Meningen

Redelijk.

Vooreerst moet ik bekennen dat ik eigenlijk de eerste Trainspotting had moeten herzien alvorens mij aan dit tweede deel te wagen. Het origineel zag ik 10+ jaar terug, toen ik nog niet zo lang op deze site was ingeschreven en begon aan een leuke ontdekkingsperiode door (grotendeels) lijstjes met zogenaamde topfilms (waaronder Trainspotting) af te werken. Zoveel jaar later kan het niet anders dan dat ik op een andere manier naar die film zou zien.

Hoe dan ook, dat is niet gebeurd. T2 brengt een zelfde soort film. Danny Boyle's manier van regisseren is weinig veranderd - behalve dan dat het er wat duurder en gelikter uitziet. Dat kan ook moeilijk anders. Visueel kan ik zijn stijl beter hebben dan zoveel jaar geleden. Verhalend is dit een beetje meer van hetzelfde, daar ben ik niet per se zo kapot van. Ik heb ook geen nostalgische gevoelens naar Renton en co - dat had kunnen helpen. Aan de cast zal het niet gelegen hebben, want die acteren gewoon goed. Zeker Robert Carlyle is altijd genieten, ik vind dat echt zo'n onderschatte acteur.

3

Nietszeggende tussendoor.

Maar daarom ook niet slecht, ofzo. Het is gewoon wat het is: een film die af en toe doet lachen door de absurditeit van het gegeven - volwassenen die tikkertje spelen -, maar veel zaken irriteren wel gewoon. Isla Fisher is een ergernis van jewelste.

Beste momenten zijn inderdaad gewoon de afsluitende beelden van de echte zotten die dit effectief doen in de maand mei.

2,5

Redelijk.

Als parodie op de spionagethriller is The Tailor Of Panama best geslaagd. De hele opzet is te idioot voor woorden en met de karikaturale personages erbij geflikkerd kijkt dit best aangenaam weg.

Maar naar het einde toe - hoe kan het toch anders - verliest de film scherpte. De finale is een anticlimax.

Aan de cast zal het evenwel niet gelegen hebben. Geoffrey Rush is perfect gecast en ook Pierce Brosnan trekt zijn plan. Zijn rol hier is ongelooflijk nichterig - dat luik zet hij met verve neer -, maar is ook klootzakkerig en dat bijtende mist hij toch wel.

Panama is een leuke locatie en dat wordt voldoende benut. Verder is hier niks te vinden qua spitsvondigheiden of grootse cinema. De liefhebber van de luchtigere satire zal dit echter kunnen smaken.

3

Best tof.

Redelijk origineel uitgangspunt, al doet het qua uitwerking aan The Game van David Fincher denken, maar dan met een komische variant. Het is snel duidelijk dat het verhaaltje twee kanten uit kan, en daarin doet de film wat je ervan kan verwachten. De tandem Pat Healy en Taylor Schilling werkt prima, beiden komen aardig uit de verf. En met een speelduur van nog geen anderhalf uur kan je ook niet sukkelen. Prima tussendoortje wat mij betreft.

3

Tegenvaller.

Vooral het eerste uur is beschamend belabberd. De personages zijn op z'n zachts gezegd niet-alledaags en de meeste scènes zijn om het schaamrood op de wangen te krijgen: zelden zo'n doelloze puberhumor in een drama gezien.
Met het ingaan van het tweede gedeelte neemt drama de overhand en wordt alles plots stukken beter. Eindelijk worden de personages (vooral Margo) menselijk, met als gevolg dat de sleutelscènes ook stukken innemender worden.
Het einde is een beetje raar wanneer we Margo en haar minnaar plots in twee trio's zien voorbijkomen, iets wat volledig uit de lucht komt gevallen.

Michelle Williams was voor mij de reden om deze film te kijken, maar zij zet niet bepaald haar beste prestatie neer. Na topprestaties in Blue Valentine en My Week With Marilyn is het opeens terug Dawson's Creek-niveau.
Luke Kirby vind ik ook niet al te best. Seth Rogen is degelijk, maar lijkt met de rem op te acteren.

