Meningen

Nadat ik de afgelopen dagen zomaar met de filmmuziek in men kop zat, vandaag voor de 2e keer bekeken. En net als de eerste keer vlogen ook nu de 165m om.

Waar ik vorig jaar (eerste kijkbeurt) niet kapot was van het verhaal, vond ik het nu des te knapper. Een western heeft nooit een hoogstaand plot. Veel westerns gaan over wraak. Ook deze gaat over wraak. Maar nog meer gaat dit over hebzucht, egoïsme, ambitie, .. De verhaallijn van Jill McBain is bij nader inzien erg goed uitgewerkt en verweven met dat van Harmonica. Ook het karakter Frank wordt volledig uitgediept. Knap is ook het tegenwicht van het personage Cheyenne. Hij komt wat luchtiger over, maar ook hij heeft iets tragisch om zich heen.

Het grote pluspunt aan het hele verhaal is voor mij Jill McBain. Ik vind het ongelooflijk knap hoe Leone en co er in geslaagd zijn een western (nogal een mannengenre) een sterke, doch breekbare vrouw als ruggengraat te geven. Normaal ben ik niet zo voor vrouwen in een western (door tegenvallende karakters en geforceerde romances zoals in een niet nader genoemde Clint Eastwood-western etc), maar hier klopt het allemaal.

Dat komt uiteraard niet in het minst door de knalprestatie van Claudia Cardinale. Zoals iedereen wel zal kunnen zien, is zij een erg mooie vrouw, maar nog belangrijker is dat zij ook prima staat te acteren. M.i. klopte elke gezichtsuitdrukking, elk stukje dialoog, .. Alles.

Aan de kant van de mannen steken Henry Fonda en Jason Robards er bovenuit. Fonda is een perfecte casting. Met die ijsblauwe ogen, dat arrogante glimlachje, .. Robards zet uitstekend de charismatische outlaw Cheyenne neer. Ook hij heeft -ondanks z'n daden- menselijke gevoelens en het is tragisch, eigenlijk, om te zien hoe hij met Jill min of meer iemand vond om z'n hart te luchten.

Charles Bronson doet het ook wel goed. Z'n gezichtsuitdrukking verandert nu niet geweldig veel, maar dat hoeft ook niet echt. Z'n dialogen zijn goed, en hij toont zich de coole kikker.

Ennio Morricone componeert werelds. Het 'Jill-theme' is werkelijk prachtig, zo dramatisch. Het klinkt zelfs niet western, eigenlijk, maar past o zo goed in de beleving. Ook de andere deuntjes, zoals de harmonica, zijn het vermelden meer dan waard.

Sergio Leone, de meester van de western, levert dus een prachtwerk af. De close-ups, de natuurbeelden, Sweetwater, de dialogen met af en toe een rake one-liner, zijn gekozen figuranten .. Gewoon alles klopt.

Na ze allebei 2x gezien te hebben, vind ik Once Upon A Time In The West meer een western dan The Good, the Bad & the Ugly. Het verhaal is ook beter. Daartegenover staat dat ik de shoot-out hier minder vond dan in TGBU. Minder spectaculair, maar da's logisch omdat het verhaal dat niet vraagt/toelaat.

En hoewel ik ze allebei prachtig vind, en hoewel ik ze eigenlijk niet mag vergelijken, blijft TGBU voor deze staan, misschien enkel en alleen omdat dat mijn kennismaking met Leone betekende.

Nog steeds een dikke 5 en plekje omhoog in mijn top 10.

Aparte misdaadkomedie.

Ik wist niet goed wat te verwachten; ik wou de film zien omwille van de geweldige poster hier op MovieMeter.
Na de openingsscène vreesde ik er echter een beetje voor. Er wordt namelijk geen spanning opgebouwd in die scène. Het eerste beeld wordt getoond en pakweg 5 seconden later weten we wat Benoît doet voor de kost.
Gelukkig wordt de film nadien stukken beter. Er zitten hier en daar wat stukken in die ofwel niet grappig zijn ofwel misplaatst - oké, heel de film is eigenlijk 'misplaatst', maar de scène waarin het kind verstikt wordt, vind ik er over.
Naar het einde toe leer je Benoît echt kennen en de band met de tv-ploeg is redelijk interessant.

Benoît Poelvoorde is de ruggengraat van deze film. Hij zet z'n rol geweldig neer, geholpen door zijn fantastische timing.

