Mommy (2014)

En als niet, dan niet Arno. Maar dan weten we het in elk geval zeker

Alle Amerikaanse films tussen 1932 en 1952?

Kan me alleen een 'verticaal' kader herinneren bij White Epilepsy en Brozer.

Deed het hem voor mij ook niet echt.

First things first; het schermformaat. Snap de intentie er wel van, maar helaas vind ik het gewoon lelijk. De scenes waarbij de film even overschakelt op normaal beeld behoren dan ook meteen tot de beste van de film. Het gaat gelukkig ook wel wennen op ten duur, maar zorgt er toch voor dat de film grotendeels niet echt uit de verf komt.

Het acteerwerk mag dan wel degelijk zijn, de personages an sich deden mij écht helemaal niks. Dorval is een ordinaire tang, en Pilon geeft het begrip ''overacting'' een nieuwe dimensie. Arno74 had het al over veel geschreeuw in het eerste halfuur, en dat wordt er nou niet bepaald beter op. Nu zijn dit soort gezinsdramas sowieso al niet echt mijn ding, maar de melodramatiek had zo nu en dan wel iets ingeperkt mogen worden.

Qua soundtrack gaat de film vaak nogal van de hak op de tak, hoewel op zich wel adequaat. Voornamelijk dan de ambient muziek dan, want die irritante hitjes tussendoor hadden ze voor mijn part achterwege mogen laten.

Een aantal scenes zijn nog wel het kijken waard, zoals die dagdroomscene. Voor de rest vermaakt het allemaal wel enigszins, maar waarom deze zo opgehemeld word is me niet echt helder. Kleine 2,5*.

Er is niet irritanter dan te moeten luisteren naar constant kibbelende fransen (of franstaligen in dit geval), op blèrende kinderen na misschien. Helaas zit deze film vol met dat gekibbel en dat ging me aardig op de zenuwen werken. Gelukkig werd het iets minder toen de buurvrouw in beeld verscheen. Het verhaal is niet eens zo slecht, maar het einde vond ik wel teleurstellend. Net aan ☆☆☆

Mooie film, jammer van het vage einde.

goed drama , alle 3 de hoofdrolspelers zetten sterke rollen neer alleen de afloop is wat vaag en deprie maar ja dat lijkt wel te passen in de sfeer van het verhaal .

Misschien best een goede film ,maar hoe er werd gefilmd bevalt me niet .

Eerst klein beeld dan groot beeld vaag onduidelijk werkt op mijn nerven, jammer niet uitgekeken.

Ik heb een interview gezien met Xavier Dolan waarin onder meer de beeldverhouding aan de orde kwam: hij vindt 1:1 de ideale verhouding om mensen te portretteren; ze staan midden in het beeld en het publiek moet ze zo in de ogen kijken.

LIjkt me wel een interessante film maar vraag me toch af of het aspect ratio 1:1 de beleving niet verknalt, zelfs al is het vrij functioneel bedoeld zoals gauke aangeeft.

Het stoorde mij totaal niet, wende heel snel.

Ik weet nog dat ik zonder voorkennis de bios inging en ik in de eerste 5 minuten dacht: gadverdamme wat is dit nou weer voor beeldformaat. Maar dat went inderdaad heel snel hoor! Dat het voor mij niet zoveel toevoegde is een ander verhaal.

Dolan wil zich zo overduidelijk echt laten zien. Dat zie je alleen al aan die echt niet zo enorm veel toevoegende uitzonderlijke beeldverhouding. Maar ik vind die geldingsdrang eerder sympathiek en aan te moedigen dan irritant, en de uitvergrote emoties en eigenlijk clichématige Hollywoodiaanse stijlmiddelen weten de toon een sfeer ook nog eens niet te verpesten. Sterker nog, het meest opvallende aan de film zijn die talrijke magische en emotioneel en intiem aanvoelende momentjes. Het melodrama en de clichés worden op een of andere manier zowaar met gevoel gebruikt. Wat mij betreft wel het bewijs van het grote talent van Dolan.

In cinematografisch opzicht ziet het er allemaal ook wel prachtig uit, of die aspect ratio van 1:1 nou nodig is of niet. De personages zijn erg interessant. Eigenlijk zijn die moeder en dat joch enorm ergerniswekkend met hun gedrag, maar je gaat toch om ze geven gaandeweg en hun onderlinge relatie komt levensecht over. Dat is met name te danken aan een fantastisch spelende Dorval. Clément is lang niet zo goed maar haar personage blijft een beetje geheimzinnig (al wordt er nog best een hoop over haar verteld als je goed oplet) en dat maakt haar wel interessant.