En dát komt door het bij momenten ontzettend zwak geschreven script. Hoofdpersonage Margo is een klein kind en ongeveer 20 à 25 minuten worden opgevuld met dialogen over beenhaar scheren, verkrachtingspraat en seksfantasietjes die ik op m'n 12e ook wel kon neerpennen.
Visueel is het niettemin een stuk beter. De film voelt best kleinschalig aan en is mede daarom relatief leuk kijken, ondanks de te lange speelduur.

2

Bwah. Begint goed en de spanning werd mooi opgebouwd. Wanneer Neeson er echter op uittrekt om de bad guys aan te pakken wordt het een one man-show die hoe langer, hoe onrealistischer wordt. Film gaat ook redelijk snel.

Ondanks het zwakke verhaaltje, een beresterke Neeson (echt top).

2,5

Magertjes.

Van deel 1 ben ik al geen fan (al ga ik die wel eens een herziening gunnen), maar Taken 2 is ook niet al te best.
Aan ongeloofwaardigheden is ook hier geen gebrek, maar daar stoor ik me amper aan. Zaken zoals de intro van een 40-tal minuten vind ik veel erger. Die intro hebben we al gehad.
Soit, wanneer het dan lijkt te beginnen zijn er een paar goeie momenten zoals Bryan en (ex-)vrouw die genomen worden. Maar hetgeen daarop volgt, namelijk de reddingsactie door hete dochter Kimmie, is prachtig materiaal voor een komedie (Hoe papa vinden? Door granaten te gooien! Prachtig!). Alleen is dit geen komedie.
Na het grappige gedeelte volgt dan eindelijk waar het om gaat: Bryan die terug met de Albanezen afrekent. Spanning is er eigenlijk niet: zo'n auto-achtervolging duurt véél en véél te lang en is ontzettend saai. Ik begrijp ook niet goed waarom je überhaupt dialoog moet schrijven voor dergelijke scènes (B:"Go, Kim, go! You can do it!' / K:"No, I can't" / B:"Faster! Move! Go! Faster, Kim, you can do it!" ... en dat dan nog eens 68 keer!)
De finale is teleurstellend en met een Taken 3-sausje geserveerd, maar de slotscène is al helemaal om te huilen. Herenigd met het vrouwtje en het vriendje van dochterlief in de armen gesloten: one big happy family.

Liam Neeson in een leren frak is een certitude. Zoals te zien in de show van Ellen DeGeneres (waar hij in een miniscule slip paradeerde) is hij nog steeds afgetraind as hell en qua knokken komt hij dan ook (heel af en toe) tot z'n recht. Vooral als judo-karatékoning is hij ongeëvenaard.
Maggie Grace doet me wederom een beetje denken aan Jessica Alba: prachtig lichaam (waarom kon ze niet héél de film in die bikini en dat hemd rondlopen?) en mooi gezicht, maar zwijg alstublieft! Van acteren is nooit sprake.
Hetzelfde geldt voor Famke Janssen, alleen zijn die haar topjaren een vage herinnering.

Olivier Megaton, van wie ik Colombiana wel kan waarderen, levert een regierotzooi af. Geen enkele actiescène is fatsoenlijk in beeld gebracht en/of ge-edit - iets wat toch wel mag verwacht worden. De knokpartijen van Bryan zijn niet te volgen. Hetzelfde geldt voor de auto-achtervolging die ronduit saai is. Beelden flitsen in het rond, maar feitelijk valt er niks te zien.

2

Slecht.

Taken 3 is qua niveau net hetzelfde als z'n voorganger, maar duurt bijna 2 uur. Dikke misser. Die eerste 20 minuten zijn zo matig. Slaapverwekkend voer.
Nadien volgt een typisch plotje waarin Bryan z'n onschuld moet bewezen. De Albanezen/ Russen/ Roemenen/ ... van weleer worden er met de haren bij gesleurd. Gelukkig weten de zwangerschapsperikelen nog wat drama en diepgang te brengen.

Liam Neeson heeft de afgelopen 5 jaar niets anders gedaan dan dit soort actiefilms maken, enige uitzonderingen daargelaten. Ik ben hem onderhand wat beu, geef ik eerlijk toe.
Forest Whitaker met z'n typische manier van praten is ook weer pure middelmaat, net zoals Maggie Grace er omwille van haar mooie schoenen weer bijloopt.

