The Pain of Others (2018)

Helaas wist Penny Lane me niet meer echt te verrassen met deze youtubecompillatie. In de eerdere twee docu's die ik zag viel ze op door de creatieve en humoristische dan wel spitsvondige benadering van de 'found footage'. Over de youtubeblogs kon ze bij de Q&A @IFFR 2018 vertellen dat ze tijdens het ‘maken’ heeft getwijfeld aan de waarde en het beeld dat ze neerzet over de bloggers, maar uiteindelijk heeft ze de beschikbare duizenden uren materiaal knap samengevat. Wellicht dat haar gevoel / vrees -waar ze over sprak- om hen voor gek te zetten geleid tot de rauwe nauwelijks bewerkte compillatie en niet tot een wat meer speelse benadering, een ceeatieve variant of één met wat meer achtergrond. Een dergelijke docu met wat meer wetenschappelijke achtergond is wel in de maak: dat doet een ander, zo vertelde zij.

De docu sluit af met een dankwoord voor de bloggers, een sympathie betuiging. Als kijker kwalificeer ik de goede bedoelingen van Penny Lane ten spijt, de mensen wel als zieken of gekkies, die in hun gefingeerde ziekte een drijfveer vinden om te bloggen en likes te verzamelen. Dat zorgt voor lachwekkende momenten. Ieder personages (van het totaal van 3 bloggers) houdt er ook heel eigen theorieën op na: gratis gezondheidsadvies... Penny Lane sprak hen nooit persoonlijk al heeft ze wel gepoogd contact te zoeken. Gemiste kans wellicht: Joni Mitchell wordt slechts kort genoemd als 'ster' die lijdt aan Morgellons.

Origineel onderwerp, wat minder geslaagde uitwerking.