg geniaal is, is een tweede maar in de wereld waar toch veel hetzelfde te vinden is maakt dit me wel opgetogen over de films op Cannes.

Hmm, Dolan dan toch maar een tweede kans geven.

Vanaf 13 november in de bioscoop (Cinemien)

Officiële trailer : official international trailer - YouTube

Lijkt me een zwaar ' overrated ' werkje , nergens bijzonder ...

(Visuele) stijl heeft Dolan wel, maar ik vind z'n films qua inhoud te pretentieus, teveel amateurpsychologie. Vond de 1:1 wel leuk eigenlijk in de trailer, had wel iets, hoewel ik bang ben dat gewoon een gimmick is.

Die muziek in de trailer Een van de leuke dingen van dolan vond ik de goede trailers met bijpassende muziek, maar hier wordt ik niet warm of koud van. Had er meer van verwacht. Heb het ook niet zo op de 1:1. Lekker speciaal zijn met zn andere beeldinstellingen. Nee dolan, gewoon nee.

Aanrader!

In het begin van de film vond ik moeder en zoon maar vervelende schreeuwlelijkerds. Dat ik later toch met ze mee ging leven, bewijst dat het een goede film is. Film raakte me.

Een levendige en oprechte film in de typische stijl van Xavier Dolan, waar je nu eenmaal fan van bent of helemaal niet. Maar ik ben fan. Naast de (mainstream) soundtrack, het beeldformaat (dat in het kader van het verhaal meer is dan zomaar een gimmick), de setting en de costumering, hou ik er van hoe Dolan zijn personages emotioneel weet te 'bevrijden'. Frustratie, verdriet, woede, euforie,... het wordt allemaal explosief en expliciet geuit. Door een goed verhaal en fantastische acteerprestaties wordt het gelukkig geen karikatuur. Iets wat ook in zijn vorige films het geval is.

Het enige minpuntje is de net iets te lange speelduur. Anderzijds, ik heb bewondering voor de ambitie, de werkijver en de grootse stijl van Dolan, ook al interpreteren sommigen dat als narcissisme en bombast. De ene film van hem is beter dan de andere, maar het blijven 5 voltreffers. Tamelijk indrukwekkend voor iemand van 25 jaar.

4,5/5

prachtige film met dito soundtrack!

Zeer goed. Dolan is een verfrissing in het filmlandschap, en weet interessante thema's op een originele wijze uit te werken. Enkel de fotografie is al boeiend, met fris cameragebruik en een benadering van scenes die ik nog niet eerder tegenkwam. Dolan kan een opgeschoten jongen die in zichzelf gekeerd met een winkelwagen op de parkeerplaats van de supermarkt ronddraait tot een onvergetelijke scene maken.

Mommy was een zeer fascinerende en intense kijkervaring die me meesleurde in een achtbaan van emoties. Het begin is van een heerlijke lichtheid, dansend door de grillen van Steve als onhandelbare flierefluiter en de wonderbaarlijke interactie tussen hem, zijn moeder en Kyla. De zwaardere scenes zijn echter tegelijk van een hartverscheurende heftigheid die je doet wegkijken van het scherm. Met name het personage van Kyla is uiterst intrigerend. Zij raakt als buitenstaander plots betrokken bij de relatie tussen moeder en zoon, maar heeft haar eigen verleden dat mondjesmaat met aanwijzingen wordt verteld, maar nooit volledig opgehelderd. De foto's van een tweede kind lijken erop te wijzen dat zij zelf één is kwijtgeraakt, wat waarschijnlijk de reden vormde voor haar verhuizing. De driehoek die ontstaat is schitterend, met als hoogtepunt misschien wel het moment dat de 'twee moeders' hun bloedende zoon als in de Pieta van Michelangelo de supermarkt uitslepen.

Mijn enige kritiek is dat Dolan nog iets te vaak naar mijn smaak emotie opzoekt en de kijker opzadelt met ongewilde beelden. De sequentie aan het einde met het 'what if'-verhaal bijvoorbeeld, alvorens op gruwelijke wijze Steve's opname in de inrichting te tonen was wat mij betreft erover; een duidelijk moment waar hij doelbewust en gekunsteld extremiteiten opzoekt. En dan is er dat prachtige moment halverwege, waarin Steve's wereld én de onze opengaat onder de muziek van Wonderwall - niet de meest originele keuze, maar schitterend gebruikt hier in een legendarische scene, maar wel één die natuurlijk wat opzichtig is. Vond dat gebruik van 1:1 niet perse een gimmick, maar het is wel een voorbeeld van Dolans soms eenvoudige effectbejag.

Voor het overige vol lof, intense maar zeer goede film. Heel anders van thematiek weer dan Les Amours Imaginaires. Mommy doet bijvoorbeeld eerder denken aan Mike Leigh's Naked, met eenvoudige personages, veel hilarische momenten, en bijkomend lokaal accent. Mommy is dan weer veel minder somber van toon.
Zeer getalenteerd dus, Dolan, als hij zich iets in toom houdt met zijn effectbejag voorzie ik nog eens een meesterwerk.

Wisselend sterke scenes met enkele ongeloofwaardige. Acteurs goed af maar af toe is het geschreeuw te veel.

