Meningen

Onnozel.

Ik had best hoge verwachtingen, ook al scoren de Coen-broers niet écht heel hoog bij mij. Meestal ben ik wel vermaakt door één of meerdere elementen uit hun films. Met de relatief hoge score was deze dan ook een logische volgende om te zien.

Maar ik heb me écht niet vermaakt. De film is de meest komisch bedoelde van de Coens die ik tot dusver zag, maar mede daardoor één van de minst grappige. Het is allemaal geforceerd. Geen van de drie hoofdrolspelers weet uit te blinken, noch is de wat losse scène-opvolging voer voor komische misverstanden e.d.

Het laatste half uur was echt slepen tot de meet. Weer een filmpje meer gezien, maar dat is dan ook het enige positieve aan deze kijkbeurt.

1,5

Mja.

Het begint allemaal erg degelijk. Het verhaaltje wordt rustig gezet - het kon ook niet duidelijker -, en het is wachten tot er wat gebeurt. Die vrij trage opbouw is erg welkom in het Hollywood van vandaag. Maar nadat de bal aan het rollen gaat, probeert de film plots episch te zijn in aanpak. Men hakkelt van A naar B en probeert zo telkens meer drama in die sneeuwbal mee te nemen, maar het doet me niks. Ik verloor gaandeweg de interesse omdat het net zo opgeklopt is. Gemiste kans.

Tom Cruise doet het oké, al is hij echt wel één van de saaiere leading actors van vandaag. Hij verrast nooit. Hetzelfde geldt voor Morgan Freeman. Dan zijn de Nikolaj Coster-Waldau's van deze wereld interessanter, maar die krijgt niks te doen. Die knappe Britse wiens naam ik niet meer weet is ook wel goed.

Minpunt is de soundtrack - nogal bombastisch terwijl ik de film het liefst zo weinig bombastisch mogelijk had gehad; meest genieten komt door de mooifilmerij. Ook het design vind ik vaak erg de moeite. De "villa" in de lucht, de locaties op Aarde, .. Het is allemaal vrij gevarieerd. Nu moet ik wel zeggen dat ik geen science fiction-liefhebber ben, dus al dat gezwets over detail en consoorten laat me koud. Dit heeft voor mij genoeg scifi-gehalte.

Sterk begin, minder sterk vervolg.

3

Niet goed.

Ocean's Eight is een vrij lamme film geworden. De overgang van George Clooney en Brad Pitt naar Sandra Bullock en Cate Blanchett hoeft nog geen probleem te zijn - of het echt feministisch bedoeld is, weet ik niet, het irriteert noch voegt het iets toe. Het saaie script en de lome regie zijn wél een probleem. Het ganse verhaal is saai; het plan hangt met toevalligheden aan elkaar en zelfs dan nog verloopt alles alsof we met het perfecte plan te maken hebben. De plichtmatige twist is weinig spectaculair en voelt net als de helft van de cast overbodig. Bullock en Blanchett hebben zo'n duffe rol dat ze er niks van gemaakt krijgen.

2

Degelijk.

I.t.t. Ocean's Twelve is dit slotakkoord veel rechtlijniger. Het gaat voornamelijk allemaal om één uitdaging. Het aantal personages is ook wat geslonken ten opzichte van Twelve, al had het bijrolletje van The Night Fox geschrapt kunnen worden.

Veel veranderingen in de cast zijn er niet doorgevoerd. Catherine Zeta-Jones en Julia Roberts zijn geschrapt en vervangen door Al Pacino. Die ziet er langs geen kanten normaal uit (facelift?), maar acteert wel redelijk. Verder zijn George Clooney en Brad Pitt nog steeds de tofste personages van de bende en slaagt Matt Damon er wederom in erg irritant te zijn.

Waar ik bij Ocean's Twelve nog kritiek had op het schokkerige camerawerk, is deze film een heuse verbetering. Soms wil het allemaal net wat te hip zijn (die muziek trekt op niets), maar visueel is het allemaal veel gecontroleerder. Dat de locatie terug naar Las Vegas verhuisd is helpt daar ook aan mee.