De actiescènes zijn helemaal niets waard. Het knip - en plakwerk in de montagekamer is helemaal fout gegaan, énorm irritant om te blijven kijken tijdens actiescènes. Neeson komt ook totaal niet meer uit de verf - beetje een oud mannetje. Maar dat was hij ten tijde van Taken 1 ook al. Al was er dan nog die verrassing. Dat effect is er nu niet meer; allang niet meer.

2

Niet al te best.

Typische Tony Scott-film met al diens trucjes. Ik hou er niet zo van, al moet ik toegeven dat het gedeelte in de metro best aardig begint. Na verloop van tijd wordt het echter wat saai en het einde slaat de bal volledig mis.

Denzel Washington speelt Denzel Washington. Op zich vind ik het een goed acteur maar echt veel variatie qua rollen heeft de man doorheen zijn carrière toch ook niet gekozen. John Travolta doet het eveneens weer zoals hij altijd de slechterik speelt: zo arrogant mogelijk met die dikke kop van hem. Nooit een fan van geweest en dan wordt zo'n doorsnee actiefilmpje als dit al snel een stuk minder.

2

Onderhoudend.

Degelijk gemaakte, maar ook niet echt spannende misdaadthriller. De remake van Tony Scott had ik reeds gezien, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar niet bijster veel van herinner en ik betwijfel of het echt een één op één remake is. Walter Matthau als laconieke agent kan wel bekoren, maar kan de film evenmin naar een hoger niveau tillen. Daarvoor is de degelijkheid iets té. Ook de ondergrondse scènes zijn niet echt goed. Nogal donker gefilmd en met een hoop slechteriken die als volslagen idioten een beetje rondlummelen kan je ook niet veel aanvangen. Enige leuke aan hen was ontdekken waar Quentin Tarantino zijn inspiratie voor Reservoir Dogs gehaald heeft.

3

Secure thriller.

Het verhaal heeft 2 gezichten. In het eerste uur gaat alles nog 'goed'. De verhaallijn speelt zich af in het zonnige dorp waar de nonchalante Dickie Greenleaf en z'n vriendin Marge Sherwood wonen. De sfeer zit er goed in, ondanks dat er vrij weinig gebeurt. Toch kom je als kijker d.m.v. beelden al te weten dat Tom Ripley niet 'gewoon' is.
Na de moord op Dickie - die nogal rauw, maar goed in beeld gebracht is - slaat de sfeer helemaal om. Geen zonnige taferelen meer - ondanks de nog steeds mooie locaties - maar eerder grimmig situaties. Hier mist het verhaal af en toe wat vaart.
Het einde en dan vooral die eindscène met de moord op Peter en Tom Ripley die alleen in z'n hutje zit is zeer bevredigend.

Matt Damon heeft de geknipte ellendige kop om de ellendige Tom Ripley te spelen. Hij doet dat zeker niet slecht, vooral als psycho weet hij te overtuigen. Toch vind ik de bijrollen net beter. Jude Law is nagenoeg perfect als een soort Casanova-type, Gwyneth Paltrow heeft mij nu definitief kunnen overtuigen van haar acteerkwaliteiten, en mannen als Philip Seymour Hoffman en Jack Davenport zijn altijd op niveau. Het is net Cate Blanchett die wat ontgoochelt.

Sfeervol en losjes in het eerste uur, grimmig en spannend de tweede helft. De muziek viel goed mee, en zoals reeds gezegd zijn de locaties schitterend gekozen.

3,5

Leuk.

Tamara Drewe is het perfecte niemendalletje: rare typetjes die komische en niet zo komische dingen meemaken op een locatie die aanspreekt.

Niet alles is even goed (Ben de drummer is strontvervelend), maar er zitten genoeg zaken in die wel kunnen boeien. Drama zit er genoeg in, maar ik vind de lading feelgood onmiskenbaar.

Het acteerwerk van de meeste castleden zit ook wel snor. Gemma Arterton heeft daarnaast nog het geluk ontzettend mooi te zijn. Dominic Cooper blijf ik een ellendige acteur vinden, al heeft hij het geluk dat zijn personage vaak (on)rechtstreeks in aanraking komt met dat grofgebekte tienermeisje, veruit het plezantste personage.

