Mommy (2014)

Tja, net als bij American honey had de afwijkende aspectratio voor mij juist geen enkele meerwaarde. Integendeel zelfs. Ik keek de film op een klein scherm, dus op alles minder dan beeldvullend zat ik sowieso al niet te wachten, maar het is me niet eens opgevallen dat er in enkele scènes op breedbeeld wordt overgeschakeld. Daar kwam ik na het lezen van de recensies hier pas achter. Ik heb de film voor de zekerheid nog even teruggespoeld om er zeker van te zijn dat ik niet naar een verknipte versie heb gekeken, maar het gebeurt inderdaad ook in mijn versie. Alleen heb ik daar dus niks van gemerkt. In ieder geval niet bewust. Eén van die scènes wordt hier trouwens ook nogal overgewaardeerd. Een soortgelijke scène zit ook in 25th hour, maar die maakt beduidend meer indruk.

Verder wel een overwegend (zeer) goede film overigens.

“Loving people doesn't save them.”

Hartverscheurend mooi. Mommy is een film die je het ene moment aan het lachen kan brengen, om je het andere moment een stoot in de maag te geven. Fantastisch acteerwerk, sterk regie- en camerawerk (het kleurengebruik is fantastisch), en de muziek is perfect gekozen. Dorval en Pilon als moeder/zoon Diane en Steve zijn weergaloos en je voelt de liefde, radeloosheid en het verdriet. Maar Clément is misschien nog wel beter als overbuurvrouw Kyla, die moeite heeft met communiceren en een band opbouwt met Diane en Steve.

Je ziet haar weer wat plezier in het leven krijgen, maar aan de andere kant is ze ook een interessant personage vol ambiguïteit. Is ze gewoon een barmhartige Samaritaan? Of heeft ze iets soortgelijks als Steve meegemaakt in haar jeugd? De film geeft hier wijselijk geen antwoord op, en dat maakt haar verhaallijn alleen maar beter. De scènes op het laatst springen er uit qua emotie, maar ook de scene waarin Diane en Kyla samen wijn drinken en in lachen uitbarsten is geweldig. Je voelt de band tussen de drie personages, maar je weet ook dat dit niet lang goed kan gaan.

In zijn vorige vijf films creëerde de jonge regisseur Xavier Dolan een volstrekt eigenzinnige niche van hyperpersoonlijk melodrama, gemodelleerd naar een even persoonlijk gevoel voor schoonheid. In "Mommy" (toen was Xavier Dolan pas 25 jaar oud, of beter gezegd jong) vallen vorm en inhoud voor het eerst helemaal samen.

In dit verhaal draait het om tiener Steve O'Connor Després (Antoine Olivier Pilon), die zich ernstig misdraagt en daarom van de kostschool gestuurd wordt. Zijn alleenstaande labiele moeder Diane 'Die' Després (Anne Dorval) ziet zich gedwongen haar zoon terug in huis te nemen en daar heeft ze een zware dobber aan. Steve heeft namelijk een zware vorm van ADHD en bovendien weigert het joch zijn medicijnen in te nemen. Heftige confrontaties zijn het gevolg, totdat de nieuwe schuchtere buurvrouw Kyla (Suzanne Clément) te hulp schiet. Haar steun heeft een positieve invloed op Steve en de band tussen hem en zijn moeder en er ontstaat ook een intense vriendschap tussen hun drieën, waar ze alle drie sterker van worden.

Net als Steve O'Connor Després, drijft deze weergaloze film op een kolkende onderstroom van tegenstrijdige en verwarrende emoties. "Mommy" is qua vorm zeer origineel en naast de vorm is ook de muziek zeer origineel. De cast speelt uitstekend en daarbij zijn Anne Dorval en Suzanne Clément ook nog eens twee mooie volwassen vrouwen om naar te kijken. Maar de ster in het verhaal is natuurlijk hoofdrolspeler Antoine-Olivier Pilon. Zijn scheldpartijen, gekke bekken en uitzinnige dansjes zijn zo overtuigend, dat hij elke tegenspeler in verlegenheid brengt. Wel duurt de film met ruim twee uren wat aan de lange kant, maar saai of langdradig wordt het nergens.

Al met al een meeslepende Drama film die velen zal raken en fascineren. De originele kwaliteiten in combinatie met geweldige acteerprestaties, brengt deze film naar een hoog niveau en dat deed hij ook op het filmfestival van Cannes in 2014.