Geen hoogvlieger, maar wel vermakelijk genoeg.
3

Nah.

Tijdens het kijken kwam ik erachter dat ik hem al een keertje gezien had. Dat ik dat helemaal vergeten was zegt genoeg. Ocean's Twelve haalt bijlange niet het niveau van zijn voorganger, dat in zowat alle opzichten frisser en beter is.

Het begint nochtans redelijk goed, maar na een tijdje valt alles stil. Het plot begint oninteressante wendingen te nemen en de karrenvracht aan personages helpt het ook niet bepaald vooruit.
Het einde is weinig speciaal. Voor sommigen zal het geweldig lijken, maar ik vind het nogal flauw dat Danny en Rusty slimmer zijn dan alles en iedereen, en schijnbaar van tegenslag gespaard blijven.

Van de cast springen wederom George Clooney en Brad Pitt er bovenuit. Niet dat zij zo geweldig acteren, maar ze vormen wel een leuk duo en hun dialogen zijn dan ook de leukste.
Verder is Matt Damon weer als vanouds ellendig, Catherine Zeta-Jones gewoon knap en speelt Vincent Cassel een rolletje op de automatische piloot.

Het is al enkele jaren geleden dat ik Ocean's Eleven nog eens gezien heb, maar hier is het camerawerk best belabberd. Bij een film als deze vind ik schokkerig camerawerk gewoonweg storend. Een vaste camera had een meer beheerste film kunnen brengen.

Onwaardige sequel.
2

De minste Bond die ik totnogtoe gezien heb.

Na het zien van de 5 eerste, was het de bedoeling om ze verder in volgorde te kijken. Het

draaide anders uit, waardoor ik van de Connery van 67 naar de Moore van 83 werd gekatapulteerd. Nogal een groot verschil.

Het plot bezit nochtans over genoeg inhoud. Diamantensmokkel, bommenwerpen,.. Gecombineerd met een exotische locatie, een Bondbabe met een beetje inhoud, een tamelijk uitgebreide rol van Q en een dosis humor had dit een van de betere Bonds kunnen worden. Helaas is het na een oerdegelijk eerste halfuur wat langdradig. Bij momenten was dit een actiekomedie terwijl imo een Bondfilm een spionagethriller moet zijn met her en der een vleugje humor.

Scènes zoals de Tarzan-Bond deden pijn aan het oog. Op zo'n momenten lijkt deze film zowaar een parodie op de Bond-franchise (ja, ik dacht zelfs even aan Austin Powers)

De hele climax wordt klaarblijkelijk zo lang mogelijk uitgerekt dat het echt aan niveau inboet.

Dit was de eerste keer dat ik Roger Moore als Bond zag. En hoewel hij qua uiterlijk een goeie Bond is (een beetje een harkerige, doch flamboyante Britse gentleman) heeft hij nog niet half zo veel charisma en schermpresence als Sean Connery. Hij was ook minder een womanizer. Zijn sterkere stukken waren die scènes waarin hij zichzelf niet serieus nam, met wat flauwe humor. Minpuntje was ook dat hij er oud uitzag. Misschien zou het niet slecht geweest zijn om Timothy Dalton vroeger in te huren. Al bij al niet slecht, maar allesbehalve hét van het.

De villains waren zeer in orde, af en toe wat karikaturaal, maar oké. Octopussy (wat een naam) was op zich wel een tamelijke Bondgirl, maar had wat weinig interactie met Bond. Een beetje spijtig.

De muziek is hier een pluspunt. Evenals de exotische locatie. Vooral het eerste halfuur was er een typische Bondsfeer, maar die viel voor mij wat weg naar het einde toe.

Teleurstellend, maar nog net voldoende.

2,5

Gemiddeld.

Ontzettend zoet, heel voorspelbaar, opgeklopt en een redelijke speelduur. Maar toch gemakkelijk te behappen. De film heeft een paar momentjes die er best uitgelaten hadden kunnen worden, maar anderzijds ben ik minstens een keer verrast geweest. Nooit gedacht dat die een owngoal ging maken.