De documentairestijl werkt achteraf gezien zeer goed, iets wat ook te danken is aan Poelvoorde die perfect weet om te gaan met de camera. Hij maakt er een onemanshow van, maar toch ook weer niet.
Het zwart-wit past perfect in het boerengatdorp waar de feiten zich afspelen.

3,5

Redelijk.

Ietwat gezapig, voortkabbelend filmpje. Joaquin Phoenix is ingetogen en zet voor de verandering nog eens een niet Joaquin Phoenix-vertolking neer. Dat is verfrissend. Zijn jonge tegenspeler is ook wel goed. En hoewel de dialogen misschien wat bijdehand zijn, kijkt het allemaal zeer vlot weg. Geschoten in mooi zwart-wit en verder veelal gezellig. Evenwel zonder echte hoogtepunten.

3

Slecht.

The Cabin In The Woods begint anders niet zo slecht: het concept is jatwerk van The Truman Show, maar dan in een horrorjasje gestoken. De combinatie werkt eigenlijk niet: ik vind enkel de scènes van de tv-crew de moeite, maar de film is kijkbaar.
Na verloop van tijd verliest de film echter de pedalen wanneer heuse godenonzin erbij getrokken wordt: de hele set-up van domme-tieners-in-een-hutje speelt geen rol meer en alles wat dan nog volgt is te slecht voor woorden.

Richard Jenkins en z'n maatje kunnen lange tijd de boel staande houden door een paar droge opmerkingen, maar kunnen een catastrofe (ah ja) niet vermijden.
De domme jongvolwassenen zijn dan weer niet zo'n succes. Enkel Chris Hemsworth en 'the Whore' zijn min of meer geloofwaardig in hun rol. Anderzijds is de nerd dan weer een misser die je niet voor mogelijk houdt... tot Sigourney Weaver nog een cameo blijkt te hebben!

Verder is het allemaal wat slapjes. Tuurlijk, het bloed komt langs alle kanten en enkele creaturen zijn nog wel redelijk vormgegeven, maar als zelfs een horrorleek als mezelf geen enkele kill inventief vindt, dan schort er toch e.e.a.

1,5

Tof.

Bijzonder filmpje. Horror uit de oude doos. Eng is het niet echt, maar er is wel over nagedacht. Anno 1920 moet dit inhoudelijk toch z'n tijd vooruit geweest zijn? Maar ook visueel valt er toch e.e.a. te ontdekken. Toffe decors, die vooral ook tof vormgegeven zijn en waarbij de sepiakleur z'n werk doet. Erg creatief en het werkt bijzonder in sfeerschepping. Het is ook een film waar latere regisseurs overduidelijk inspiratie uit gehaald hebben.

De film kent enkele zeer geslaagde momenten, bijvoorbeeld het 'ontwaken' van Cesare. Sowieso vind ik die Cesare uitermate geslaagd - toffe make-up ook. Het enige waar ik geen liefhebber van ben is dat olijke riedeltje dat nogal enerverend is. Iets nihilistischer of desnoods het tegenovergestelde - iets gotisch of zo - had m.i. beter gewerkt. Ook de tussentitels in potsierlijk font zijn storend. Verder zeer genietbaar.

3

Jim Carrey..

Over hem valt wel wat te zeggen. Er zijn er die hem strontvervelend (en niet grappig) vinden en er zijn er die het tegenovergestelde denken. In The Cable Guy moet hij grappig zijn.. door strontvervelend te zijn. Met de juiste verwachtingen kan dat behoorlijk meevallen en zelf ben ik geen Carrey-hater dus ik heb mij geenszins geërgerd. Ik ben helaas ook niet echt fan, dus om nu te zeggen dat het over de ganse lijn geslaagd is.. Dat is ook een brug te ver.

In ieder geval zorgt Ben Stiller - de regisseur - voor een amusant filmpje. Eentje waarin Matthew Broderick een onopvallende vod speelt, waarrond Carrey zijn fysieke comedy kan uitspelen. Er zijn een aantal dingen die goed uitpakken, al laat men hier en daar wat steken vallen. De switch had ik niet echt zien aankomen (of toch niet in die richting), maar is op zich wel leuk en zet de rol van Carrey plots in een ander daglicht. De finale duurt helaas net wat te lang, al blijkt de speelduur dusdanig binnen de perken dat ik daar eigenlijk niet over mag zagen.

2,5

Gaat wel.

De film begint iets te nerveus, maar dat is wel eigen aan een project van/ met Robin Williams. Ik ben daar niet de grootste liefhebber van. Op een manier blijft dat hier wel verteerbaar. Misschien omdat de scènes veelal kort zijn en dus geen tijd hebben om te enerveren.