Tegen zoveel drukte was ik niet opgewassen. Wat een vermoeiend gedoe. Na 15 minuten: uit.

Goed.

Eerste Dolan ervaring, heb hem wel in de cameo van Martyrs gezien, maar nog geen film. Toen Mommy op TV kwam met een best interessant verhaal was mijn nieuwsgierigheid gewekt en heb hem dus maar opgenomen en gisteravond gekeken.

Sommige scenes zijn erg sterk, vooral omdat de Franse acteurs/actrices me vaker sneller pakken dan Amerikaanse of Nederlandse. Dolan weet duidelijk een frisse draai aan de film te geven waardoor hij soms wel origineel uitpakt.

Verhaal is niet het sterkste, maar door de soms sterke scenes is deze film zeker wel geslaagd. De boodschap kwam wel over en de cast was ook best goed. Vooral dat ventje steekt er bovenuit, maar dat kan dus ook aan zijn rol liggen.

Veelgeprezen film over de bijzonder moeizame relatie tussen een alleenstaande moeder [Anne Dorval] en haar tienerzoon [Antoine Oliver Pilon] die een ernstige gedragsstoornis waardoor hij plotseling ontzettend agressief kan worden, zowel verbaal als fysiek. Door bezuinigingen is moeder nu gedwongen om de zorg voor haar kind op zich te nemen en ze doet haar best om hem liefdevol, maar streng op te voeden.

Veelgeprezen film drijft vooral op een de uitstekende vertolking van Dorval, maar de woedeuitbarstingen zijn zo intens dat ze na een tijdje beginnen te vervelen, ook omdat regisseur Xavier Dolan weinig afwisseling in de manier van filmen laat zien. Hij speelt wel met verschillende beeldformaten, maar dat instrument is net zo pretentieus als het gebruik van de popsoundtrack om de stemmingen van de jongen te schilderen. Goed bedoeld, maar weinig toegankelijk en onnodig lang.

'Ik let op het budget, jij op je geruk.'

Ik heb in eerste instantie een beetje moeite in verhaal te geraken, dit komt mede door de indruk die moeders wekt, namelijk dat ze nogal een plat figuur is qua omgangsvormen, presentatie, kledij, enzovoort. Zeg maar gerust een tokkie. Tot de jongen zijn rentree maakt vraag ik me dan ook af hoe dit mens voor wie dan ook zal zorgen, maar ik moet zeggen, zodra de jongen in beeld is verdwijnen alle vooroordelen en beperkende gedachten en kijk ik gebiologeerd naar de chemie tussen moeder en zoon. In eerste instantie lijkt de vorm van communicatie die de twee er op na houden, elkaar te pas en te passen uitschelden en uitfoeteren, best wel een aardig aanpak die voor balans zorgt tot die ene bijna fatale scheldpartij wanneer hij niets verkeert gedaan heeft. Buurvrouw doet haar entree. In dit geval ook een merkwaardig type dat zich kennelijk als een gevangen voelt binnen haar eigen huwelijk en daardoor niet lijkt te kunnen praten. Een aparte wisselwerking ontstaat tussen de drie waarin zelfs de buurvrouw lijkt te ontbolsteren.

Helaas, zo rond het uur punt, begin ik mijn aandacht te verliezen en heb ik het eigenlijk wel gehad met dat disfunctionale family gebeuren, waarin de meeste reacties of acties het tegengestelde vertellen, maar ik het vooral wel gehad met al die scheldpartijen. De verder onderliggende boodschap over kwetsbaarheid, gebrek aan liefde, goede keuzes/slechte keuzes, wanneer voor je zelf te kiezen en wat nog meer neem ik maar voor lief. Het zal, mijn aandacht houdt het niet de volle duur vast. Prima geacteerd wordt er wel, en er komt ook prima muziek voorbij met Sarah McLachlan, Dido, Counting crows en Oasis, en er komen een x-aantal hele mooi shots voorbij

Prachtige film. Ben er stil van.

Goed geacteerd, goed verhaal, geen moment saai of verveeld en je wordt als kijker meegenomen in de vele emoties. Kippenvel en een traan. Dat mensen dit als schreeuwerig en intens ervaren, begrijp ik wel. Als je namelijk zelf nooit zo'n jeugd hebt gehad of niet uit zo'n gezin/familie/relatie komt, ben je vrij normaal en vind je dit natuurlijk heel extreem. Helaas gaat het er in veel families er zo aan toe, dus is het voor deze mensen niet intens of heftig, maar een spiegel dat hen wordt voorgehouden.