Jennifer Garner heeft echt het talent niet, ook typisch zo'n weengezichtje vol hysterie. Ik kan daar niet echt goed mee om. Joel Edgerton zal ook eens iets anders gewild hebben, ook hem zie ik liever in rauwere rollen.

Hoe dan ook visueel gelikt en af en toe mooie plaatjes. Muziek zeker weten te klef, maar ach ach. Eniger wat de regisseur niet had moeten is die vertelstructuur, ook gedateerd m.i.

3

Mja..

Op zich is het nog wel redelijk gedaan, hoor, de karakterschets van een mentaal uitgebluste detective, enkel zitten er voor te veel stoorzenders in dat het geheel wat knullig maakt. Ook het juk van een theaterstuk kan de film niet van zich afwerpen.

De acteerprestatie van Sean Connery is eigenlijk de enige reden waarom ik deze film zou aanraden. Hij zet veruit zijn meest gelaagde rol neer die ik van hem gezien heb - dit met ongeveer 25 films met hem op de teller. Zijn charisma past ook perfect in dit soort grauwe films: knorrig, geleefd.

Sidney Lumet weet wel hoe hij een karakter neerzet, dat blijkt hier ook uit voldoende zaken. Zijn grauwe aanpak werkt eveneens. Hij slaagt er m.i. echter niet in om de boel subtiel te houden. Hetgeen zich afspeelt in het hoofd van Johnson komt knullig aan bod en haalt de film meermaals uit zijn elan waardoor de film begint te 'slepen' en de speelduur helaas lang aanvoelt. Spijtig.

2,5

Goh ja.

Een komedie die 'los' wil gaan door een uit de hand gelopen (bedrijfs)feest. Alleen zit de film dusdanig vast in de gebruikelijke genrestructuren dat het helaas nooit écht 'los' komt. Mede door de casting van Jennifer Aniston, voor mij zowat de belichaming van wat er fout is aan dergelijke komedies, is duidelijk dat het niets gaat worden. Ook een aantal andere gezichten lijken me niet echt in de juiste film te zitten. Hier en daar zit er wel eens een tof momentje in, dus helemaal kansloos is Office Christmas Party ook weer niet.

2,5

Wisselvallig.

Het eerste uur is nog best te pruimen: de opleiding en het machogedrag van Mayo zorgen voor luchtigheid die de boel levendig houden.

Maar dit had geen Amerikaans romantisch drama geweest mocht er geen geforceerd drama ingestoken hebben, en dus wordt in het tweede gedeelte elke vorm van luchtigheid en zelfrelativering achterwege gelaten en krijgt de kijker ongeloofwaardige, oninteressante liefdesperikelen tussen personages die toch niet boeien.

Het zwijmelslot steunt op nostalgie, maar daarvoor ben ik te laat geboren.

Richard Gere zet een zeldzame degelijke rol neer. Veel acteren moet hij niet: hij kan zich uitleven als vrome, eendimensionale doch getormenteerde loverboy. Af en toe heb ik best kunnen genieten van zijn stuntelige lach, maar ergernis is niet uitgebleven, zeker niet als hij effectief probeert te acteren.

Debra Winger is ook niet al te best, maar een mooi smoeltje helpt, zo blijkt eens te meer.

Muzikaal is het allemaal wel oké, maar visueel valt er weinig te beleven. Alles speelt zich af in een beperkte cirkel, terwijl een verhaal als dit best grootser mocht zijn. De zwijmelaars onder ons zullen dit niettemin kunnen smaken.

2,5

"Don't you eyeball me, boy!"

Matig.

Vrij standaard spaghetti-werk. De gekende ingrediënten zijn aanwezig en voor het bonte gezelschap zijn de juiste karakterkoppen gevonden. Ik vind het alleen opvallend tam. De kommer en kwel komt niet echt van de grond, de spanning valt nooit te snijden, terwijl men hier feitelijk wel op inzet. Het zal misschien wat aan de gedateerdheid liggen, al is me dat in het verleden niet altijd een onoverkomelijke hindernis gebleken.

