Mommy (2014)

Oeioeioei wat was dit sleeeeechhtt. Ik heb het 3 kwartier volgehouden maar moest toen echt de zaal uitvluchten. Ontzettend slechte en geforceerde grappig bedoelde dialogen, enorm geforceerd acteerwerk, vol met karikaturale bijpersonages. En dan afgewisseld met 'cinematografische hoogstandjes' vergezeld van uitgemolken fluthitjes danwel sentimentele top 40 muziek. Mensen die deze film een goede soundtrack vonden hebben luisteren vast dagelijks naar f**** Giel Beelen. My god.

Het slechtste wat ik dit jaar gezien heb. Met afstand. Wat een overhypte flutregisseur dit zeg. Bijna nog erger dan Darren Arafnofsky. Al heeft Dolan het excuus dat ie nog maar 25 is. Wat ook goed aan de film af te zien is; veel vorm , weinig inhoud.

Geen beoordeling omdat ik het einde dus niet heb gehaald. Maar vermoedelijk was het bij min 5 sterren gebleven.

Een perfecte film, nee. Maar wie hier geforceerd acteerwerk ziet, is volgens mij met het verkeerde been uit bed gestapt. Overtuigend spel juist, maar ook hier (zie Still Life) is de film in mijn ogen één scène te lang.

Hyperdehyperdehypehypehype

Inmiddels een paar weken geleden dat ik deze film heb gezien. Niet de allerbeste film van 2014 (wel top 10-materiaal), maar wel een van de mooiste scènes ooit: de karaokescène. Prachtig, je voelt op dat moment zo goed hoe de agressie ontstaat, echt zeer indrukwekkend. Ik draai inmiddels al weken met regelmaat 'Vivo Por Lei'.

Hmm dit viel me toch een klein beetje tegen, al is het natuurlijk verre van slecht allemaal. Acteerwerk is dik in orde. Dat de personages (zeker in het begin) tegen het irritante aanzitten, is voor mij geen argument om de film minder te beoordelen. Sterker nog, het feit dat je in het verloop toch met de personages mee gaat voelen is dan juist des te knapper.

Wat ik uiteindelijk minder vond is die 1:1-ratio. De metafoor is overduidelijk en het is dan ook een niet al te subtiele manier om nog beklemmender over te komen. Beetje interessantdoenerij allemaal en daarbij kijkt het gewoon niet fijn. Op het moment dat het beeld opengetrokken wordt, merk je wel meteen verschil in beleving. Maar het lijkt nu net alsof dit hele 'trucje' voor dat moment gedaan is, want als algehele claustrofobische ervaring voegt het voor mij weinig toe.

Verder vond ik de film te lang, met name naar het einde toe. Steeds waren er geschikte momenten om te stoppen, maar dat gebeurde maar niet.

Al met al gewoon erg degelijk en hier en daar wel intens, maar het zal me niet bijblijven. Nou misschien de karaoke-scene of 'gedachtengang' net voor het einde.

Net aan 3,5 *

Nou weet ik weinig tot niets van Xavier Dolan als persoon af, maar als hoofdfiguur Steve hier slechts enigszins autobiografisch is begrijp ik iets meer van de oneffenheid van zijn films. Ik zal eerder als Les Amours Imaginaire en Laurence Anyways. Allebei hadden ze onmisbaar sterke kanten, maar waren ze ook extreem imperfect en meer geslaagd als stilistische prenten dan als wat anders. Je voelt dat hij barst van de filmische ideeën, maar ook dat er weinig controle zit op wat en hoe hij uiteindelijk alles brengt, waardoor alles wat kracht mist. Les Amours Imaginaire werd door mij geplaagd door een oninteressante inhoud en Laurence Anyways was te lang om zijn verder wel interessante inhoud boeiend te houden.

Maar in Mommy komt het allemaal samen, wellicht omdat het leven van de hoofdpersonen hier ook aansluit bij het zowel het imperfecte en rommelige aspect van Dolans stijl, als wel als zijn voorliefde voor stilering, melodrama en soms gewoonweg hysterie. Er zijn maar weinig regisseurs die de keuze voor zoetsappige, glamouristisch-gevoelige muziek zoals van Céline Dion als niet alleen correct, maar ook volstrekt logisch kunnen laten aanvoelen. Je merkt hier dat Dolan hier geheel één is met zowel Steve als de moeder en alles in dienst stelt voor hun wereldbeeld; letterlijk zelfs, door het spel met de aspect ratio van het doek.

Het is de compassie die uiteindelijk van deze film afstraalt die het zo speciaal maakt, maar evengoed de wanhoop die kan ontstaan bij het opvoeden van een vrijwel onhandelbare puber. Hoewel er nog steeds iets te veel toeters, bellen en zijweggetjes (persoonlijk vond ik de veel geroemde droomscène tegen het einde er net te veel over wat betreft sentiment) in zitten naar mijn gevoel is dit voor mij toch wel de film waarin Dolan zijn belofte waarmaakt.
4*

Instant top 3 van 2014. Holy mothercrap... A punch in the gut. 9/10

Benieuwd of Dolan ooit nog het niveau van Laurence Anyways gaat halen voor mij. Mommy is zeker een eigenzinnig werkje, en valt vooral erg goed wanneer er lol wordt beleefd. Dan komen die grove opmerkingen helemaal tot hun recht in een soort anarchistische levensvreugde (vooral die scene waar het beeld breder wordt natuurlijk!). Maar of het écht los komt van een geëngageerd sociaal drama, ik weet het niet..