Typerend voor de film is dat op het einde die dagdroom-montage vlak voor Steve wordt weggebracht toch nog behoorlijk aankomt, ook al wordt het allemaal eigenlijk net wat te groots en dramatisch gebracht. Het is gewoon typisch zo'n opgeblazen moment dat zo goed kan werken in films, in de handen van de juiste filmmaker. Ik word steeds nieuwsgieriger naar Dolans andere werk. Als 26-jarige al zoveel films hebben afgeleverd en je eerste al op je negentiende, dat is echt imposant.

Als ik een zwakte van de film zou moeten noemen dan is het dat het allemaal niet super strak in elkaar steekt. Het is toch een beetje een verzameling van losse scènes zou je wat oneerbiedig kunnen zeggen. Maar aan de andere kant is het mede aan het ontbreken van een strakke omlijsting te danken dat de film onvoorspelbaar uit de hoek kan aankomen en zo fris aanvoelt. Hoe dan ook is Mommy in elk geval een grote aanrader en achteraf gezien een van de beste films van het afgelopen jaar. 4.0*.

Intense film met goed, soms iets te overdreven acteerwerk. Zeker in het begin viel dit op omdat je nog aan het wennen was. Maar snel viel het niet meer op en accepteerde je het op alle vlakken.
De overbuurvrouw had wat meer uitgediept mogen worden. Haar problemen kwamen er niet voldoende uit in mijn ogen, zodat ze een aangeefster bleef.
Omdat de problematiek ook op mijn werkplek voorkomt kwam het bij mij misschien net even dichterbij dan bij andere kijkers. Misschien.
Einde sloeg wel in, want zo gaat het soms gewoon. Telefoon gesprek in dwangbuis was dan weer overdreven Maar goed.
Al met al goed zitten vermaken.
4**

Heel inventief om het beeldformaat te betrekken bij de situaties. Het regelamtig inzoomen gaf een intieme sfeer.

Ik vond het een schrijnend onderwerp. Heel treffend neergezet door Dolan. De enorme spanning in de relaties is erg goed door de acteurs gespeeld. De buurvrouw vond ik het minst overtuigend acteren. Knettergekke Steve was we heel heel erg ADHD.

De muziek is opvallend in deze film.

Aparte film die het goed deed ook erg goede acteer prestaties en ja ook de buurvrouw en ja ik vond het ook een goede moeder het kon echt niet verder zo..

Een film die bij mij blijkbaar nog lang aan de ribben blijft kleven. Een pak scènes zijn echt onvergetelijk.

Zowel inhoudelijk als audiovisueel een erg povere en langdradige film .

* / *****

Op beide fronten niet met je eens.

Maar je verwachtte er al niet teveel van nav de trailer als ik het me correct herinner.

Dolan is artistiek en je moet er van houden. Ik doe dat en kan al zijn films, inclusief deze dus, daarom erg waarderen. Sterk de hele film door en constant vasthoudend. Immer fijne soundtrack en redelijk magistraal acteerwerk. Topfilm!

Prachtig!

Als filmbuff moet je altijd uitkijken dat je niet te vast gaat zitten aan je eigen ideaalbeeld. Dit vind ik niet mooi, daar hou ik niet van. Je kan daardoor een film al te snel opgeven. Ik wist het op voorhand niet met deze film. 1:1, arthouse. Het leven is zwaar als filmbuff. Het zal toch niet weer iets zijn waar ik helemaal niks mee kan. Gelukkig toch aangezet. En potverdikkie het kan zomaar eens de beste film zijn van 2014.

Het is zo een film waar het allemaal wel klopt. De acteurs spelen de pannen van het dak. Die moeder is grandioos. Het verhaal heeft een fijn tempo. Films over moeder zoon relatie zijn ook wel eerder gedaan. Toch voel je een frisse wind. De speelse manier van soundtrack gebruik, de gave manier waarop 1:1 wordt losgelaten. Ik kon het allemaal erg waarderen. Ook fijn dat het een drama is met een boog. Niet dat 1 tempo waar uiteindelijk nog steeds niks gebeurt. Nee gewoon een duidelijke weergeloze climax.

Jong ventje die Dolan, gelukkig overtuigd hij ruimschoots. Laat de jonge garde maar komen!

4.5 sterren.