Ook een pluim voor de makers mag niet ontbreken. Regisseur Stephen Frears zorgt ervoor dat de speelduur - wellicht een tikje te lang - van een goed tempo voorzien is. De dialogen en personages zijn goed geschreven en zijn dé trekpleister van deze film. De uitstekende in beeld gebrachte locatie maakt het af.

3,5

Tsja.

Hoe je het gemaakt krijgt, is me een raadsel. Melissa McCarthy is echt een ramp, in zowat alles wat ze doet. Als ik ze bezig zie, krijg ik vaak plaatsvervangende schaamte. Dat drukke en grofgebekte gedoe van haar.. Het is niet eens goed gedaan en als het dat al is, is het na een minuut of 10 ook wel goed geweest. Dat Susan Sarandon, nog zo'n trieste bedoening, als grootmoeder dan nog, op de proppen komt, slaat al helemaal op niets. Een slepend flutverhaaltje krijg je er gratis bij.

1

Wel oké.

Het minste wat je van Tangled kan zeggen is dat het een typische Disney is: prinsesje hier, komisch bedoelde sidekicks daar, ... Het is écht mierzoet, over de ganse lijn. Enkel de kwade 'stiefmoeder' vind ik eigenlijk niet echt Disney, al klinkt het zo wel. Ik vind ze behoorlijk slecht in haar, op kinderniveau, manipulatieve en psychologische spelletjes. Best opvallend.

Verder erg vlot als tussendoor. Ondanks alle meligheid en de matige liedjes vordert de speelduur toch aardig en blijft het gemakkelijk verteerbaar. De CGI-animatie, inclusief de lelijke designs zoals de laatste 15 jaar vaak voorgeschoteld, kan me niet bekoren - daar mag men toch meer mee doen.

3

Beetje flauw.

Tango & Cash teert vrijwel volledig op het buddy-gehalte tussen 's werelds beste flikken en de eindafrekening is dan ook simpel: het pakt niet. Veel mopjes zijn kinderachtig en ook individueel zijn Tango en Cash inwisselbaar. Geen van beiden laat een sterke indruk na.

En dat ligt misschien wel aan de hoofdrolspelers. Sylvester Stallone neemt zich voor 'n keertje niet serieus (gelukkig) maar heeft een komische timing die langs geen kanten klopt.

Kurt Russell doet het niet onaardig en haalt wellicht alles uit de kan wat uit de kan te halen valt.

De verrassing komt echter van Teri Hatcher. Ik heb haar nooit echt speciaal gevonden, maar wat is ze hier knap.

Tango & Cash probeert eighties over te komen en dat lukt bij momenten. Vooral die domme tsjingel tsjangel muziek is vaak geslaagd. Actiegewijs vind ik het allemaal wat flauw: aan achtervolgingen en explosies en wat nog allemaal geen gebrek, maar het is zo ongeïnspireerd in beeld gebracht.

Krappe 2,5

Slecht.

Vervelende film, veel te lang en veel te theatraal. Lydia Tár is tevens een zeer vervelend mens. Zelfs zonder het machtsmisbruik zijn er genoeg kanten aan haar persoonlijkheid die onuitstaanbaar zijn. Nu, alles op een hoop gegooid is dat wel een dankbaar personage voor Cate Blanchett om te vertolken. Ik vind haar op zich ook wel een geschikte actrice voor deze rol, maar ze gaat net iets te veel over-the-top. Ik zie het liever een tikkeltje menselijker.

Verder heb ik geen idee wat Todd Field bezield heeft om het allemaal zo lang uit te spinnen. Doe er een uur af en je houdt min of meer dezelfde film over. Opmerkelijke keuze en het heeft, zo te zien, zelfs geen Oscars opgeleverd. Dat verwacht je dan toch van tweeënhalve uur drama met een onemanshow van een gevierde actrice.

1,5

Gisteren na 10 jaar nog eens herbekeken.

Het verhaal is uiteraard naar kinderen toe gericht, maar kan er zelfs voor volwassenen mee door.

Dit komt volgens mij vnl door enkele chique scènes zoals de openingsscène en de olifantenscène.

De stemmen zijn goed gekozen. Vooral Glenn Close en de stem van Kerchak zijn goed gedaan.

Phil Collins zorgt voor indrukwekkende muziek.

Nog steeds 4

Echt wel goed meegevallen oorlogsdrama. Bij momenten zelfs episch te noemen.