Halverwege komt Tim Robbins ten tonele, iemand van wie ik geen al te hoge pet op heb. Hij acteert naar mijn mening ook niet bijzonder goed, maar z'n personage brengt wel wat leven in de brouwerij. De gijzeling komt uit de lucht gevallen, maar dat is volgens mij ook de grote sterkte. Het zorgt ervoor dat de film kolderiek blijft. Williams kan ook z'n ding doen en dat werkt wonderwel.

3

Onderhoudend.

Herkenbare Woody Allen-film, zoals altijd. Een onherkenbare Allen zou pas raar zijn. Met veel liefde gemaakt, zo veel is zeker, en ook met de gekende ingrediënten gemaakt. Jesse Eisenberg is een jongere versie van Allen en mag deze keer de hoofdrol spelen. Ik heb al andere acteurs minder goed dat neurotische typetje weten spelen.

Maar het was wel een opgave om én Eisenberg én Kristen Stewart én ook nog eens Steve Carell in één film te zien. Geen van die drie weet mij ook écht te overtuigen. Daarvoor blijf ik ze toch alle drie iets te vervelend vinden, al moet ik toegeven dat Eisenberg wel gewoon past in z'n rol en ook Carell bij momenten z'n streng weet te trekken. Enkel Stewart blijft een enigma: ook hier heeft ze eigenlijk niets te zoeken. Er zal mogelijk ooit wel eens verandering in komen, maar ik zie het er tot op heden absoluut niet in.

Verder wel gewoon een Allen-film en dus ook visueel heel herkenbaar: warm en gezellig aangekleed. En ook met liefde gemaakt. Enerzijds voor New York, anderzijds voor het Hollywood van jaren 1930. Het heeft wel iets. Het maakt de film meer een belevenis dan mocht het zich in het heden hebben afgespeeld. Niet dat het de beste Allen is, maar hij heeft er zeer zeker al slechtere gemaakt.

3

Erg matig.

Buster Keaton kan beter. Veel beter. Dit moet de minste zijn die ik tot dusver van hem gezien heb. Dat het kenmerkende stuntwerk ontbreekt hoeft niet per se een spelbreker te zijn, dat is het in enkele andere van zijn films alleszins niet. Maar in The Cameraman loopt het nergens echt los. Het blijft wat aanmodderen, zonder dat er toffe stunts zijn of dat de romantiek charmant oogt. Elke klasbak heeft wel eens minder werk, zo dus ook Keaton.

2

Raar.

Als docu mijns inziens totaal niet geslaagd. Iemand die kennelijk onvoorbereid is, begint aan een langeafstandswandeling en filmt zichzelf terwijl hij dat doet. Het levert geen toffe beelden op, geen interessante ontmoetingen of leuke plaatsen die ontdekt worden. Neen, het is bijna anderhalf uur kijken naar een zagende oude vent. In selfie modus. Leuk, hoor.

2

Niet best.

De plastic pop Kate Beckinsale baant zich een weg door een heus complot. Ze probeert daarbij nog getormenteerd rond te turen, maar de hoeveelheid botox of andere ingespoten brol maakt het haar niet gemakkelijk. Het is allemaal wat. Amper fun, vooral veel gedoe in een film die al duizend keer gemaakt is. Niet dat ik erg hoge verwachtingen had; de poster op deze site zegt eigenlijk genoeg. Het absolute slot zet de deur open voor meer, maar daar pas ik vriendelijk voor.

2

Vrij sterk.

Ja, het is allemaal al een keer of 100 eerder gedaan, maar hoe dan ook, Candy is goed. Het eerste kwartier is wat vaag, maar eenmaal die horde voorbij krijg je anderhalf uur een verslaafd koppel te zien, waarbij de ups en de downs mij voor een keertje steeds wisten te bekoren.

De cast is in deze een niet te versmaden pluspunt. Heath Ledger is ijzersterk, maar ook Abbie Cornish en een sympathieke Geoffrey Rush zijn uitstekend in hun iets kleinere rollen.

Verder is Candy 'kleiner' en 'gewoner' dan films als Requiem for a Dream. Deze film teert minder op flitsende en hippe montages. Dat maakt de impact er zeker niet minder op, integendeel. Op de iets te simpele scène in het bankkantoor na hou ik wel van deze iets rauwere aanpak.

3,5

Tegenvaller.

De remake van Martin Scorsese heb ik een aantal maanden geleden gezien en die vind ik eigenlijk op elk vlak beter.

