Meningen

Beginscene

Na een kennismaking met de schurk en de prostituee, wordt langzaam duidelijk waarom al die mysterie bij dat station nu nodig is. Leuk gevonden.

Vervolg

Het verhaal wordt daarna niet heel spannend maar haast elke scene is prachtig. Scootergangsters zorgen voor actie in deze meer door mooie beelden gedragen actiefilm. De poster verraadt al dat de neonlichten en het spel van licht en donker wellicht de meest spektaculaire elementen vormen van deze film. Visuele hoogtepunten zijn voor mij onder meer de “neonvoeten”, de “op trappen rennende schaduw”.

Slotscene

Qua verhaal vind ik het niet héél verrassend dan wel prikkelend, al is het einde dan weer steengoed: daar wordt de fantasie dan toch echt geprikkeld!

Looking for Venera is een simpel, dicht op de huid gefilmd coming of age drama. De crew van de film heeft wat weken gewoond in het dorpje om vervolgens dit bijna docu-achtige drama vast te leggen. Dat wil heeft effect gehad Venera en haar vriendinnetje zijn gefilmd alsof zij zich in hun natuurlijke habitat lijken te bewegen. De onervaren/ niet professionele acteurs zetten zo een goede prestatie neer en bewegen zich makkelijk en speels door het povere bergdorpje. Ook de typische kleine huisjes, waar je je kont niet kunt keren, worden welhaast per vierkante meter onder de loep genomen, terwijl de pubers zaniken, de ouders pijnzen en oma prevelt, steunt en kreunt. Net als je enige filmmuziek begint te missen, klinkt de meer dan welkome radio dan wel het jeugdige rockbandje in de plaatselijke bar. Venera ontpopt zich van een tam meisje tot rebelse puber. De film benadrukt de verhoudingen tussen jong en oud en belicht de universele pubergeneuchten des levens Het einde, jongere past zich aan de traditionele meute aan, is misschien wat saai en voorspelbaar. Toch is de trip naar het dit typische bergdorpje, een verwijzing naar de regio van Sefa’s jeugd, de moeite meer dan waard. Een balkantripje tijdens de lockdown: vanaf de bank. Een knap gemaakte eerste film.

Film van een Servisch talent. Ik was blij verrast met de beeldschone beelden (Hana!!!) en de absurde humor. De film is bovendien origineel qua opzet en laat zich niet makkelijk typeren: komisch drama, coming of age, fantasieverhaal...

Het hotel in de film blijkt een verlaten hotel te zijn, zo vertelde de regisseur na de screening @ iffr.

Ze zegt haar herinneringen haar jeugd -de humor, de gebeurtenissen en de streken- te hebben gebruikt in de film. Acteurs hebben hier ook input voor gegeven. Een mooi proces met een voortreffelijk resultaat. Over de betekenis of de bedoeling van de film of de symboliek kan je flink filosoferen.

Minja Subota, een bekende tvfiguur uit de jeugd van de regisseur, vervult een mooie rol en maakt de film helemaal af. Zijn sixties hit fungeert ook nog eens als soundtrack van de film!

Een snelcursus Ethiopische muziek. Met onderwerpen als Astatke, de grote jazzmuzikant, Shashemene, de bakermat van de Rastafari’s, hiphop is Addis Ababa en elektronische muziek. Nergens staan we echt stil om goed te focussen. Dat maakt de docu een snelle trip langs talking heads en plekken. Goed genoeg als (eerste) kennismaking met de muziek van Ethiopië.

Gezien: www.iffrunleashed.com

Draaide ook op IFFR 2017

Dat het een Amerikaanse stijl heeft zijn we zeker eens. Het is ook een een film uit de USA. Je sprak echter over "duidelijk een film voor de Amerikaanse markt". Dat bestrijd ik door te wijzen dat er meer Amerikaanse producten (lees: series, nieuws- en amusementsprogramma's) maar al te graag worden ingekocht (en bekeken). Dat er daarnaast een Nl'se, Belgische stijl is etc. das mooi. Vooral behouden zou ik zeggen.

De sfeer is m.i. mooi neergezet (beeld geluid etc). Verder zag ik een paar overeenkomsten (soortgelijke ingrediënten), die je blijkbaar niet ziet of niet wil zien. Beter gezegd je veronderstelt onterecht dat ik stel dat de hoofdpersoon "American Psycho is".

Efthymis Filippou heeft weer een bizar scenario klaargelegd voor Yorgos. Ook zijn niet-Yorgos films zijn zeer de moeite waard overigens. Misschien net te kort om écht indruk te maken, maar ongemakkelijk voel je je zeker na deze 12 minuten.