Na Tom a la ferme nu een tweede film op één jaar tijd gezien van Dolan. Wat een veelbelovende regisseur wordt dit. Ik wil zo vlug mogelijk zijn ander werk zien.

Ik heb zijn andere films ook meteen 'in huis gehaald'... Tom a la Ferme op zeer korte termijn kijken, denk ik zo. Laurence Anyways heb ik overigens ook nog nooit gezien.

Voor mij een topfilm! Zo kunnen ADHD-ers echt reageren , kan ik zeggen met mijn achtergrond , mijn vak . Lees goed : kunnen.

Ik kan me niet voorstellen dat iemand die niets met Dolan kon ineens deze film wel goed gaat vinden. Dit is namelijk Dolan ten voeten uit. En waar hij in het begin vooral vergeleken werd met Godard en Wong Kar-Wai moeten we hem (vooral inhoudelijk) volgens mij plaatsen in een andere hoek. Namelijk die van filmmakers die drama's vertelden met complexe karakters en daarbij niet vies zijn van wat grote gebaren, wat theatraliteit en zelfs af en toe een cliché op hun eigen manier gebruikten, denk de meer straight forward drama's van Pasolini, de overgangsperiode van Visconti, bepaalde films van Fassbinder. Mede door het zangerige Canadees-Frans deed de film me vooral Italiaans aan op bepaalde momenten. Maar wie weet wat hij ons hierna voorzet?

Stilistisch valt alles meer op zijn plaats dan ooit. Waar vooral in het debuut zijn visuele bravoure af en toe wel erg los aan de film hing is het in deze film volledig geïntegreerd en heeft hij het meer onder controle dan ooit. En dan bevat de film twee scenes die meteen richting mijn erelijst met favoriete filmscènes kunnen: de scene waarin het beeld breed wordt en we een droomscenario zien en de scene waarin de zoon karaoke zingt. Dolans montage, kadrering en gebruik van close ups, het was allemaal nog nooit zo goed als in deze film. En ook het gekke beeldformaat werkt en voelt nergens geforceerd.

Een paar kleine minpunten zoals het wat gezochte geschreven begin om het scenarioverloop te rechtvaardigen en het feit dat de film niet op zijn hoogtepunt stopt vergeef ik de film met gemak. Fantastische achtbaanrit.

4.5*

Vond het niks. Het begon al meteen slecht door het erg kleine beeld, alsof het verticaal met een iPhone is gefilmd. Niks mis met de acteerprestaties, want die waren van iedereen best goed. Dat was misschien ook het enige positieve. Na het kijken van de trailer, verwachtte ik een hele andere film, iets meer feel-good, iets minder drama. Het personage Antoine-Olivier Pilon was behoorlijk irritant om te zien, waardoor ik minder kon genieten van de rest.

Verwacht geen feelgood filmpje, want het is alles behalve dat. 2*

Lol. dus de film begon meteen slecht omdat de aspect ratio niet naar je zin was? Dat snijdt ongeveer even veel hout als 'het begon meteen slecht want het was zwart-wit'. Iedere manier van film kan zaken versterken (of afzwakken), ik vond het persoonlijk uitstekend werken hier. Als het nou Lawrence of Arabia was, omgezet naar dit formaat, dan was het iets anders geweest, maar de regisseur heeft hier heel bewust voor gekozen.

Feelgood? echt? kijk die trailer nog eens een keer

Bovendien is het genre drama en de eerste zin van de synopsis (Een weduwe heeft als alleenstaande ouder de taak om voor haar moeilijk opvoedbare, gewelddadige zoon te zorgen) geeft toch al aan dat het geen lichte kost is?

Maar goed, Jammer dat je er niets mee kon.

Niet dat ik het over het algemeen met hem eens ben, maar dat de stijlkeuze (ratio) bewust gedaan is wil nog niet zeggen dat je het dan meteen goed moet vinden. Zelfde geldt inderdaad ook voor zwart-wit.

Lol, precies wat ik zei. Ik zag geen enkele nut in het verticaal filmen. Het zorgde alleen voor irritaties.

Niet alle drama films zijn toch zo depressief als deze. Ik verwachtte een iets positievere film na het zien van de trailer. Dat was het jammer genoeg op dat moment niet, dus was ik lichtelijk teleurgesteld. Het is gewoon iets mij opviel en lichtelijk mijn stemming had beïnvloed.

Dit was toch wel een tegenvaller, de acteurs deden wat ze konden maar wat een slap verhaal, slechte muziek en ook nog een te klein beeld 1:1 ratio.