Vooral qua spanning valt het hier dik tegen. Geen enkel moment heb ik een beklemmend gevoel gehad en aan gedenkwaardige scènes ontbreekt het hier ook (in de remake zitten er tenminste nog twee).

Robert Mitchum is ook duidelijk geen Robert De Niro. I.t.t. die laatste heeft hij wél een onsympathieke en best lelijke kop, maar daar ligt het probleem dan ook. De Niro stijgt boven zijn vriendelijk voorkomen uit, Mitchum teert op z'n uiterlijk.

Gregory Peck is vrij houterig en kleurloos, maar dat zal wel aan de rol liggen daar Nick Nolte er ook niets van bakt in de remake.

Het zwart-wit zorgt aanvankelijk voor een leuke beleving, maar na een tijdje lijkt er iets met de belichting te schorren. Misschien dat het de bedoeling was om zo de film donkerder te maken, maar mij zegt het niets. Vooral de climax is nogal onduidelijk in beeld gebracht.

Pluspunt is dan weer wel de bombastische soundtrack.

2

Te clownesk.

Het origineel uit '62 heb ik nog niet gezien, zodus ging ik mij maar laten verrassen met deze versie.
Uiteindelijk is dit een secure thriller gebleken, maar sommige momenten zijn te onwaarschijnlijk en/of te clownesk.
Af en toe zit er wel een stevige scène in, ik denk dan aan de theaterscène. In zulke scènes zit de spanning er goed in. Voorts is het ook leuk enkele knipogen te zien (naar bv Hitchcock). De scène waarin Max Cady als kuisvrouw gekleed is is daar een goed voorbeeld van.
De climax op de boot is net wat te ver doorgedreven.

Robert De Niro mag zich volop uitleven als losgeslagen psycho en is best wel geslaagd. Nick Nolte, die de andere hoofdrol speelt, vind ik al een pak minder goed.
In de bijrollen krijgen we een geloofwaardige Juliette Lewis en een schreeuwerige Jessica Lange te zien. De cameo's van Robert Mitchum en Greg Peck zijn leuke knipogen voor zij die de 62-versie gezien hebben.

De sfeer zit er dik in - de klassieke, bombastische muziek is daar niet vreemd aan. Visueel lijkt Martin Scorsese zich wat meer uit te leven dan anders, wat wisselende resultaten oplevert.
Algemeen gezien is het allemaal net over-the-top, en dat had ik niet echt verwacht - weet dus goed waar je aan begint.

3

Goed.

Secuur gemaakt drama dat de ene na de andere schrijnende toestand toont. De toon van de film is weinig hoopvol. Er hangt een erg deprimerend sfeertje, waarin het jongetje, zo lijkt het, steeds maar weer in een uitzichtloze situatie beland.

Men zou kunnen denken dat het allemaal wat veel drama is voor een langspeelfilm van twee uur, maar het past moeiteloos in het plaatje. Het is bijna logisch dat er zoveel schrijnende zaken voorbij komen. Regisseuse Nadine Labaki brengt alles keurig in beeld, maar de film staat ook zonder al te veel franjes als een huis. Het acteerwerk is over de ganse lijn sterk. Dat jongetje is ronduit indrukwekkend.

3,5

Matig.

Steeds weer vind ik Captain America Marvels leukste superheld. Nu ja, zijn films vind ik qua sfeer altijd het beste. Maar dit is Age of Ultron in een ander jasje, m.a.w. veel te veel gedoe en personages, en een aaneenschakeling van matige schurkenstreken en helden die één voor één hun kunstje mogen tonen.

Dat gezegd zijnde doet iemand als Robert Downey het stuitend beter dan ooit. Weg is de schijtlollige Tony Stark, deze keer mocht het iets menselijker en echter. Dat gaat hem veel beter af en eindelijk is het eens iets anders.

Nieuwe toevoegingen genre Tom Holland laten me voorlopig nog koud.

Actiescènes vallen altijd wel mee. Ik blijf de choreo's met Cap en zijn schild leuk vinden; dynamisch, afwisselend en af en toe nog origineel. Enkel spijtig dat de Russo's zich lieten vangen door alles vol te proppen. Hopelijk volgende keer beter.

2,5

Goed genoeg.

Mijn eerste kennismaking met Captain America is alweer een dik jaar geleden, in The Avengers. Echt vrolijk werd ik toen niet van hem en misschien daarom dat ik zijn introfilm wat liet wachten.

Helemaal terecht is dat niet, want Captain America: The First Avenger is stukken beter dan zo'n Thor of Iron Man 2. Er zijn echter twee grote manco's: de slechterik en het gebrek aan zelfspot.