Helaas niet mijn ding. Na 30 minuten afgezet, moe van het geschreeuw en niet onder de indruk van het beeldformaat waardoor ik steeds het gevoel had dat ik een stuk beeld miste. Onlangs zag ik Festen (1998) die ook met veel geschreeuw begon, die film trok daarna aardig bij en ook daar wordt van de kijker een behoorlijke portie doorzettingsvermogen verwacht. Met de met Festen opgedane frisse moed heb ik daarna Mommy weer opgepakt in de hoop dat ook deze film zou bijtrekken, maar dat is jammer genoeg een uitputtingsslag geworden. Deze wou ik in de bioscoop zien, ben blij dat dat niet is gelukt want ik denk dat ik dan vroeg of laat de zaal was uitgelopen. Het plot klonk wel aardig maar het dramaverhaal vind ik echt slecht uitgewerkt. De film deed al het mogelijke om mij als kijker af te laten haken, dat is niet hetgene wat ik zoek als ik film kijk.

De tweede 30 minuten wordt het verhaal ietsjes breder door de intrede van een andere personage (de buurvrouw). Van haar acteerwerk was ik niet onder de indruk, haar taalprobleem kwam erg nep over. Ook de 'chemie' tussen haar (afgebrande lerares?) en de jongen (schoolgaand etterbakje) was niet bepaald geloofwaardig, evenals de manier waarop ze vanaf dat moment haar eigen gezin lijkt te dumpen, na kennismaking met de schreeuwlelijkerds van de straat tellen die niet meer mee in haar leven.

Vervolgens doet de "advocaat" zijn intrede, wat ook weinig toevoegt aan het verhaal. Geldt ook voor de "dagvaarding", want na de introductie van die verhaallijn wordt die meteen afgedankt. Daarna wordt de film eventjes wat positiever en kijkwaardiger (leuke scène waarin de jongen het beeld opentrekt, wel slecht gemonteerd (er is geen enkele moeite gedaan om dat goed te monteren, kwalijk), en ook de karaokescène en vooral de droomscène waren aardig). Eerlijk gezegd vind je tegen die tijd na al het lelijks wat voorbijkomt volgens mij ook alles wat ook maar een beetje meezit erg mooi. Ik verwachtte (hoopte) dat daarmee de film zou eindigen, maar daar kwamen nog zo'n lange 15 minuten achteraan om tot het echte maar ook voorspelbare einde te komen. Het beeld opentrekken was trouwens leuk, maar daarvoor is het niet nodig om de kijker twee uur voor een half zwart scherm neer te zetten..., met 10 minuutjes, of als men alleen de jongen inkadert, had je ook hetzelfde effect bereikt.

Kortom, een pretentieus en amateuristisch in elkaar geflanst dun werkje wat mij betreft. Ik zie dat smaken flink verschillen bij deze film, deze regisseur is absoluut niets voor mij. 1*

Het zal je kind maar zijn....

Indringend drama over moederliefde, moeilijke kinderen, keuzes en vriendschap.
Ik ben blind de film ingestapt en dacht in het begin even dat de film fout was ingesteld maar halverwege werd het beeld als het ware opengetrokken wat weer symbolisch bedoeld is natuurlijk dus toen viel bij mij het kwartje dat dit express zo gefilmd is. Geinig wel.

Mooi drama, geen valse sentimenten en behoorlijk indringend.

Geniale film. Ik volg grotendeels de woorden van MR in zijn recensie.

Paar unieke momenten van pure filmmagie, ik denk dan specifiek aan de scène waarin met het ratio wordt gespeeld en de 'wat als'-scène die echt ongelooflijk hard binnenkwam hier.

Grote twijfel tussen 4,5* en 5*. Voorlopig het eerste maar ik sluit absoluut niet uit dat ik er toch nog een halfje bijdoe.

Wat een rastalent, ongelofelijk...

Die 'wat-als' scene is makkelijk het beste wat ik in jaren heb gezien, even niet goed van!

In Cannes de plank lelijk misgeslagen met dit de Gouden Palm niet te gunnen.

En meer woorden ga ik er niet aan vuilmaken.

Allez vooruit, een quote dan.

Grauw drama filmpje met uitstekende acteer prestaties.

Einde is misschien iets over de top, maar het verhaal en de uitvoering zijn indrukwekkend.

Vooral de scene waarbij de buurvrouw de jongen na herhaaldelijk corrigeren aanpakt. Erg goed!

"Mommy" is een grappige komedie met soms, heel soms ook nog een serieuze ondergrond wat men drama noemt en heeft ons erg vermaakt! We begrijpen nog steeds niet waarom de buurvrouw een mysterieuze vrouw wordt genoemd in de beschrijving van de film maar misschien is ons iets ontgaan?
Dit is met voorsprong wel de beste Canadese film die we het afgelopen jaar hebben gezien en zoals gezegd, prima humor!

Is een film uit Canada,maar wat van taal spreken ze dan????.

Lijk iets uit Scananavie.

Trailer ziet er mooi uit.