2

Mooi.

Satirisch sprookje, dat vooral het eerste uur sterk uit de hoek komt. Het lijkt zo een live action-versie van één of andere anime. Daar ben ik doorgaans geen fan van, maar in live action geeft dat een heel andere, bijna gezellige, sfeer. Dat steekt natuurlijk stevig af met het tweede gedeelte, waarin de satire zich moet waarmaken. Enige subtiliteit is dan al ver heen, maar het blijft wel goed overeind staan. Acteerwerk is oké, al valt Jake Gyllenhaal wat mij betreft uit de toon. Het siert hem dat hij dergelijke uitbundige, onsympathieke rollen durft oppakken, maar dat gaat dus al eens mis.

3,5

Redelijk.

M. Night Shyamalan: ik weet niet goed wat ik van hem moet vinden. Meester van het mysterie maar zijn grote meesterwerk The Sixth Sense vind ik alleszins erg pover. Daartegenover staat dan bv The Happening, niet bijster goed ontvangen maar wel eentje die ik goed te pruimen vind. Old schaar ik bij de tweede groep.

Want hoewel er genoeg op aan te merken is, is het best mysterieus. In tegenstelling tot The Sixth Sense die na een minuut of 10 wel duidelijk is, is dat hier niet het geval. Het mysterie van het strand kan van alles zijn. Dat wordt pas laat duidelijk. En de ontknoping is dan ook nog eens origineel. Niet geloofwaardig of realistisch, maar wel tof.

Blijft verder een iets te rommelige film over. Shyamalan is best een onbehouwen regisseur. Hij heeft goeie ideetjes, maar het ziet er soms nogal lomp uit. Ook zijn acteurs laat hij vaak lomp acteren. Ze komen niet echt "normaal" over, maar het draagt wel bij tot de sfeer. Qua ontwikkelingen gaat het iets te snel van hot naar her, maar er is uiteraard het verzoenende gegeven dat tijd in deze film een belangrijk aspect speelt, dus het is het perfecte excuus om het allemaal een tikkeltje te snel af te haspelen.

3

Redelijk.

Op zich is Old Dads nog wel een vermakelijk filmpje. Prima avondvullend na een werkdag. Meer ook niet, want het is verder toch allemaal nogal standaard. Bill Burr, die ik eigenlijk alleen maar van naam ken, mag de boomer uithangen tegen een generatie geitenwollen sokken. Het is natuurlijk Netflix, dus het is niet dat dit echt cynisch is of zo. Dit is gewoon een tamelijke brave, standaard komedie, met de gekende structuur, waarbij de hoofdpersonages bijdraaien naar het einde toe, zonder helemaal door te slaan naar de andere kant.

Een ander einde had me verbaasd, maar het zou me evenzeer positief verrast hebben. Zo eens écht tegen allerlei schenen schoppen en dit langs alle kanten, ik had daar wellicht nog het meest van genoten. Maar dan had het sowieso minder familievriendelijk geweest.

3

Slecht.

Het eerste deel kon mij indertijd ook niet bekoren, maar deze sequel is nog een stuk slechter. Nog meer dan z'n voorganger voelt dit aan als een verplicht nummertje. Charlize Theron is daar de perfecte belichaming van. Zelden heb ik haar zo slecht weten acteren. Zo ongeïnteresseerd en weinig elegant. Vreemd. Maar het valt haar amper kwalijk te nemen, want op elk vlak is The Old Guard 2 gewoon ondermaats. Er zit niks in het script. Op een gegeven moment keek ik op de klok. De film was een uur bezig, over de helft, en toch had ik het idee dat het allemaal nog moest beginnen. Er wil maar geen vaart in komen en wanneer de laatste paar minuutjes er dan eindelijk iets lijkt te gebeuren, is het alweer gedaan en krijgen we een open einde. Bah.

