Meningen

Romantiek met de hoofdletter "R".
Met een verkeerde trein kom je toch op het goede treinstation. Prachtig hoe zo de eerste beelden van het treinstation in de loop van het verhaal worden toegelicht.
Dat het verhaal over een lunchbox gaat mag duidelijk zijn. Dat de Dabba een begrip is India heb ik nooit kunnen ontdekken: maar zie hier het geheim van de Dabba toegelicht.

Vooral talking heads idd, toch leuk om die highlights voorbij te zien komen!

Het verhaal werd steeds boeiender en bleef boeiend tot het einde.

Toch waren er enkele momenten dat het acteerwerk me ietsje tegenviel. Ik denk dan bv aan de scene met de tweelingen die wel heel cliché en flauw wordt neergezet. Het lijkt dan even een flauwe komedie met de tweelingen als chagrijnige kunstfanaten. Idem wat betreft de eindscene (klap/ boek). Verder vind ik het een heerlijke film om over na te praten, denken (etc). Ik vond de personages niet altijd heel sterk neergezet, maar in ieder geval goed genoeg om te boeien. Claude vervult zijn rol als onnavolgbare en mysterieuze voyeur best aardig dacht ik zo.

Over de "finale"...
Al voel je wel waar het heen gaat er zijn toch zeker wat verrassende elementen te benoemen..bijvoorbeeld:
1. je raadt bv de laatste scene niet.
2. Bovendien kondigt Claude kort voor het einde vier varianten van het slot aan; leuk gevonden...dacht ik zo

Minpuntje aan het einde: Plots is de vrouw van onderwijzer van slag, terwijl ze de hele film zo'n coole en evenwichtige meelezer leek. Was het nu toch het tekort aan sex of de uitspraken van de onderwijzer over zijn kinderwens. En tja dat boek... Het kwam een beetje uit de lucht vallen.

Erg genoten van deze film die een mix is van een paar genres.

Aanvankelijk leek het een drama met een komische, typisch Britse twist. Gaandeweg wordt de film rauwer en spannender. Dat alles tegen een prachtige enscenering en met een gepaste sound. Net voorbij de helft vroeg ik me af of de film nog wel zou verrassen. Gelukkig viel dat zeker niet tegen.

“Dear Wendy. Een verrassing werd je niet.
Oh oh wat een opgeklopt filmpje werd je”.

De verteller/ hoofdpersoon en zijn verhaal boeiden me niet. Coming of age elementen: de vondst van de revolver, een kaart, een eigen vesting , zorgden voor sfeer, maar niet voor verrassing. Mijn hoop op een verrassende wending, werd steeds weer de kop in gedrukt met vrij saaie "issues" in de belevingswereld van een stel tieners. Nu ben ik er best vóór om dingen uit hun verband te rukken of geheel afwijkend te belichten, maar in dit experiment slaan Vinterberg en Von Trier wat mij betreft de plank mis met zoals maerk signaleert "zielig gedoe". Moet ik nu nadenken over de westerse of Amerikaanse samenleving? Neemt deze film echt iets op de hak? Natuurlijk kan ik me er wel iets bij voorstellen: het betreft zinloos geweld van aanvankelijk onschuldige typetjes, maar dat was het ook wel. Voor zover de makers er iets spottends mee bedoeld hebben: het komt op mij wat zoetsappig over. De film is in het licht van de aanslagen en de geflipte en schietende jeugd op Amerikaanse scholen een nogal idiote en slappe vertoning van de uit de hand gelopen romantiek van een stel tieners. Nu kan "idioot" wat mij betreft ook grappig, afwijkend of schokkend zijn, maar dat is deze film niet. Eerder irritant, te gemaakt en wat vergezocht. Het is me allemaal wat te serieus, dat dandy spelletje.

Heb ik dan echt niets positiefs te melden? Jawel hoor. Naast de coming of age sfeer, waardeer ik ook de goed gejatte (western-) effecten de stills van de röntgenfoto’s, het voorstelrondje: de benamingen van de dandy’s etc. . De muziek is ook echt een lichtpuntje. Wellicht qua westernsfeer en muziek een knipoog naar Tarantino en Rodriguez? Al met al een matig compromis tussen een coming of age film en een western.

Bijna onwerkelijk dat de documentairemaker erin is geslaagd zo dicht op de COPAC te filmen. Ze had er zelf geen andere verklaring voor dan dat de papierwinkel (alle handtekeningen/ toestemmingen) op een zeker moment klaar was. De goedlachse en stokoude Mugabe heeft overal lak aan. Toch schijnt de documentairemaakster inmiddels niet meer welkom te zijn in het land. Het is me uit de Q and A op het moviesthatmatter festival te Den Haag niet meer duidelijk geworden waarom.

Deze documentaire geeft een bizar beeld van de strijd tussen MDC T en ZANU PF. Met name Mwonzara maakt naam in deze unieke docu over bureaucratie en democratie. Mwonzara blijkt het ook na deze docu niet op te geven, ondanks tegenvallers. Zijn tegenhanger Mangwana blijkt slave to the system...