Verder is dit een evenwichtige avonturenfilm, voorzien van een hoog tempo en vlot voorgeschoteld.

Daarom had het een betere hoofdrolspeler verdiend. Chris Evans - wel voorzien van een serieuze kas, amai - is niet slecht, maar ik verwacht meer dan dat. Hij heeft daarbij nog het geluk dat hij met Hayley Atwell een frisse tegenspeelster heeft.

Stanley Tucci en de immer droge Tommy Lee Jones zorgen ook nog voor leuke bijrollen; Hugo Weaving en zijn kabouter zijn dan weer te idioot voor woorden.

Regisseur Joe Johnston - de naam klinkt mij niet meteen bekend in de oren - heeft z'n job vrij degelijk gedaan. Naast een vlot verteld geheel bevat de film genoeg actie. Een groot voordeel is dat de CGI er verrassend goed uitziet - de kleine Evans is top. De makers hebben echter te veel CGI gebruikt, waardoor sommige scènes in hun geheel op een computerspelletje lijken.

Captain America's pakje is mij ook meegevallen (behalve die A op z'n kop) - zijn schild levert dynamische actietaferelen op. Red Skull met z'n rooie kop is dan weer te belachelijk voor woorden.

3

Redelijk.

Captain America is niet de meest kleurrijke superheld en dat is best deugddoend: geen honderd mopjes door snel gebrabbel à la Iron Man en ook geen machogedrag zoals Thor dat graag doet.
Deze film is best serieus naar Marvelnormen en dat levert een boeiender geheel op dan gewoonlijk. Lange tijd blijft het spionnenplotje overeind en het is maar wanneer The Winter Soldier een kleiner onderdeel blijkt te zijn dat het niveau wat daalt. Al te cheesy wordt het evenwel niet en een deel 3 zal ik daardoor niet overslaan.

Cast doet het zoals gewoonlijk: grijs. Stuk voor stuk zijn het vervangbare pionnen. Ik moet wel zeggen dat ik zo'n grijze muis als Chris Evans beter verteerbaar vind dan een Robert Downey die na 4 films me de keel begint uit te hangen.

Hoewel niet bijster goed in beeld gebracht zijn ook de gevechten leuker dan in de gemiddelde superheldenfilm. Captain's schildentrucjes vind ik best leuk tussen al het vernietigen van ganser steden, iets wat met 10 superheldenfilms per jaar saai geworden is. Zijn momenten met The Winter Soldier hadden in dat opzicht wel wat beter mogen zijn. Soit, misschien iets voor volgende keer.

3

Degelijk.

Soms best grappig, maar als drama toch wat te slap om echt onder de huid te kruipen. Zeker het eerste gedeelte is niet speciaal genoeg om het zwaarwichtige van het tweede gedeelte voldoende emotie te geven. Komt dan nog eens een einde aan het einde. Op het moment dat voor mij de film zo goed als gedaan was, komt nog een soort van feel good-epiloog waarbij men eindigt met het beste van beide werelden.

Dat doet het 'm niet voor mij, misschien ook omdat de film thematisch niet echt binnen mijn interesses ligt. Verder wel aardig geacteerd door Viggo Mortensen en co. Het is een rol die hem wel ligt.

3

Slecht.

Vrij tamme introductie van een saaie superheldin. Saai, want ze kan alles, zoals we in Endgame ook gezien hebben. Bovendien is zij ook lelijk - niet het snoetje van Brie Larson, maar het design van Captain Marvel. De overdaad schelle CGI in combinatie met die typische jaren 90-kostuums is geen geslaagde mix. Ik moet wel toegeven dat de jaren 1990 er zo nu en dan goed uitkomen - het zijn ook de spaarzame toffe momenten en wat mij betreft had men volop de kaart van komische jaren 90-pulp mogen trekken.

Larson weet overigens een weinig charismatische superheldin neer te zetten. Het zegt iets dat haar ondersteunende tegenspelers Jude Law en Samuel L. Jackson - ondanks de altijd wat fake aandoende verjongingskuur - veel amusanter zijn.
Alles bij elkaar is het gevoel dan toch één dat het een verplichte overbrugging is tot aan Endgame.

1,5

Matige bedoening.

Het is een verdienstelijke poging geweest van Paul Greengrass, om op zijn manier de gijzeling van kapitein Philips te verfilmen. Met zijn losse camera zit hij kort op de bezwete huid van Tom Hanks, ook hier weer een brave, alledaagse vader en echtgenoot. Hij poogt daarmee om een claustrofobische, spannende sfeer te brengen. Ik word er echter vooral zenuwachtig door, op de slechte manier. Heel soms kan die aanpak mij wel bekoren, maar dat zijn eerder uitzonderingen.