1

Slecht.

Vrij nietszeggend actiefilmpje van iets en niks. Charlize Theron noch één van haar collega's kan overtuigen, maar dat is hen nauwelijks kwalijk te nemen. Het script is flinterdun en men had daarom beter volop op actie kunnen inzetten. Hoewel dat ook niet veel voorstelt, is dat het enige waar ik potentieel in had gezien. Het had op z'n minst voor wat fun en schwung kunnen zorgen, iets waar de film in ieder geval zwaar in tekort schiet.

2

Leuk.

Luchtig en frivool adieu van Robert Redford aan het genre dat hem groot gemaakt geeft. Ik ben niet de grootste fan van de man, maar heb erg kunnen genieten van dit tussendoortje. Puik geschoten overigens door David Lowery - de film ziet keurig uit. Erg sfeervol soms. De overlappende genres (afwisselend wat luchtige misdaad, dan weer romcom) zorgen voor een zekere schwung. ik miste enkel een beetje pit in Casey Affleck's rol - die had als tegenstander van Redford wat meer weerwerk mogen bieden. Verder zeer aangenaam kabbelende film.

3,5

Vermakelijke kost.

Het verhaaltje is me wat te dom - waarom ook altijd die romantische zijplotjes erbij flikkeren? -, maar tegenvallen doet Old School zeker niet.

Hoewel maar één van de drie vrienden écht leuk is, zijn de moppen best wel geslaagd. Hetzelfde kan echter niet gezegd worden van de climax, die nergens boeiend wordt.

Luke Wilson is maar een saaie vent. Hij heeft ook een lamlendige uitstraling. Het spreekt dan ook voor zich dat hij wegdeemstert in het gezelschap van Vince Vaugh en Will Ferrell. Eerstgenoemde is redelijk zonder meer, laatstgenoemde steelt de show. Ferrell is de meester van het roepen. Heerlijk om te zien dat alles wat hij uitkraamt hilarisch is.

Voorts zijn er nog enkele kleine bijrolletjes en cameo's, waarbij die van Seann William Scott het meest geslaagd is.

Redelijke moppen en een korte speelduur zorgen ervoor dat dit een aangenaam tussendoortje is.

3

Meer van hetzelfde.

Het origineel vind ik al een zwakke film, deze is dat ook. Slechter is het niet, maar beter evenmin. Enkele kleine aanpassingen doen niet veel aan het plot, dat de schokkende lading mist als je de afloop kent. Blijft een wat flauw afkooksel over waarin enkele acteurs verloren lopen (Elizabeth Olsen) of gewoon slecht acteren (Sharlto Copley). ik las dat de studio nogal veel knip - en plakwerk gedaan heeft waardoor de film die Spike Lee voor ogen had, niet uitgebracht is. Geen te beste keuze van de studio.

1,5

Ontgoochelend.

Een film waar ik wel wat meer van verwacht had. Helaas komt het niet veel verder dan een opeenstapeling van nogal lompe, potsierlijke taferelen waar bij tijd en wijlen geen touw aan vast te knopen is. Ik begrijp de thematiek van het plot niet echt goed; Het zal misschien typisch Zuid-Koreaans zijn? In ieder geval heb ik er niet echt van genoten.

1,5

Slap.

Dat men de vaderlandsliefde dik uitsmeert of niet: zo'n gegijzelde snol die haar trouw aan Amerika nog eens herhaalt is best komisch. Verder is dit gewoon erg matige actie, aangevuld door een anoniem script en een slechterik die de benaming onwaardig is.

Gerard Butler trekt zijn streng als actieheld, al zou ik hem grappiger hebben gevonden met z'n Schots accent. Over het algemeen heeft hij best weinig te doen en dat is spijtig, want de rest van de cast wordt een beetje aangevuld om aangevuld te worden: Morgan Freeman die zich constant lijkt af te vragen waar hij beland is, Robert Forster in een legerkostuum alsof het carnaval is, Aaron Eckhart als stoere president, ...