Het schijnt dat de EO deze film op de korrel heeft. Logisch: vanwege de interessante benadering van het verlies van de audiovisuele maagdelijkheid. De film begint als een drama en verloopt erna nogal spannend, bizar en pervers. De spanning worft opgedreven door lust die leidt tot perversie. De eerste scene maakte me erg nieuwsgierig. Maar ik was toen nog in de veronderstelling dat het een tamelijk gevoelig drama zou kunnen zijn. Gevoelig is het eigenlijk ook, maar er zijn wellicht mensen die hier boos op zouden kunnen reageren. De sneaky manier van doen van de hoofdpersoon in de eerste scene deed al wat vermoeden. De laatste scene is weer flink bizar met de kanibalenfilm, maar past bij het experiment. Een geslaagd experiment wil ik het wel noemen. De regisseur noemt het in ieder geval ook een experiment zo bleek achteraf bij de Q&A bij IFFR 2017. Een moralist is hij niet. Toch zet de film je aan het denken. Au. Pijnlijk is ook gevoelig.

...benieuwd of de film de top 70 van de publieksprijs haalt...

Het is goed gelukt een deprimerend sfeertje neer te zetten. Man, man wat een zielig zooitje. Zo nu en dan kwam het alleen wat gekunsteld over en leken de hoofdpersonen op commando de tekst op te dreunen. Het laatste pakweg half uur maakte wat goed met de busreis, de monologen en een knisperend kunstig maar sneu einde. Eigenzinnig document van een mistroostig Brazilië.

The Devil All the Time verraste me gelijk al door de bijrol van Pokey LaFarge wiens sound uitstekend past bij de film. Niet zo lang geleden, vast een jaar geleden zag ik hem nog op de Kruiskade in Rotterdam. Hij had een concert in de Maassilo. "Dat is een goede muzikant", mompelde ik tegen mijn kids die enkel opkeken van de markante personage met zijn gitaarkoffer. Maar goed. terug naar de film. De film doet qua soundtrack (klik) denken aan O Brother, Where Art Thou? (2000) en qua sfeer en acteerprestaties aan de films van de Coen Brothers, meer specifiek Fargo (1996). Verschillende scenes zijn echt steengoed en angstaanjagend en soms ook aangrijpend sfeervol met de compleet weirde personages die de film echt dragen á la Buscemi en de rest. Kopie van Fargo? Nee dat toch ook niet. Voorspelbaar is het ook zeker niet.

Ooit zag ik van Campos Simon Killer (2012) , een film waar de sfeer ook steengoed was maar het verhaal en acteerwerk net nog te kort kwam. Montorsi noemt deze film en het eerdere Afterschool. Heel anders qua verhaal acteerwerk, setting etc. Simon Killer was veel meer een kleine productie zonder te veel extra inzet op bv. de hele setting en sound (de sound was overigens ook niet slecht voor een indie heug ik me). De sterke indruk die in van Campos'Simon Killer had, is wél terug te zien: het gevoel voor licht en donker, een beklemmende sfeer.

Campos kreeg een denkbeeldig vinkje (in de gaten houden) achter zijn naam toen in Simon Killer keek. Campos' andere films staan al tijden op mijn moviemeterlijst, maar als zo veel films komen ze dan nét niet voorbij. En dan dit: zijn meesterwerk?

Vluchtelingendrama meets misdaadfilm
Na lang wachten eindelijk gezien. De film wist me te raken en daarbij vond ik het kleur en geluid gebruik erg treffend. Uiteraard denk ik dan aan de vlinders, maar ook bv. de duisternis in het trappenhuis e.d.. De discussie over de geloofwaardigheid ligt op de loer. Dat kan komen omdat we de bizarre levensloop alleen in een (misdaad)film verwachten, maar wellicht ook omdat er in een film simpelweg wat stappen moeten worden gemaakt die soms op de kijker wat te vanzelfsprekend overkomen. Ik beleefde dat laatste ook in deze film in het begin gaat het immers vlot met de paspoort verhaal en verderop in het verhaal is de rollenverdeling good/ badguys op bekende wijze neergezet zoals we dat gewend zijn in de franse misdaadcinema. Hoe dan ook, het stoorde me niet. Knappe acteerprestaties en een dramatische spanning die omslaat naar een gewelddadige spanning brengen me tot 3,75*.

Een mooi tijdsdocument. Wat mij aansprak is dat ik bij geen van de verhalen het gevoel kreeg dat ik als een kijker een mening van de maker opgedrongen kreeg. Alleen het facebookverhaal is voorspelbaar en wijst de kijker op een risico van social media. Dit verhaal heeft dan ook een tegenhanger: het webcam verhaal waar het niet "zoals je zou kunnen verwachten" om een willoze webcamgirl gaat.
De film is niet volmaakt: gelukkig -het heeft wel wat dat de verhalen niet volledig in elkaar overgaan- en helaas: er is geen opvallend goede acteerprestatie, geen slechte. Al met al van het begin tot het eind boeiend!