Meningen

De jaarlijkse zoektocht
Ieder festival zwoeg ik al enkele maanden om de mogelijke films te vinden voor het IFFR. Zwoegen om schijnbaar interessante films - die ik misschien nooit zal zien- toe te voegen op moviemeter. Soms heb ik gelijk, soms niet: in die gevallen blijven de films op een eindeloze to see lijst staan. Dit jaar was alles anders. Alles was bekend, bij aanvang. Althans, bijna alles. Want ja er zijn altijd van die films waarvan geen poster of plot te vinden is en of die dan toch aan je aandacht ontspringen vanwege de vage omschrijving op de IFFR website of de Volkskrant bijlage. In dit geval wist ik niet wat ik moest met het plot...en was mij tijdens het toevoegen nog niet duidelijk dat dit de IFFR "snack" zou worden.

De vondst
Dan betaalt al dat gemoviemeter zich uit en brengt in dit geval niethie me op het juiste spoor en dus zag ik last minute deze film. De film houdt mooi het gebruik van het IFFR in ere houdt een zwarte komedie uit de Amerikaanse indie hoek te programmeren (ik denk aan Harpoon en Super Dark Times in eerdere jaren en de door mij gemiste Lost Highway die tenminste één acteur gemeen heeft met deze film).

De snack, de taart, de kers
Regisseur Gillian kondigde al zachtjes aan dat het publiek in KINO 1@IFFR 2020 haar naar het zien van de film misschien een gek wijf zou vinden. Charming en gek vanaf het eerste moment één dus. Dat was ze zelf ook als acteur en hoofdpersoon in de als docu beginnende film. Het was even afwachten want mijn allergie voor Amerikaanse grappigheid is vrij groot. Maar de Amerikaanse indie in dit genre voldoet al snel voor mij. Ook nu was het weer een feest. Temeer omdat het feit dat ze debuteert als feauturefilmmaker en acteur in een dergelijke film eigenlijk doorklinkt in de film zelf. Superleuk en vermakelijk werd het dus. En ja koren op de molen van het IFFR met het doel de vrouwelijke filmmakers een kans te geven. De film is natuurlijk lekker voorspelbaar qua plot zeker na de docu-achtige intro waar ook mams en oma aan het word komen maar de manier hoe de zwarte komedie uitgewerkt is, is wel echt heel grappig. Met als kers op de smeuïge kersentaart het slot. Yummie.

De Q&A moest ik missen, ik moest bijtijds op bed liggen, vond ik. Dan maar op zoek naar een leuk interview, voilá:

[Interview] Director Gillian Wallace Horvat for I BLAME SOCIETY - nightmarishconjurings.com

Een film of docu kijken en beoordelen vergelijk ik met de beoordeling van producten bij het boodschappen doen: voor het ene ingrediënt neem ik genoegen met euroshopper, in het andere geval gaat het meer om de inhoud en af en toe ga ik toch naïef af op de verpakking "het merk of het plaatje" en de daarbij horende "voortreffelijke" inhoud. Bij mijn waardering van deze docu trok de verpakking (de vorm) me niet erg, was de inhoud echter best oké, al stoorde ik me een beetje aan de hoofdpersoon. En dat laatste doe ik eigenlijk niet vaak als het gaat om "delinquenten". Wat ik een sterk punt vond is dat het journalistieke werk (het doordrukken van de journalist) aan bod kwam. Het lijkt een open wond en een harde les voor Romano. De docu lijkt fair gemaakt en een vrij zuiver tijdsdocument.

Het was tijd voor een avondje Strickland: het werd een traag op gang komende jurkenhorror. Creepy en droogkomisch. Vooral het sfeertje beklijft. Dat viel niet tegen en deed denken aan mijn eerdere ervaringen met Berberian Sound System. Producer Ben Wheatly. Gaan ze dit nog eens doen samen? Door hun stijl en sfeer trekken hun films blijvend mijn aandacht.

Toch was dit niet verbluffend. Mis ik de bioservaring? Mja...ook wel.

Wat ookwel tegenviel? Het is allemaal een tikje traag, net te veel van hetzelfde, de verrassing komt wat laat (tweede deel was beter). Shadowed verwoordt het mooi. En wat mij betreft: het mag wel net absurder.

Even stijlvol als sferisch...hier de soundtrack:

Mannequin Metric - song by Cavern of Anti-Matter | Spotify - open.spotify.com

3,25/5 ⭐️ ⭐️⭐️

MIsdaadfilm XL
Harvey Keitel (1939), Al Pacino (geb: 1940), Robert de Niro (geb: 1943) en Joe Pesci (1943). Heb ik ze allen genoemd? De grote namen uit films als Scarface, Goodfellas, Reservoir Dogs, zijn allemaal te zien in deze lange film. Hé is dat heb ik meer gezien? Is dit een knipoog naar....euh...? De vis in de auto doet denken aan a Royal with cheese. De stoere praat is niet van de lucht. Prachtige rollen. Ze dreigen terwijl ze bedreigd worden. Patsers, blaaskaken, waar de grimeuze haar handen aan vol moet hebben gehad. Er klinken zo nu en dan rake klappen, schoten. En.. ach...een vrouw in de sixties (!) met een gerenoveerde duckface (Kathrine "Sopranos" Narducci, geb: 1965, ja heus). Maar met name: stoere oude mannen. Die eervol met elkaar omgaan. Ahum. De "omerta" natuurlijk. Voorspelbaar, maar om dat thema kan je niet heen. De film is groter langer en er worden aardig wat afrekeningen in beeld gebracht, met humor, flashbacks en een kort bijschrift over ieders einde . Dat laatste waar hebben we dat eerder gezien? Een rivier vol wapens.