Grootste manco is Antoine Fuqua, die de film volpropt met actie - oké -, maar helaas met spuuglelijke actie. De CGI is veel te lelijk, ik hoop dat het ervoor gedaan is (maar wat dan met de A-cast?) en ondanks een paar brute dingetjes zoals mensen die omgeven door computerbloed met een smak neergaan is de actie gewoon slecht. Ik heb de indruk dat de belichting geen moment klopt. Alles is veel te donker en dan mag er nog zoveel lawaai geproduceerd worden: imponeren doet het nooit.

2

Vrij goeie Bondfilm.

Sterk openingshalfuur - de casino-bazaar was erg goed. Valt daarna wat terug omdat het nogal praatziek is, maar herstelt zich en het laatste uur is erg goed.

Deze film bevat wel een gezonde portie actie, maar toch had ik ook het spionage-gevoel. Minpunt aan die actie was dat het nogal veel versneld was.

George Lazenby als James Bond, wel, had ik erger verwacht. Hij ziet er wat jong uit (29 is inderdaad wat jong) en mist het 'ervaren' charisma van Connery (hoewel weinig acteurs dat ook hebben). Lazenby komt in het praatzieke gedeelte wat onwennig over en hij wilt nogal veel de vrouwenzot uithangen. Maar hij toont zich ook een menselijke Bond. Ik had hem graag een 2e film zien doen. Kortom, minder dan Connery maar absoluut niet zo slecht als velen beweren.

Bondgirl van dienst was voor mij totnogtoe de beste. Uiterlijke schoonheid, inhoud, een beetje acteertalent.

Blofeld leek heel erg op de Austin Powers-parodie.

Paar toffe scènes, goeie muziek, terug het spionage-gevoel (door een degelijk script), .. Een Bond zoals het hoort. Ik miste wel wat Q-momenten, de chemie tussen Bond en Moneypenny, en M was nogal een zure pruim in deze film.

Zeer degelijk.

3,5

Ellenlange zit (misschien wel iets te lang..)

+ Muziek zoals we van Morricone gewend zijn: bombastisch en passend bij het verhaal.

+ Acteerprestaties waren top, ook de jongeren vond ik overtuigend spelen.

+ Het verhaal is goed, zonder meer.

+ Mooie opbouw van de film, je moet echt tot het einde zien om alles te weten te komen.

- 3u49 is me net ietsie pietsie te lang. Een halfuurtje korter en 't was perfect geweest. Nu, de internationale versie van 2u19 lijkt me echter zeker geen optie. Deze film is "epic" en die mogen/ moeten lang duren.

Een Leone die minder is dan The Good, The Bad & The Ugly en Once Upon A Time In The West. Een misdaadepos dat minder is dan The Godfather-trilogie. Maar da's uiteraard geen schande. Een meeslepend misdaaddrama met topacteurs, topmuziek en van een topregisseur. Je moet er wel je tijd voor nemen.

Ik twijfel tussen een 4* of 4,5*.

Ik geef hem een dikke 4*. Een 4,5* misschien na een 2e kijkbeurt, maar dan heb ik nog eens een hele vrije avond nodig...

Redelijke afsluiter van de Mariachi-trilogie.

Het verhaal rommelt bij momenten en hoewel het simpel is, lijkt het daardoor moeilijk(er). Misschien een bewuste keuze?
Maar goed, dit is een actiefilm en de actie zit snor. Over the top, wat komische momentjes, enkele fijne one-liners (I can't see, you fuckmood ), maar de dialogen zijn duidelijk niet door Rodriguez' vriendje Tarantino geschreven.

De film bevat heel wat personages ( te veel). De ene komt wat beter over dan de andere. Zo vond ik Willem Dafoe echt niet tot z'n recht komen en was iemand als Enrique Iglesias puur om de naam aan de cast toegevoegd. Gelukkig zijn er nog de gesmaakte personages van o.m. Johnny Depp en Mickey Rourke.
Antonio Banderas krijgt best weinig screentime (gezien hij toch het hoofdpersonage is), maar echt erg vind ik dat niet.