Hmm ik heb hier enigszins vertrouwen in, want het doet me meer denken aan

J'ai Tué Ma Mère, wat ik denk ik nog steeds zn leukste film vind, al heb ik Laurence Anyways nog steeds niet gezien.

Vind persoonlijk Laurence Anyways samen met deze de beste van Dolan...... moet Tom à la Ferme nog zien.

Xavier Dolan is pas 25 jaar oud, maar heeft nu al een aantal films gemaakt waarvan menig regisseur alleen maar zou kunnen dromen. Zijn nieuwste film, Mommy, past precies in dit rijtje met enorm sterke én gedurfde cinema. De film is voor 99% te zien in een 1:1 formaat, wat bijna niemand doet. Dolan doet dit wel. Buiten technische gewaagdheid levert hij ook een enorm emotionele film af over onvoorwaardelijke moederliefde voor een geestelijk niet helemaal gezond kind. Een mooi verhaal met enorm overtuigend acteerwerk, goede muziekkeuzes én mooie beelden. Xavier Dolan is dan pas 25 jaar, maar nu al een betere filmmaker dan de meesten.

'Mommy' Recensie - Review op Filmtakers

Wie heeft Nolan nodig, als je Dolan hebt?

Mommy staat in het verlengde van J'ai Tué Ma Mère. Waar Dolan destijds vol onbegrip was van zijn niet vrijwillige institutionalisering breekt hij hier een lans voor zijn moeder. Behoorlijke emotionele en intense film, die nog intenser wordt door de claustrofobische 1:1 aspect ratio. Magistrale driehoeksverhouding, met verve ingevuld door Dorval, Clement en Pilon. Ondanks dat de premise behoorlijk simpel is, is de uitwerking van Dolan dat allerminst. Heerlijk om zijn grootse stijl te aanschouwen in zo'n kleine film. Niet zo goed als Laurence Anyways, maar komt wel akelig dichtbij.

Zag ik gisteren een film met de mooiste scène van het jaar, zag er zojuist eentje die er wel minstens tien had die daar overheen gingen. Sowieso alle muziekscènes, maar daarnaast vele met zeer sterke staaltjes van camera/kadrering én acteren. Op vele fronten en momenten.

Toch blijft Dolan ook wel wispelturig. Het slot had toch wel minder punch dan de rest van de film, omdat er ergens een kwartier voor het einde een scène (hier al ergens de 'what if'-scène genoemd) zit, die ik wel de beste van de eeuw durf te noemen - tsja kom daar nog maar eens over heen. Dus het voelt wat onaf, maar dat is bij een tweede kijkbeurt misschien al weer weg.

Dolan blijft wat mij betreft hét wonderkind van de cinema. De beeldverhouding was ik wat angstig voor, maar het werkt enorm verfrissend. In een film die om mensen draait heb je al die horizon namelijk niet nodig. Rechtopgaande tweevoeters hebben eerder baat bij een langwerpig staand beeld, dan een liggend breed beeld. Fantastisch aangevoeld. Maar weer eens een staaltje van ons wonderkind, door wie je ook haast fan zou worden van Lana del Rey of f*cking Oasis....

Alles behalve subtiel, het plot met het oedipus probleem is echt te plat voor woorden.

Maar.

Wat is Dolan toch een briljant stilist.

Dolans cinematische H bezorgt je een zalige, sensuele high; hij laat je zweven op roze wolken van affect; hij geeft je een audiovisueel prozacje die je hoofd tot barstens toe doet tintelen; hij voert je machtig dronken met de meest schuimige sentimentele champagne. Hij laat je schreeuwen: meer, meer, MEER!

Het plot in deze film sprak mij totaal niet aan en ik verwachtte daarom ook helemaal niets van deze film toen ik die afgelopen avond in Lux Nijmegen ging bekijken. Maar oh wat werd ik aangenaam verrast. Wat werd er voortreffelijk geacteerd en wat zag het er qua stijl geweldig uit ondanks het 1:1 beeld. De film kende een paar briljante scènes en ook het einde was erg gaaf. Viel me wel op dat als het opeens overging naar breedbeeld de film een en al optimisme uitstraalde. Kan volgens mij geen toeval zijn. Ging het beeld weer terug naar 1:1 dan werd het weer een en al kommer en kwel.
Eén ding weet ik nu wel zeker. Die Xavier Dolan is een genie. Op je 25e en dan al 5 films op je naam hebben staan en dat in amper 5 jaar tijd. Ook zijn vorige film "Tom à la Ferme" vond ik het bekijken al meer dan waard. "Lawrence Anyways" heb ik helaas nog niet gezien maar daar zal spoedig verandering in komen. Kan nooit tegenvallen.

4,5*

Puike film. Op allerlei vlak haalt deze regiseur er alles uit om een fim tot een meeslepende ervaring maken. De personages zijn ongrijpbaar en onvoorspelbaar, van irritant tot warm en innemend (wat een casting).. De scenes bevatten mooie dialogen (het dialect heeft een grappige meerwaarde), afgewisseld met genietbare non-verbale momenten tot clipachtige stukken met paasievolle soundtrack. Zelfs het alom aanwezige ADHD gegeven heeft een maatschappelijke relevantie, de (on)macht van instituties in het stellen van grenzen en zelfs wetgeving, geheel gesitueerd ergens in 2015. En het einde heeft zowel iets onheilsspellends als iets bevrijdends. Het is alles of niets.