Daarenboven is de hele gebeurtenis eigenlijk gewoon niet interessant genoeg. Enkel wanneer de Seals ten tonele komen, heeft de film mij nog even kunnen boeien. Maar verder is het toch een nogal oppervlakkige en te lange vertelling, al vermoed ik dat de echte Richard Philips niet ontevreden zal zijn met de manier waarop hij hier geportretteerd wordt.

2,5

Behoort tot de betere misdaaddrama's en imo beter dan De Palma's Scarface.

Ijzersterk acteerwerk. Pacino zet weer maar eens een geloofwaardig karakter neer. Niet zo legendarisch als Michael Corleone, maar in tegenstelling tot Scarface maakte ik bij het kijken van Carlito's Way geen vergelijking tussen de 2 personages. Sean Penn vond ik heerlijk in zijn rol als irritante advocaat met die belachelijke krulpruik en die bakkenbaarden. Ook anderen als PA Miller en Benny Blanco from the Bronx vond ik goed acteren. Toen op het einde duidelijk werd dat Benny Blanco Carlito neerschiet, had ik zoiets van: aaargh, dieje mottige snul.

Vermakelijk verhaal. Geen topverhaal, maar wel onderhoudend. Carlito als de oudere gangster die weg wil uit het wereldje maar geld nodig heeft en door zijn reputatie zich genoodzaakt ziet nog een klusje op te lappen.
Enkele minpuntjes is de achtervolging op het eind. Het deuntje kwam mij iets te kitscherig over en de achtervolgers leken mij uit een flauwe actiekomedie te komen.

Weer uitstekend werk van De Palma. Leuk sfeertje met enkele momenten dat ik aan dat van Scarface dacht; (voornamelijk) juiste muziek; goed camerawerk.

Kortom; uitstekende misdaadfilm met een goeie cast.
Een nipte 4,5*

Niet aan mij besteed.

Carnage opent nochtans vrij sterk. Het eerste kwartier is snedig en boeiend. Na een tijdje heb je het echter wel gezien (Nancy en Alan die 10x willen vertrekken maar steeds terugkomen en Alan die altijd maar telefoon krijgt).
Wanneer er sprake is van een mannen - en een vrouwenkamp lijkt er terug wat schwung in te komen, maar dat duurt helaas niet lang. De alcohol stijgt de vrouwen naar het hoofd en tot aan het einde is er alleen nog maar geschmier. Van spitsvondige humor is dan allang geen sprake meer.

Het acteerwerk is goed tot halverwege. Dan begint het geschmier toe te nemen en zakken Jodie Foster en zelfs Kate Winslet tot ver onder de middelmaat. John C. Reilly blijft nog net overeind, maar hij heeft dan ook het leukste personage. Christoph Waltz is echter de best acterende van het gezelschap. Zijn "je m'en fou"-gedrag en cynisme komen uitstekend naar voren.

Het kleine decor is goed genoeg om er de hele film te laten plaatsvinden. Roman Polanski pakt het trouwens goed aan door alles gezellig in beeld te brengen - zo ontstaat er een contrast met de niet zo gezellige sfeer tussen de twee koppels.

Misschien niet slecht, maar mijn filminteresses liggen ergens anders.
1,5

Goed.

Zoals gehoopt is dit een geslaagd drama geworden, vooral gedragen door de vertolking van de hoofdpersonages. De film tovert genoeg innerlijke kwellingen op een menselijke manier op het beeld. Ik had gedacht dat de film ging stoppen bij de “eerste” scène en daardoor een duidelijk tragische afloop had. Dat had het voor mij misschien ook nog iets beter gemaakt.

De twee hoofdrolspeelster, Cate Blanchett en Rooney Mara doen het uitstekend. Blanchett mag wat meer tics in haar spel leggen waardoor het niet altijd subtiel oogt, maar zij vertelt ook zonder die tics nog genoeg. Toch is het Mara die ik nog iets sterker vind, zij acteert zoals in mijn ideaalbeeld van acteren. Wat een actrice, met wat een uitstraling!

Regisseur Todd Haynes slaagt erin de film te allen tijde interessant te houden: de opbouw is weldoordacht, de personages worden evenwichtig gebracht (zodat bijvoorbeeld Kyle Chandler’s rol geen typetje wordt) en de klassieke aankleding klopt. De soundtrack is mij iets te klagerig, al past dat ook weer wel in het geheel.