En veel te lang allemaal.

In het begin ben je nog enigszins verrast door de straattaal en de explosiviteit van de zoon, maar het wordt een overdreven en irritant gedoe van moeder, zoon en ook de buurvrouw. Ergerlijke "grappige "dialogen.

Wat wel leuk was; de de skate- en karaokescene.

Aan de acteerprestaties heeft het zeker niet gelegen maar het inhoudsloze verhaal dat zich ergens in de nabije toekomst afspeelt is dun..... heel dun. Het was een hele zit maar ik heb hem uitgezeten sprak ik trots.

Magistraal stukje cinema. Bijzonder goed gespeeld door de hoofdrolspelers, mooie fotografie en een beedlformaat wat passend is. Het doet mij deugd te zien dat na oa. filmmakers als Andrea Arnold (Wuthering Heights) de kracht van een afwijkende kadrering optimaal weten te benutten voor een functioneel doeleind. Overigens ook nooit gedacht dat het tijdelijk wisselen van het beeldformaat zo´n euforie teweeg kon brengen.

Vaak prachtig met de minimale middelen, soms groots en meeslepend zoals in de uitzonderlijk mooie montage. De wazige gezichten en ondersteuning van muziek van Ludovico Einaudi in deze montage zijn briljant.

Dat de film net iets te lang nog doorgaat weerhoudt mij ervan om een gepaste 5 sterren te geven.

Vreemd genoeg vond ik deze van Dolan juist weer wat minder. Het is een mooie film, daar niet van, maar toch een stukje minder dan Laurence Anyways. wat mij betreft Ook Tom a la Ferme vond ik sterker. Het verhaaltje vond ik er soms net iets te veel aan. Het aspectratio is een eyecatcher van de film, maar voegt wat mij betreft toch wat weinig toe. Had toch soms graag iets meer overzicht gehad.

3.5*

Een film die me zeker niet over de gehele lijn wist te overtuigen, maar de beste scènes zijn van zo'n grootsheid en zo meeslepend dat dit toch echt een voltreffer is van Dolan. Manman, wat een talent. En het trio in de hoofdrol is verbluffend.

Een tragisch, roerend, rijp, indrukwekkend, verschrikkelijk mooi en zo nu en dan ongehoord spannend familiedrama over de afhankelijke relatie tussen een moeder en haar tienerzoon en de problemen en de verwarrende en tegenstrijdige emoties die daaruit voortkwamen. De zin of betekenis van het vierkante beeld (op een paar gelukkige en onbekommerde scènes na), is mij ontgaan (ik las ergens dat het een gevoel moest geven dat er te weinig lucht in de wereld zit, maar of dat klopt............). De cast, in het bijzonder de drie hoofdrolspelers waren ijzersterk; de voor mij onbekende Antoine-Olivier Pilon speelde intens en ging geheel en al in zijn rol op. Er waren scènes die als een mokerslag binnenkwamen; zowel de personages als de mooie beelden blijven nog wel even bij mij hangen.

Misschien is het thuis ook een andere ervaring dan op een (heel) groot doek, zeker dit effect. Kwam echt 'binnen'.

bij mij ook! zelfs op dat bescheiden doek van het Louis Hartlooper. Ik had zelfs een 'wow, this is cinema' moment en dat gebeurt maar 1 of 2 keer per jaar. Of niet.

Oef. Deze wou ik heel graag in de bioscoop zien, en een paar dagen geleden thuis na 30 minuten mee opgehouden... Ik denk dat ik de clou tot nu toe gemist heb over wat deze film zo sterk maakt...

Wat ik tot nu toe in 30 minuten zag was:

- veel geschreeuw

- een afwijkend schermformaat wat erg in is tegenwoordig (Ida, Jauja, Meek's Cutoff, en dan vergeet ik vast een hoop)

- slecht camerawerk, je merkt constant dat je wat mist door het afgeknipte scherm. Voelt aan alsof het 'normaal' is opgenomen en men vervolgens (verkeerd) is gaan snijden. Dat je constant het gevoel hebt dat je een stuk beeld mist vind ik geen pluspunt

- een "kunstzinnig" dansje met een winkelwagentje, waarschijnlijk als verplicht onderdeel om het tot kunst te verheven. In de film is dat misschien mooi, maar in het echt lopen we toch snel door als we iemand tegenkomen die zo bezig is???

Tot nu toe kom ik alleen maar uit op het p-woord... pretentieus. Veel kitsch en weinig kunst voor mijn gevoel. Ik wil het wel een keer nog afkijken, maar wordt het meer van hetzelfde, of moet het sterke stuk nog komen???

Ik krijg tot nu toe echt een beetje de indruk dat de naam van de regisseur + afwijkend schermformaat + veel agressief geschreeuw leidt tot een hoge waardering. In ieder geval ziet het er naar uit dat deze film en regisseur niets voor mij is. Ik zal het dus wel een keertje afkijken, maar dit belooft niet veel goeds.

Zeker afkijken

Oké, dan heb ik vast te vroeg geoordeeld

(hoop ik)