El Futuro (2013)

Gezien op het IFFR. Zeer bijzondere, buitengewoon intrigerende film, die 1 avond / ochtend beslaat op een feest in Madrid. heel knap gemaakt, met een hoofdrol ook voor de muziek. Knap hoe gesprekken tussen de feestgangers overgaan in de teksten van de soundtrack. Erg boeiende film.

Ook hier hadden veel mensen weer niet goed de toelichting van het IFFR gelezen noch de trailer gezien, Droevig toch weer dat driekwart van de zaal al voor de film halverwege was weg liep.

Deze film moet ik zien. Als dit nog ooit ergens een release krijgt,gelieve me te verwittigen.

Een huisfeest, flarden van vaak niet al te boeiende gesprekken, veel stiltes, opmerkelijke camerastandpunten (soms zie je minutenlang alleen benen), een prima soundtrack (New Wave, vaak covers voorzien van Spaanse teksten) die de gesprekken overstemt, mannen die uit een tiet drinken, beetje kussen, einde.

Ik ben niet echt geschikt voor dit soort films, geloof ik. Misschien komt dat nog als ik ouder ben en meer gezien heb. Of misschien ben ik juist te oud. Ik moest aan van die vloggers denken, Enzo Knol enzo, die hun hele leven filmen en op YouTube knallen en daar razend populair mee worden, terwijl dat leven niet bijster interessant is. Ik kom ook wel eens op huisfeestjes en ik vind ze best gezellig, maar niet zo gezellig dat ik zin heb om een uur lang naar andermans huisfeestje te kijken.

Fascinerend portret van een lekker wild feest met drank en drugs, gedrenkt in een waanzinnige roes van veelal Spaanse New Wave muziek. Evengoed een contemplatie op tijd en herinnering en het medium film. Alsook een liefdevolle observatie van menselijke, al te menselijke verlangens en kwetsbaarheden.

De regisseur geeft in een interview duidelijk aan wat hij heeft willen doen in de film en stelt Cassavetes' Faces als belangrijke inspiratiebron voor: "That bustle, that chaos, those exchanges of looks and desire, of frustration and vulnerability, tell me so much about those characters, about that society, about their expectations and horizons... And not even one line of dialogue is necessary. The soundtrack is chock-full of noise. Could I make a film in its entirety like this?"

Ik denk dat hij glansrijk geslaagd is. De manier waarop de muziek de conversaties soms volledig overstemd, in combinatie met de 'platte' telelens beelden waarin voorgrond en achtergrond vermengen, focussen al je aandacht op de gezichten, de uitdrukkingen, houdingen, en interacties. Daarin leer je de eigenaardigheden van de feestgangers kennen, daar doorheen schijnen ongewild al hun verlangens en kwetsbaarheden.

De tijd vervormt ook in de film en de film vervormt onder de tijdsdruk. Er hangt een vreemde zweem van melancholie over de film, een verlangen naar een verleden dat ik nooit heb geleefd. De momenten waarop de film verstilt, en je als kijker je bewust raakt van de mediatie van de film, versterken dit effect van een besef van vergankelijkheid en onherhaalbaarheid. Er ontstaat aan de ander kant een gevoel van extase, van een eeuwigheid buiten de tijd. Dit is een vorm van verlangen, een wens jezelf en je sterfelijkheid te overstijgen. Maar met die eeuwigheid doet ook verveling zijn intrede.

Sfeer
Een geslaagd en sfeervol experiment. Tja, had het ook korter gekund? Had het dan ook in een expositie gepast? Het is zoals het is. Er is zelfs een verhaal verteld. Een kortere versie was daar niet in geslaagd. Zo dein je mee met de feestgangers op de muziek, ga je op in het feest en volg je de verhalen/ de fragmenten daarvan.

Effect en gedachten
Het effect op mij is dat ik meer wil weten over Felipe Gonzales de 80ies in Spanje en over Luis López Carrasco, die overigens als kind dit soort feestjes enkel als peuter zou kunnen hebben meemaken. Is dit zijn zoektocht? Het sfeerbeeld is geslaagd. De ruimte, het appartement als verteller, als karakter, zoals Carrasco aanhaalt in het vorige commentaar genoemde interview. Het wegvallen van het geluid gaf mij inderdaad het idee dat het symbool stond voor een soort faden van een verhaal dat nog lang zou duren en voor het in beeld brengen van de steeds verder van de werkelijkheid gerakende feestvierders. Wat de zwarte vlekken exact betekenden, mag Joost weten. Ze hadden voor mij geen toegevoegde waarde. De straatshots deden me denken aan de ontnuchterende werking van het werkende leven op de eens zo bizarre nacht met dope en drank. Waar het appartement de sfeer bepaalde, ontnuchtert het straatbeeld.

Oeuvre/ vervolg?
Het plot bij zijn nieuwe film El Año del Descubrimiento (2020) - MovieMeter.nl doet vermoeden dat Carrasco zijn zoektocht naar de historie van Spanje (nog steeds tijdens het bewind van Gonzales!) al dan niet op gelijke wijze doorzet.

Mijn gedachten weifelen tussen 3 en 3.5*