3,5

Mja.

Op zich geen slechte film, maar ik mis iets. Misschien dat het mij net iets te gedateerd aanvoelt of zo. Niet dat Brian De Palma veel steken laat vallen, integendeel. Hoewel een erg makkelijk scenario, met weinig scènes en een erg duidelijk en voorspelbaar verloop, kan hij zich best uitleven in het proberen opbouwen van de spanning. Bij de eerste gesprongen lamp is evenwel duidelijk dat het licht op het bal ook zal uitgaan.

De Palma brengt het wel goed. Het bal zelf vind ik ook best goed gedaan. Sissy Spacek is een zeer geslaagde cast - van Piper Laurie ben ik een stuk minder onder de indruk. De film gaat m.i. een stukje te ver door, want na het bal heb je eigenlijk de climax al gehad. Alles wat daarna komt is mosterd na de maaltijd.

2,5

Interessant.

En dat op een niet-alledaagse manier. House Of Sand zal voor de gemiddelde filmkijker ontzettend traag zijn, maar in die traagheid schuilt ook de kracht: de tijd tikt ook op een afgelegen plaats in de woestijn meedogenloos door.
Dat gegeven is best sterk uitgewerkt en levert een boeiende film op.

Daarnaast is ook het acteerwerk zeer te pruimen. De keuze om dezelfde actrices meerdere personages te laten vertolken is best leuk en werkt.

En er is uiteraard ook de schitterende cinematografie, wellicht het grootste pluspunt aan deze film. Het tempo mag dan niet hoog, het aantal schitterend geschoten plaatjes is dat wel. De locatie is misschien wel het hoofdpersonage en wordt als dusdanig aandacht gegeven.

3,5

Redelijk.

De zogenaamde 'Golden Age of Hollywood' is, alle films die ik tot dusver gekeken heb in rekening genomen, mijn minst favoriete favoriete periode. De opgedramde dialogen, de onnatuurlijke stunteligheid van een filmkus of de houten klazen in de hoofdrollen: ik stoor er mij veelal aan.

Ook Casablanca, een absolute klassieker, ontsnapt niet aan die manco's. Humphrey Bogart vind ik bv. enerverend slecht. Zoutloos tot en met. Zijn tragische romance met Ingrid Bergman komt totaal niet over.

Maar ik had er me eigenlijk wel op ingesteld. De mankementen daargelaten vordert Casablanca wel aardig. Her duurt geen 3 uur om het simpel plotje verteld te krijgen en ondanks de minpunten heb ik me behalve het houterig acteerwerk nergens echt aan geïrriteerd. Ik kan zelfs begrijpen dat het voor liefhebbers van het genre een topper is. Alleen niet voor mij.

2,5 (in een gulle bui)

Gisteren herzien en een half puntje verhoogd.

Deze film is gewoon erg vermakelijk. Vooral het eerste deel. Hier en daar zit er een komisch momentje in, met een rake steek of leuke one-liner. De makers proberen de film ook wat hectischer te maken door de verschillende identiteiten die Casanova aanneemt.

Maar het is allemaal binnen de perken. Gewoon heel erg vermakelijk.

Heath Ledger is toch de ruggengraat van deze film. Ook Jeremy Irons is natuurlijk goed, en die dikke die Papprizzio speelt ook wel. De rest van de cast acteert naar behoren. Iemand als Sienna Miller laat natuurlijk wel 'ns een steekje vallen, maar dat viel nog mee.

De film beschikt inderdaad over een paar lelijke special effects, zoals in de ballon-scène.

Maar oké, als je de film ziet, weet je waaraan je begint.

Dingen als de kostuums, de muziek, het gehele gebeuren in Venetië zorgen voor een leuke sfeer.

Verhoogd naar 3,5

Moeilijk te beoordelen. Er waren redelijk wat minpunten, maar ook veel pluspunten.

Om te beginnen het verhaal. Best goed. Minpuntje is dat de zeverrelatie van Ace met Ginger te veel aandacht krijgt, en op den duur lijkt het allemaal op elkaar. Ginger die mokt, wegloopt, terugkomt,... Ook weer min of meer een rise-and-fallconcept. Na het zien van The Godfather-films, Once Upon A Time In America (al is dat meer dan rise-and-fall) en Scarface, had ik misschien beter wat tijd tussen gelaten. Maar goed. Het einde van het verhaal, de ontknoping vond wel vaag. Er zijn nogal veel onbenullige personages die de revue passeren en die nog redelijk wat aan bod komen in de ontknoping. Blijkbaar wist de FBI opeens van alles en greep ze zomaar op een min of meer willekeurig tijdstip in.. Misschien heb wat gemist, geen idee.