Deze mist wel wat sfeer. De Desperado-beleving is bij momenten erg ver te zoeken.
Maar het blijft allemaal wel goed uitzien, de decors, de aankleding, de muziek (al ben ik niet voor die opgehitste brol tijdens actiescènes).

Na herziening nog steeds: 3,5

Goed.

Met zijn 2 voorgaande films, Django Unchained en The Hateful Eight, bekoorde Quentin Tarantino mij minder, zeker met die laatste. Met Once Upon a Time in Hollywood grijpt hij ook deze keer naar zijn favoriete ingrediënten, waaronder tal van "odes aan" zijn invloeden.
Ook na het zien van deze film ben ik nog steeds van mening dat Tarantino genoeg talent heeft om een film te maken zonder al die knipogen. Hier laat hij immers zien dat hij ook gewoon een sterke sfeer kan neerzetten. Die scène met een sterk acterende Brad Pitt waarin hij zijn oude makker een bezoek brengt, is fantastisch.

Met nog tal van andere scènes die op zichzelf heel sterk zijn raapt Tarantino de steken op die hij laat vallen door er niet in te slagen van de film een vlot lopend geheel te maken. Het is mij allemaal net iets te onsamenhangend en te veel scènes staan op zichzelf om de 2u40m echt te rechtvaardigen.
Uiteindelijk is deze film toch zeer genietbaar, en wat mij betreft een heuse verbetering t.o.v. The Hateful Eight. De finale is grandioos (en ook typisch Tarantino, maar dan op de goede manier), waarin een m.i. wat doffe Leonardo DiCaprio ook nog even sterk uit de hoek komt.

3,5

Aandoenlijk.

Het uitgangspunt is erg origineel en levert bovendien een aangenaam tempo op.
De eerste jaren zijn aandoenlijk en tragisch tegelijkertijd - al zorgt de slotscène er wel voor dat het allemaal een zure nasmaak krijgt. Nadien komt er wat sleet op te zitten. Met name midden jaren '90 is bij momenten wat lamlendig. Dexter blijft maar wat met zichzelf worstelen en Emma gaat samenwonen met een irritante vent.
Met het einde van de 90ies in zicht komen ze terug meer bij elkaar en vindt de film z'n schwung terug. De jaren daarop zijn soms wat melig, maar wel erg mooi om te zien.
De aanrijding had ik niet meteen zien aankomen en was ook niet echt nodig, vooral omdat er al problemen waren.
Zo nu en dan kan ik me volledig laten gaan bij dergelijke tranentrekkers en met een slotakkoord zoals hier ben ik een vogel voor de kat. Vooral de scène waarin Dexter eerst met Emma en nadien met z'n dochter die heuvel opgaat is mooi.

Anne Hathaway en Jim Sturgess hebben redelijk wat chemie samen - toch wel een vereiste. Hathaway is m.i. toch sterker in de individuele scènes. Ze straalt een soort breekbaarheid uit, iets wat erg goed bij haar personage past. Sturgess begint wat twijfelachtig, maar als blijkt dat hij schijnbaar moeiteloos een klootzak en een weduwnaar vol pijn kan spelen verdient dat ook wel waardering.

One Day is vrij intiem en gezellig gefilmd, zonder technische hoogstandjes (hoewel de aanrijding erg overtuigend is) maar wel met gevoel. De jaartallen worden elke keer weer op een speelse manier getoond.
Muzikaal is het wat melig bij momenten, maar dat hoort er bij.

4

Uitstekend drama met een lach en een traan, om het zo te zeggen.

Briljant acteerwerk van Jack Nicholson (die nu toch écht mijn favoriete acteur is), maar ook de ondersteunende cast doet het geweldig goed, met vooral Brad Dourif die erg overtuigend overkomt.