Heb er niks op aan te merken. Dikke 10.

Mijn eerste kennismaking met Xavier Dolan, en dat de man talent heeft, moge duidelijk zijn. In Mommy gaat het vooral om de moeizame moeder-zoon-relatie tussen Diane en Steve. Diane is een alleenstaande weduwe, goedbedoelend maar niet echt moederlijk onderlegd, en haar zoon Steve heeft problemen. Hij is druk, intens, heeft last van driftbuien en agressie, en over het algemeen niet zo vatbaar voor goedbedoeld advies. Niet dat het een monster is, verre van, hij laat ook regelmatig zijn zachte kant zien en geeft op een bepaalde manier echt om z'n moeder. Uiteraard behelst het verhaal wel wat meer, met een buurvrouw die als stabiliserende factor optreedt, een rechtszaak die hen boven het hoofd hangt en natuurlijk uiteindelijk de gedwongen opname van Steve.

Zowel Diane, als wat simpele en oppervlakkige maar goedbedoelende (doch bloedirritante) moeder als de lastige Steve worden uitstekend neergezet, en halen daarbij ook regelmatig het bloed onder elkaars nagels vandaan. En onder de mijne. Het ziet er ook allemaal zeer fraai gefilmd uit, maar ik vond het toch best slepen op momenten. Gelukkig werden dat soort periodes dan ook vaak weer afgesloten door momenten die wel weer levensecht overkomen en raak zijn, maar ik kan me toch niet echt aan het idee onttrekken dat hier wel wat in geschrapt had mogen worden. Al besef ik me ook dat dit soort drama's niet helemaal in mijn straatje liggen.

Dolan's nog simpele uitleg voor de 1:1 ten spijt, blijft het gewoon een erg lelijk en weinig functioneel formaat. Wil je zorgen dat de kijker niet kan ontsnappen aan personages dat plaats je ze gewoon centraal in beeld, 1:1 is maar een pover lapmiddel.

Maar dat was absoluut niet mijn grootste probleem met deze film. Uiteindelijk deed het mij vooral denken aan de films van de Dardennes. Sociale dramas die de menselijke lelijkheid in de kijker zetten. Steve mag hier dan als probleemkind neergezet worden, ik zie het verschil niet eens met z'n moeder, een even grote schreeuwlelijkerd.

Als dat lawaai nog niet genoeg was, zit er ook nog eens een vreselijke soundtrack onder, een soort van slechtste hits compilatie van popmuziekjes waarvan het al erg genoeg is dat ze af en toe nog op de radio gedraaid worden.

Claustrofobisch vond ik de film niet, gewoon vervelend en saai. Erg dat de beste scene nog de zelfmoordpoging is, volgens mij het enige moment dat iedereen z'n klep houdt. Vind dit eerder een film van een 50-jarige dan van een 25-jarige, Dolan is absoluut niet de toekomst van de cinema wat mij betreft.

Ik vind het moeilijk om er echt veel over te zeggen of om correct uit te leggen waarom ik deze zo goed vind maar voor mij de beste film die ik sinds lang gezien heb / één van de betere die ik ooit gezien heb.

Acteerwerk is van het meest naturelle dat ik ooit gezien heb, ik ben het dan ook niet eens met andere mensen die hier overdreven schreeuwerige momenten blijken te zien. Ik zie hier juist, en dat is relatief zeldzaam, acteurs die volledig losgaan én het tegelijk geweldig echt houden. Ik denk niet dat ik Antoine Olivier Pilon al in iets anders heb zien acteren, maar wauw, gewoon wauw. Niet dat de twee dames veel onderdoen, dat niet, Pilon is alleen echt zo uitzonderlijk krachtig en zeldzaam sterk dat hij er zelfs met stevige concurrentie nog bovenuit springt.

Dan de soundtrack, het merendeel van de nummers zijn nummers die ik zelf niet al te vaak zou opzetten (Céline Dion brrrr, generische "boenk" muziek brrrr, ... ) maar hier is er niet één noot die verkeerd gekozen is, niet één muzikaal moment dat niet raakt en zijn zelfs de eerder genoemde artieste / nummers zaken die stevig bijdragen aan de sfeer die gezet wordt.