De film vraagt de aandacht en de tijd. Zo ook net als Sofia (de hoofdpersoon) die eerst even haar haren kamt en alle tijd neemt voor uiterlijke verzorging en enkele fantasieën. Ik had er tijd voor nodig om "in" de film te geraken. Waarom ik de film aan het eind dan toch zo waardeer? De eighties setting is goed, de sound is zelfs uitstekend: het drama is voorbaal en de sinistere en absurde toon wordt gezet. Het zit em in de kleine dingen: het op afstand bestuurbare wagentje, het gesprek met het zoontje, de toch vrij atypische sprongetjes in tijd tijdens het kinderfeestje, de kattige onderonsjes, Julio Iglesias, de close ups. Verder is de hoofdrol gewoon erg sterk neergezet. Dit alles resulteert in een benauwend sfeertje in deze vrij absurde film, een satire die niet ver staat van de werkelijkheid (en gebaseerd is op een boek, zie link). En dan dat einde...misselijkmakend, gruwelijk..? you name it!

Napret en achtergrondinfo: Review | Hollywood Reporter

De film gaat over een zwarte periode in de Peruaanse geschiedenis. Het onderwerp is nog actueel. De titel staat voor "No Name". Bij de Q&A @IFFR vertelde de regisseur me dit. Het is niet af te leiden uit een scene. Sinds het werk van een waarheidscommissie zijn is het balletje gaan rollen. De rechtszaak in de film wordt niet uitgebreid behandeld. Het tweede deel van de film vond ik het sterkst. Het plot is niet bijzonder verrassend. De sfeer wordt wel neergezet, de beelden zijn soms prachtig. Over de hoofdrolspeler(s) kom je niet heel veel te weten. Het had de film wat meer drama en inhoud kunnen geven, meen ik. De film concentreert zich op "de opgravingen" en "het rouwproces". Beoordeling: met enige twijfel... 3*.

De eerste scene vond ik erg sterk. Je weet direct wat voor film het film het gaat worden. Wordt het dubbeltje ooit een kwartje? Het verdere verloop is niet heel voorspelbaar, al voel je wel aankomen dat de hoofdpersonen aan het kortste eind zullen trekken en in misère achter zullen blijven. De soundtrack deed het wel voor mij. Samen met de prachtige shots, de wisselende camera technieken en enkele verrassend creatieve en goed gevonden ingrepen ik denk aan de eerste scene, het close up shot van de fotografe Selma die langzaam uitzoomt en het koor dat een bijna musicalachtige scene verzorgt iets voor het gesprek op het dak tussen Marcos en Ana blijft de film goed op gang ondanks de soms wat minder boeiende dialogen die mij als kijker niet altijd bij de les hielden. Ruim 3,5 *

Vanmiddag besloot ik weer eens een 3D ervaring op te gaan doen. Regisseur en cast beloven veel goeds. Jammer genoeg werd het geen mooi drama maar een verhaal vol plichtplegingen en plechtige momenten. Dat hoort wellicht wel bij het bijbelse verhaal. Toch vond ik het vooral bombastisch en hoogdravend. De 3D-effecten kwamen overigens op mij wat kijkdoosachtig over. De 3D-effecten maakten bij mijn laatste 3D-ervaring (Gravity) bevielen me beter. Achteraf wel vermakelijk om te lezen dat mensen menen dat "God Noach rechtvaardig noemt". Prachtige comments overigens van zowel bijbelkenners als niet bijbelkenners!

Ha de term plattelandsthriller die kende ik nog niet arno74, maar is best op zijn plaats. Er zijn er immers meer van... Laat ik het zo stellen: de thrillers met als achtergrond "de rurale gebieden" die stel ik wel op prijs (La Isla Mínima reeds genoemd).

Ik denk dan aan El Aura (2005) (Arg, bos) of Out of the Furnace (2013) (VS, mijnbouwstadje), Matar a un Hombre (2014) (Chili, bos): films die ook een typisch beeld geven van een omgeving. En ook spannend...aan een mooie baai...al is het wellicht geen thriller te noemen: El Club (2015) (Chili).
Allen films waarbij ik geniet van een pakweg 1,5 a 2 uur durende spannende reis in het rurale buitenland.

In deze films komen de vaak eigenaardige types erg tot hun recht tegen een vaak donkere, stille en onheilspellende achtergrond. Een combi die de eenzaamheid en de spanning voedt. In het geval van La Noche de los Girasoles heb ik daarbij erg genoten van de hoofdstuksgewijze opbouw. Daarbij gaat -als verwacht- het "licht" langzaam uit. Ook hier is een donkere sfeer voelbaar De feitelijk niet dreigende beelden - denk aan de oude man- zorgen voor spanning. In het voornoemde voorbeeld is de kijker nota bene niet de enige die op het verkeerde been wordt gezet. Daarbij vind ik het erg mooi gevonden dat er niet echt een hoofdpersoon lijkt te zijn in het "hele" verhaal. En dan dat einde: een open einde en een toegift tijdens de aftiteling : prachtig de spanning blijft.