Het acteerwerk van Robert De Niro .. Ik heb al beter van hem gezien (The Godfather ll, Taxi Driver, The Deer Hunter,..) en in het eerste halfuur van Casino vond ik hem eigenlijk niet denderend. Maar vanaf het verhaal ietwat op gang komt, is het weer de De Niro die we gewend zijn. Joe Pesci vond ik over de ganse lijn geweldig. Hij heeft echt die typische maffia-gangsterlook. Heerlijk dat stemmetje, die kleine gestalte en dan dat temperament. Maar dan hebben we nog Sharon Stone. Wat een ramp. Ik heb me echt geërgerd aan haar, ok het was de bedoeling van haar personage, maar djeezes, man, zo slecht heb ik het nog niet veel gezien. Ik vond ze bijwijlen dramatisch en tussen acteurs als Pesci valt dat extra op.

Scorsese weet weeral een goeie sfeer te scheppen. Echt wel een typisch kenmerk van hem. Vooral de eerste 2 uur, toen het nog echt allemaal in't Casino te doen was, vond ik de sfeer geweldig. Voorts allemaal goed gefilmd, belichting klopte. Topregisseur.

Conclusie: goeie acteerprestaties met uitzondering van ramp Sharon Stone; degelijk verhaal dat goed uitgewerkt is en mooi in beeld gebracht wordt; fijne sfeer ook in een rustig, beheerst tempo. De film had echter wat korter mogen duren. Hij duurt 180 min, ik vond dat het verhaal best in pakweg 140-150min verteld had kunnen worden.
't Zal een nipte 4* worden.

Strakke reboot.

Casino Royale heeft alles om een originele Bondfilm te zijn: in plaats van het zoveelste badguy-die-de-wereld-wilt-veroveren-verhaaltje, komt nu ook (en vooral) de achtergrond van James Bond aan de beurt.

Dat wordt behoorlijk goed uitgewerkt. Bond maakt nog fouten en is nog onbesuisd, maar dat zorgt tenminste voor leuke momenten met M.

Ook de plotlijn met Vesper Lynd is de moeite, maar zorgt ervoor dat het neigt naar een actiedrama ipv een echte Bondfilm.

Desalniettemin weet het verhaal de gehele speelduur te boeien.

Daniel Craig als James Bond, ik heb het er nog altijd moeilijk mee. In principe is Craig een beter acteur dan een Pierce Brosnan, en dat is er ook wel aan te zien. Toch heeft hij minder feeling voor de rol dan iemand als Roger Moore. Craig is net te karikaturaal (maar dan een tegenovergestelde karikatuur dan de voorgaande Bonds, want die zijn ook karikaturen), in die zin dat het stoere en het egoïstische er te dik opligt. Anderszijds maakt hij de rol wat menselijker op enkele momenten. Nog een minpuntje aan hem is dat ik moeilijk kan geloven dat hij een jongere versie van Bond neerzet. Hij ziet er - ondanks een bewonderenswaardig spierenpakket - gewoonweg ouder uit dan een Sean Connery (in diens eerste 4 films, toch) of een George Lazenby.

Eva Green als Bondgirl is wel voor de volle pond geslaagd. Ze heeft natuurlijk het geluk dat haar personage wat inhoud heeft (in tegenstelling tot een hele resem andere Bondbabes), maar ze brengt het ook gewoon goed over.

Mads Mikkelsen is een degelijke badguy. Enkele kenmerken zoals het bloedende oog en het puffertje zijn lekker fout, maar herinneren je er wel aan dat je naar een Bondfilm aan het kijken bent.

In het begin van de film is er wel een groot gemis, nl de gunbarrelsequence die ontbreekt. Een spijtige zaak, want de pre-creditsscène (in het goed gekozen zwart-wit) is de moeite waard.

Er zit ook behoorlijk wat actie in deze film. De meerderheid daarvan is wel strak in beeld gebracht, maar is helaas ook weinig geloofwaardig (dat weerwolvenspringen, Bond die door deuren en (valse) muren loopt). Gelukkig is er ook nog een kleine dosis intrige aanwezig, maar de kracht daarvan wordt tenietgedaan door te lange scènes (de pokerscène).

Casino Royale is de Bondfilm met het meeste potentieel tot nu toe, maar niet alles wordt uit de kast gehaald.

3,5