Heldenverering
We vergeten dat we -in real life- walgen van de de liquidaties door de Mocromaffia. Maar dit is niet echt, vermakelijk en bekend...en dus leuk, voor velen: een afgeladen bioscoop. Een hommage aan de generatie. Met aan het eind dan toch met heel veel moeite berouw ...net echt. We hadden zelf al jaren eerder berouw gekregen. We vereren de held, al heeft ie echt bestaan (bv. Escobar) of is ie totaal verknipt (Joker). Niets nieuws? Ja toch wel de hommage aan de topacteurs. Per slot van rekening eindigt de film met een feest voor held Frank. Hoe duidelijk wil je de knipoog hebben van Martin Scorcese?

Boeiend en vermoeiend
Ik heb er nog geen ei over gelegd: voegt de film zo veel meer toe, of ben ik licht teleurgesteld in de lange stroom aan plotwendingen, tijdsprongen, plichtplegingen en gesprekken. En dat allemaal in de derde fillm in de triologie de Monumentale grafzerk gemaakt door Scorsese (geb: 1942) en zijn vrienden.

Over feit en fictie, winnaars en verliezers

Eens in de zoveel tijd plaats ik dan weer een comment, om de film te overdenken en soms mensen wat mee te geven. Dit behoort er zo eentje te zijn, want The Iron Claw maakte veel gedachten over feiten en fictie, herinneringen en ouderwets youtuben los gisterenavond!

Oeuvre

Sean Durkin stelt mij eigenlijk nooit echt teleur tot op heden. Wat een oeuvre! Zijn films verbeelden verhalen over de niet zo geweldige kant van The American Dream. Ook nu weer. MrHorror beschrijft hieronder heel mooi waarom dat zo knap is gedaan. Al vond ik de film geweldig qua acteerprestatie, verhaal, belichting, soundtrack, toch ging er bij de napret iets knagen.

Wie is de winnaar?

Dat is al met al geen reden geworden om deze absolute topfilm van dit filmjaar laag te waarderen, maar wel om de in de film weergegeven eigenaardigheden van de mensheid te overdenken. Sean Durkin heeft keuzes willen en moeten maken die in mijn ogen vrij logisch zijn geweest in zijn rol als filmmaker.

De wrijving tussen feiten en fictie speelt in de ring: wie is nu de winnaar? Ook Sean Durkin heeft -hoe kan het ook anders- moeten worstelen met feiten en fictie.

Facts and Fiction

Ik raad iedereen aan na de film youtube door te struinen voor: 1) een korte docu van 30 min. over de historie van de familie (en de achtergrond van pa iets verder uitgediept. 2) een razendsnelle opsomming van de verschillen tussen fact and fiction. Het zijn overigens geen overweldigende docu’s, eerder informatieve clipjes. Ondanks gedachten als “waarom is dit weggelaten?”, is mijn indruk dat veel te maken heeft met het doel om de film behapbaar en niet al te lang te maken. Of hier wellicht ook mensen benadeeld zijn kun je natuurlijk zelf bepalen!

Ook raad ik aan de Von Erichs, Hulk Hogan, Mr. Perfect nog eens te youtuben. Dat is zeker wat voor de (voormalige) WWF kijker. Partyboooi is daar dus één van, hij somde de “helden” van weleer al op! Wat een maffe industrie met véél verliezers.

Ultieme docutip

Het mooie aan filmlijstjes/ online ranken en je geheugen is dat er dan ineens zo’n docu oppopt van even geleden die (toen al) de pijnlijke kant van de weirde (spierballen)industrie blootlegde.

Bigger, Stronger, Faster* (Film, 2008)

Something useful: Is dit alles?

Na deze film bleef er bij mij een leeg gevoel over.

Ten dele komt dat door de inhoud hiervoor door Ferdydurke treffend verklaard en omschreven. Het hoort bij de film, de sfeer, het romantische Doe Maar-gevoel “is dit alles”. Bedoelt Yavuz dit ook met “Something Useful”? Is het de Poëzie die het waardevol of dragelijk maakt?

Maar aan de andere kant is er ook het door wibro genoemde geleuter dat mij het “tja is dit alles”- gevoel gaf. Niks romantiek: irritatie. Mooie beelden, mooie woorden, mooie moderne Turkse mensen maar ook veel interessant doen om het interessant doen. Iets waar menig moviemeteraar over foetert bij de zoveelste Franse film met pretentieus kunstig geneuzel. Zie ook hier: een chello wordt gespeeld boven een stervende man. Een dichter komt langs. Het lag er wat te dik bovenop allemaal. Op zich stoot het mij niet altijd af. Helaas nu wel, zeker na de tafelscene. Of is deze poëzie gewoon niet mijn ding? Dat alles overpeins ik-en dat moet gezegd worden- na ook wat moois gezien te hebben.

Een hippiemovie die nogal veel bevat van wat je de laatste jaren verwacht van een hippiemovie. Verwend zijn we wel...

Uitschieters zijn er nauwelijks. Toch...de animaties bevielen me zeker wel, netals de prachtige beelden, helaas afgewisseld met wat gemaakte decors.

De acteerprestaties waren niet allen subliem; Eik en Itsi Bitsi worden leuk neergezet. Ik heb soms moeten lachen, maar vooral in het begin was het te makkelijke, flauwe humor. Het dramaelement komt pas later echt beter naar voren. Het biografische karakter boeide me wel. Het is al met al een stukje Deens muziekerfgoed, waar ik graag kennis van neem. Meer info over Eik staat bv. leesbaar op wikipedia.