Bovenal een goed verhaal over vriendschap, verraad, liefde m.a.w. het emotionele aan de ene kant en de harde realiteit van de oorlog aan de andere kant.

Ik vond het een meeslepend verhaal dat me nergens verveelde. Misschien dat de belegering van Suhzao(?) wat lang duurt maar irriteren doet het absoluut niet. Die scènes laten perfect het mentale aspect van de oorlog zien.

Het einde vond ik trouwens ook erg sterk. Het "eindbattle" dat sommigen zo graag wilden zien heb ik alleszins niet gemist.

Sterk geacteerd ook. Jet Li (die hier erg goed een arrogant personage neerzet) en Andy Lau doen het prima, maar Takeshi Kaneshiro vond ik het best. Hij had trouwens ook een interessant personage, een kruising tussen de rationele, harde Jet Li en de emotionele Andy Lau.

Mooi gefilmd ook. De gevechten waren net wat minder dan ik er van verwacht had, maar slecht wordt het niet. Iets te veel gebrul hier en daar en soms wat te dramatisch willen zijn. Voorts wat ik van een Aziatisch oorlogsdrama verwacht.

Een stevige 4* voor een sterk oorlogsdrama.

Zwak.

Wellicht David Ayer's slechtste film. Zijn zoveelste misdaadfilm, gemaakt met dezelfde ingrediënten als altijd, maar het pakt deze keer niet. Hij maakt er veel te veel een videoclip van. Afgelikte gangstertjes in maatpakken die met veel poeha en blingbling hun ding komen doen. Op de soundtrack kweelt een of andere latino rapper op autotune. Het is me wat. Bobby Soto is een aanfluiting als hoofdrolspeler, het bekende gezicht Shia LaBeouf heeft best weinig te doen. Blijft een zeldzame shoot-out over, waar Ayer doorgaans wel raad mee weet, maar voor een actiefilm krijg je hier nog geen kwartier actie. Teleurstellend.

1,5

Best oké.

Uiterst vlot actiefilmpje. De speelduur is daar niet vreemd aan, maar dan nog ligt het tempo bijzonder hoog. Het is misschien daardoor ook één van de weinige films met achtervolgingen en/of races die niet saai wordt. De humor is niet zozeer mijn ding, maar de film is, 25 jaar na datum, eigenlijk amper gedateerd. Actiescènes zien er nog zeer behoorlijk uit. Het acteerwerk kan er mee door, maar het is toch gewoon de vlotheid die mij zal bijblijven.

3

Redelijk.

Eenzelfde soort vermaak als deel 1. Deel 2 brengt niks nieuws onder de zon, maar doet eigenlijk hetzelfde en houdt daarbij eenzelfde niveau aan. Redelijk druk, maar tevens vlot. De film ziet er zonnig en hip uit, de cast doet het nog steeds prima en met een speelduur van 1u20 is de film zo om. Boven het origineel uitstijgen zit er geen moment in, maar dat het niet slechter is, is al een prestatie op zich.

3

Meer van hetzelfde.

En dat is eigenlijk prima. Ook deel 3 is een vlotte actiekomedie. Kort van speelduur en dus snel van tempo, met acteurs die uitstekend op elkaar ingespeeld zijn. Hier en daar slaat de slapstick de plank mis, maar meestal slagen de grappen. Kleine rolletjes, zoals dat van Marion Cotillard, geven zelfs pit. Toffe tussendoor.

3

Beetje gemengde gevoelens weer. Volgens mij viel hier meer uit te halen.

Het verhaal is eenvoudig, maar best aangrijpend.
Paar dingen begrijp ik niet goed.
Zo staat er dat hij in actie komt tegen het tuig dat 's avonds op straat rond loopt, ik moet zeggen dat hij dan weinig actie heeft ondernomen. Ik had na het zien van de trailer gedacht dat hij de 'you talking to me?' scene ging nadoen als hij een crimineel in mekaar ramde ofzo. Nu is het enige wat hij doet hoerelopers neerknallen.
Ook de 'relatie' met Betsy vond ik niet goed, snap de meerwaarde er niet van.
Van mij mocht er wat meer 'afrekening' inzitten en het wat dramatischer maken op het eind.
Verder mocht zijn Vietnam-verleden en de daarbij horende trauma's wat tot uiting komen.

