Saf (2018)

Deze film kruipt onder je huid. Een man en een vrouw van rond de 30, in een schrijnende situatie van "eten of gegeten worden". Maar hoe kun je dat over een hart van goud verkrijgen? Prachtig verbeeld en vervat in anderhalf uur film.

Een interessante Turkse film waarbij de macht van multinationals nietsontziend is ten aanzien van een arme volkswijk in Istanboel waar vooral minderbedeelden en Syrische vluchtelingen gehuisvest worden. De Syrische vluchtelingen zijn geen graag geziene gasten omdat ze ook nog eens de job van locals inpikken. En morele principes laat ook best varen als je tewerkgesteld wordt bij je boeman om toch maar te overleven.

Saf levert een rauw portret van de dagelijkse strijd van deze mensen. Zeker de moeite om eens te zien. Je leeft echt mee met het gezin en de acteerprestaties ogen zeer authentiek.

Dit sociale drama snijdt zeker actuele onderwerpen aan. Dat maakt het voor mij op voorhand al een interessante film. Toch viel het mij op dat het eerste deel erg voorspelbaar en tam is. In het tweede deel slaat de mistroostigheid toe. De rol van Remziye In het tweede deel maakt de film alsnog de moeite waard. Als Europeaan krijg je al met al een aardige kijk op de overeenkomsten (“ze pakken onze banen af”/ stadsvernieuwing) en verschillen (familiebanden) van het Turkije van nu en onze Nederlandse samenleving. De kritische noot treft enkel het grootkapitaal. Wat me fascineert is dat de regisseur net niet de grote stap lijkt te willen maken door de politiek en het grootkapitaal nader te duiden. Het drama blijft dan ook “klein”, dichtbij de gewone man. Ondanks de nadruk op de familiebanden en de mores in de bouwput, kruipt de film wat mij betreft net niet “onder de huid”. Ruim 3*

Voordat dit in 2020 een Zomergastenfilm was, had deze film nul stemmen op de site. Nu dus 18. Ik had hem ook van toen opgenomen en bijna een jaar op m'n decoder laten staan. Maar blij dat ik Saf nu toch gezien heb. Het doet een beetje denken aan Ken Loach in Turkije (en Saadet Aksoy is dan weer een soort Olivia Wilde). Daarmee ook wel gelijk het manco van de film aangeduid, want de film is allemaal nogal nadrukkelijk in z'n schets van de maatschappelijke problematiek: het gaat over inhalige bouwondernemingen en een overschot aan arbeidskracht vanwege de Syrische oorlogsvluchtelingen. De sfeer van de bouwplaats is mooi getroffen. Een stukje na de helft neemt Saf een beetje een ander karakter aan, maar eigenlijk is de personage-uitwerking niet sterk genoeg om dit goed te volbrengen. Toch vond ik het over de hele linie een prima film. Eentje over de echte problemen.

Treurige film over schrijnende toestanden in Istanbul. Er is een hoge werkloosheid onder de Turkse bevolking die ook nog eens dreigen uit hun huis gezet te worden omdat de huizen plaats moeten maken voor dure appartementen. En dan zijn er nog een hoop Syrische vluchtelingen die de baantjes van de Turken "inpikken" omdat ze voor een veel lager salaris willen werken. We zoemen in op een Turks echtpaar waarvan de man een baan terug "pikt" van een Syriër door voor het zelfde salaris als de Syriër te werken. En daarmee maakt hij zich niet geliefd. Niet bij de Turken en niet bij de Syriërs. Op zich een boeiend onderwerp dus, maar de film is helaas wat saai en afstandelijk gemaakt, meer als een soort documentaire. En door die afstandelijkheid raak je als kijker helaas niet echt betrokken bij de schrijnende situatie. Al zal de film best realistisch zijn voor hoe het er daar aan toegaat. Zo komt het althans wel over.

Gezien op tv.