Is er ook nog de befaamde/beruchte en uiteraard opvallende, 1:1, ik heb nog niet opgezocht waarom Dolan beslist heeft om het te gebruiken maar wat mij betreft werk dit absoluut om dicht op de huid te zitten bij de personages, je personages echt te laten schitteren en geeft het heel de sfeer mee die over de film hangt dus zeker een terechte keuze wat mij betreft, weinig poespas nodig, gewoon drie sterke personages that's it.

En dit alles met als ik zou bijna extra zeggen, nog verhaallijnen die het vertellen waard zijn, wat doe je met een problematisch kind, al helemaal als je zelf niet meteen in grote weelde leeft en zelf meer dan moeite genoeg hebt om te overleven, wanneer je zelf in feite niet in het juiste kader valt dat de maatschappij voor je voorziet (misschien daar een reden voor de 1:1?). Een maatschappij die op haar beurt niet weet hoe zich te gedragen met of voor probleemgevallen en dan maar oplossingen zoekt waar, zou ik toch durven zeggen, vaak niemand mee geholpen is. Uiteraard komt de moeilijke band tussen kind en ouder(s) hierbij ook ruimschoots aan bod, iets waar hij het precies nog al wel eens over durft hebben als ik zijn andere titels bekijk.

Ik lees als ik eens wat over Dolan begin op te zoeken termen als genie of wonderkind, als zijn verwezenlijkingen allemaal van dit niveau zijn dan lijken die termen mij de lading perfect te dekken, ik hoop alvast met heel mijn hart dat zijn ander werk ook dit niveau haalt of op zijn minst benadert want dan heb ik nog geweldige uren voor de boeg. Sluit niet uit dat deze in mijn top tien terechtkomt.

Nou de laatste Dolan dan. Voorlopig in ieder geval want er moet iets heel geks gebeuren wil ik nog een film van hem opzetten snel - ik had een box van vijf films waarvan dit de laatste was om nog te zien en op het op momenten aardige Laurence Anyways viel de rest zwaar tegen.

Enfin, ook Mommy smaakte me niet. Op momenten toont Dolan wel dat hij een scène goed in elkaar kan zetten bijvoorbeeld in die bar met het zingen van Vivo Per Lei. Hoe de sfeer daar knap naar voren komt, de blikken van de hoofdpersoon naar zijn moeder waarbij de camera vanuit zijn blik staat en je goed zijn gevoel kan invoelen, dat alles is knap gedaan. Ook eerder een scène waarbij hij danst met een winkelwagentje is mooi.

Maar verder vond ik de prent niet heel boeiend. Ik snapte sowieso niet waarom er een fictieve wet wordt gebruikt om een verhaal te vertellen. En dat vat misschien wel alles samen. Dolan heeft prima ideeën maar eigenlijk is het het allemaal net niet en te gemaakt. De pacing is voor anderhalf uur nog oké maar daarna zakt de film echt in. En ondanks af en toe mooie plaatjes vond ik het krappe beeldformaat vooral storend. En dat ene moment dat het beeld wel breder is, inhoudelijk passend en prima gedaan, vond ik het eigenlijk ook niet heel speciaal eruitzien. 2,0*.

Stevig drama met veel geroep, gevloek en hier en daar wat meppen. Voor mij was het allemaal wat te druk met de onhandelbare tiener Steve en de rustigere momenten in de film spraken mij iets meer aan. De momenten waarop Steve aan het skateboarden is of op een winkelkarretje aan het ronddraaien is, waren erg mooi gefilmd. De sterkste scène was ongetwijfeld de karaokescène waarbij de opborrelende woede van Steve prachtig in beeld wordt genomen, maar de momenten waren iets te schaars voor de toch wel lange speelduur.

Het kleine beeldformaat valt natuurlijk meteen op. Ik had op voorhand hierover niets gelezen en ook geen trailer gezien, dus het was wel even wennen, maar ik heb niet het gevoel gehad dat het een echte meerwaarde was.

Even terzijde, toen ik Steve voor het eerst in beeld zag verschijnen, dacht ik naar Macaulay Culkin te kijken en even later deed hij de bekende schreeuw uit de badkamerscène na uit Home Alone. best grappig dat later in de film de moeder haar plastic boodschappenzak scheurt net zoals in Home Alone.

2.5*