Pakkend verhaal ook. Mooi weergegeven hoe de mentaal anderen zich amper kunnen uiten en hoe dat leidt tot frustraties. Bij elke zin die Billy Bibbit wou zeggen, kreeg ik zo'n ellendig gevoel van: allez, man, zeg het nu. Maar tegelijk had ik ook een gevoel van medelijden. Wat die mensen allemaal moeten doorstaan. Da's allemaal klasse weergegeven. Net als de vrijbuiter die Randall McMurphy is. Ook hij zit met frustratie opgescheept.
Ik vond nurse Ratched eigenlijk nog vrij 'vriendelijk' voorgesteld. Als iemand die het best goed voorhad met de mentaal anderen, maar ze wel stevig aan't lijntje hield. Dat verandert natuurlijk op het einde. Ik had zo graag gehad dat McMurphy haar keel nog ietsiepietsie meer dichtkneep.
Het einde vind ik trouwens één van de meest pakkende die ik ooit gezien heb. Toen Chief wegstapte en de credits kwamen, bleef ik nog enkele minuten gewoon staren.
Wat ik wel wat minder duidelijk vond,; McMurphy zet de boel op stelten, met die bewaker die zat raakt, de vrouwen die mee binnensluipen. Maar vooraf wilt hij vertrekken; om dan nog de hele nacht te blijven. Ik ga ervan uit dat dit was om Billy Bibbit nog zijn pleziertje te gunnen met Candy?

Achja, magnifieke film met uitstekend acteerwerk en een aangrijpend plot. Ab-so-luut een must see voor iedere filmliefhebber. Komt bij mij de top 10 binnen.
4,5*

Leuk.

Verre van mijn favoriete Disney, maar wel leuk ook. De animatie is niet zo kleurrijk en ook niet zo mooi als andere Disney’s, maar de film heeft iets gezellig, altijd al gevonden, ook als kind. Misschien zijn het de wat grijzere scènes, geen idee.

Het is wel geen film die ik jaarlijks een kijkbeurt zou kunnen gunnen, zoals bij andere Disney’s wel het geval is.

Kleine 3,5

Degelijk.

One Life is zoals talloze andere natuurdocumentaires voorzien van de mooiste natuurbeelden die er zijn, of het nu gaat om shots van cirkelende gieren of vliegen die op het punt staan opgegeten te worden.

Daarnaast mag de documentaire dan wel 'One Life' noemen, er komen vrij veel verschillende diersoorten aan bod en hoewel ik bepaalde dieren zoals kikkers en varanen weinig interessant vind, is dat aanbod een pluspunt.

Maar daar ligt ook de zwakte: er loopt niet echt een lijn doorheen One Life. Men springt een beetje van hier naar daar en terug en ondertussen wordt er wat verteld over bepaalde overlevingstechnieken.

Echt meeslepend wil het dan nooit echt worden. Ook Daniel Craig kan dat niet verhelpen. Aan zijn stem zal het niet gelegen hebben - een Brits accent in combinatie met een mooi stemgeluid is altijd leuk voor de oren -, maar als verteller vind ik hem net niet overtuigend genoeg.

3

Redelijk.

Marlon Brando als acteur en als regisseur. Als ik er de IMDB-trivia op na lees heeft het daardoor nogal wat moeite gekost om One-Eyed Jacks tot een goed einde te brengen - het tegendeel zou wellicht raar geweest zijn.

Hoe dan ook levert het een eindproduct op waarin een aantal goede zaken zitten, maar als geheel is het toch net niet goed genoeg om boven het maaiveld uit te komen. Brando de regisseur heeft al evenveel oog voor melodrama als Brando de acteur, en hoewel ik het toejuich om voor alles de tijd te nemen, is de karakteruitdieping nog altijd vlak en bovendien ook niet echt interessant.

De zee, prominent in beeld, vormt een niet-alledaags decor voor een western. Dat zorgt weliswaar voor een frisse wind, maar verder blijft het visueel vrij klassiek. Hetzelfde geldt voor de muzikale ondersteuning - ook daar kleurt Brando netjes binnen de lijntjes.

Dus al bij al degelijke western, zonder meer.

3