Mooie film. Elk shot is een plaatje. Tot zover niks pretentieus. Of wel?
Vanwege wat users als Ayres de film pretentieus vinden is me een raadsel. Is het pretentieus omdat het strak en beeldschoon in beeld wordt gebracht. Is het dan te gekunsteld? Hoe dan ook, het viel mij goed die fantasierijke schets van een worsteling met een ex-man.
De achterliggende gedachte laat zich raden maar kwam kort samengevat duidelijk in beeld REVENGE. In zoverre volg ik Ayres dan weer wel: het is allemaal niet zo moeilijk. En ja bij zoveel verhalen, verwacht ik simpelweg geen enorme diepgang, maar wel sfeer en spanning. Het verhaal voor het overgrote deel niet echt voorspelbaar te noemen. Toegegeven, het einde voel je wel aankomen, maar goed: vrijheid voor eigen interpretatie is er wel, juist door zo'n einde.

Kan me best vinden in deze Norfolk review – maddening panorama of marshland weirdness | Film | The Guardian - theguardian.com

Toch heb ik wel degelijk een aantal keer zitten genieten van de experimentele delen van de film die een mooie opmaat leken voor een spannend drama en de herhaling van sferische scenes die deden qua geluid en beeld me deden denken aan scenes uit Apocalypse Now. De western, de oorlogsfilm, de material art film (KLIK), de coming of age: alle genres lijken gemixt in deze rauwe filmische cocktail. De coming of age kant van het verhaal krijgt een beetje een misplaatste zonnige teint door de roze met gele strandbal. Het ziet er leuk uit maar sprak nauwelijks tot de verbeelding. Zo dobberen en sidderen we door naar het eind.

Het eind lijkt te wijzen op de onbreekbare band tussen de beschadigde vader en de zoon. Of de oorlog de verkniptheid van de vader en de dood van de vrouw nu te weeg heeft gebracht blijft in het midden. Ook dacht ik uit het verhaal van de man tegenover de oude man een vaag alibi te ontwaren voor de dood van de vrouw. Iets met behoeden tegen de kou... Het verhaal claimt een antwoord, de film geeft echter slechts de sfeer weer. Waar de film begint met mysterie eindigt het in een vage en verstommende mijmering. Magere 3*

Het leek op basis van de trailer een over the top verhaal met plotwendingen. De intro is veelbelovend. Een pompend muziekgeluid a la Rammstein brengt de kijker op gang. Het werd een zich herhalend nieuwjaarsfeest. Niet voor niets zo bleek toen Litvinova de film naderhand toelichtte @IFFR 2021. De film kan worden opgevat als een les over liefde. Zonder liefde verdort het land. En erop wachten lijkt al helemaal geen goed idee. Heel bombastisch en indrukwekkend wordt de film uiteindelijk niet. De film blinkt uit in kostuums en decor zonder daarbij concessies te doen aan de Russische traditie/cinema. Ook vertelde de regisseuse uitgebreid over haar bedoelingen, haar inspiratiebronnen, het belang van nieuw jaar voor de Rus (lekker jezelf en je familie verwennen en mooi aankleden) en de blijvende aandacht van de jeugd voor arthouse in een filmscene waarbij de grote producties juist het westen lijkt te kopiëren. Terug naar de film. De film bouwt bij iedere plotwending niet de te verwachten spanning af. De film blijft daardoor saai ondanks de bovengenoemde elementen en bv de theatrale acteerprestaties die op zich mij wel bevielen. Pas aan het eind komt er ook wat afwisseling in de filmomgeving. Best mooi, maar niet erg spannend. De filmcrew heeft zich-zo blijkt- een lange tijd opgesloten in het mooie pand. Nou dat is te merken. Maar goed, de q&a maakte dus veel goed. Vanwege de uitleg en de theatrale eigenzinnigheid kom ik op een in sterren uit te drukken waardering voor deze film van 3***

klik voor interview

De napret is fijner dan het incomplete gevoel middenin de film. De film sprak me iets minder aan dan bv Borgman en Schneider vs Bakx. Ik zat net te lang te wachten. Niet persé op duidelijkheid, maar wel op een andere weirde plottwist. Het laatste deel maakt veel goed en maakt de film compleet ook al zal dat vaag klinken bij een voor velen gevoelsmatig incomplete film. Dan de napret. Geweldige verklaringen lees ik. In dezelfde lijn doe ik een duit in het zakje. Van Warmerdam lijkt de teksten op het toneel zo te quoten dat ze exemplarisch zijn voor het volgende deel van het verhaal van de film zelf. Een zoektocht in het toneelstuk, van de spelers in het toneelstuk, de regisseur zijn slechts het voorspel van de zoektocht van Günther als speler in de film. Zijn zoektocht naar zijn moeder is de enige rode draad. Verderop in het ruimteschip lijkt ook dit een illusie, dan wel een manipulatie. Günther zijn script is geschreven. Door god? Door Lunabor.

En dan dit:
van Warmerdams obsessie- volkskrant.nl