Maar goed, De Niro was weer top, Jodie Foster deed het zeer goed, het sfeertje was grimmig.
Een 4*, meer kan ik niet geven.

Geweldige parodie. Al een paar keer gezien en blijft geweldig.

'We have Liv Tyler, Tim Robbins, Susan Surandon and ... MATT DAMON!

Geweldig.

4*

Redelijk.

Vorig jaar (of al misschien iets langer geleden) passeerde de serie en films nog eens op televisie, en heb ik deze lichte kost nog eens herzien. Het was intussen zeker een jaar of 15 geleden dat ik als kind keek en enige nostalgische gevoelens bleven niet geheel achterwege.

Maar echt hoogstaand is het natuurlijk niet. Het is vaak een beetje lomp - acteurs als Axel Daeseleire zijn nu ook niet meteen acteerkanonnen - en redelijk gedateerd. Blijft vooral een hoog feelgoodgehalte over. Ik kan het alleszins nog wel hebben.

3

Degelijk.

Veel meer dan een vermakelijk, snel niemendalletje is dit niet, maar dat hoeft geen negatieve bijklank te hebben. Sommige typetjes en situaties zijn best irritant, maar de algemene teneur is toch een amusante.

Dat komt wel een beetje door de cast, waar zo'n Geert Hunaerts best beschamend is terwijl mannen als Warre Borghmans en Axel Daeseleire zeer te pruimen zijn.

Verstand op nul, niet versteld staan van VTM-gezichten (toch niet in een VTM-productie) en proberen genieten is de boodschap.

3

Redelijk.

Tears Of The Sun blijft een uur lang zeer goed te pruimen, maar na een tijdje barst de bom en vliegt het opgeklopt drama je om de oren.
De wending van LT is al vrij leeg - maar dat weet je uiteraard op voorhand -, maar tegen het einde aan is er nog zo'n groepsgesprek waarin elke soldaat z'n zegje kan doen. Even later sneuvelt dan natuurlijk soldaat per soldaat, maar uiteraard niet zonder zo'n tenenkrommende doodspeech te geven.
Dergelijke dingen zijn enorm storend. Tussen deze draken van scènes in zitten er genoeg momenten die wel boeiend zijn; bv het dorpje dat "bevrijd" wordt.

Bruce Willis is zoals altijd in de rol van verweerde keikop: degelijk zonder meer. Veel weerwerk krijgt hij evenwel niet. Monica Bellucci (wederom onweerstaanbaar mooi) heeft weinig meer om handen dan wat geschreeuw en hoewel ze niet 's werelds beste actrice is vind ik haar tekort gedaan.

Hetgeen voor een positieve eindbalans zorgt is zonder twijfel de fotografie inclusief fraai kleurgebruik. Tears Of The Sun ziet er ontzettend goed uit. De natuur wordt ten volle benut - zonder te overdrijven -, en ook de actiescènes zijn geweldig geschoten: dynamisch doch overzichtelijk.
Muzikaal is het dan weer wat drekkerig, maar dat mag gezien het typische Hollywoodsentiment geen verrassing heten.

3

Bijna geniaal.

De film was amper begonnen of de tranen stonden me al in de ogen. Eerst de grap over de jodenkinderen en dan die over de Apache-heli: zelden zo hard moeten lachen.
Het verhaaltje dat zich nadien ontvouwt raakt eigenlijk kant noch wal en overloopt de waslijst aan clichés zonder enige uitzondering - best wel spijtig.
En toch is Ted de beste komedie sinds lang: de meeste verwijzingen (lang niet alle) zijn geslaagd, de cameo's zijn fantastisch en de moppen volgen elkaar in een razend tempo op.
Het einde is wat lang uitgesponnen en zelfs klef, maar doet eigenlijk totaal geen afbreuk aan de rest.

Dé ster is ongetwijfeld Seth MacFarlane. Qua timing en droge delivery is hij ontzettend sterk. Hij raapt met gemak de enkele steken op die Mark Wahlberg en vooral Mila Kunis (hoewel wederom smokin' hot) laten vallen.
Patrick Stewart - als verteller - komt ook geweldig uit de verf, net als een hilarische Giovanni Ribisi.

Om af te sluiten had ik nog een quote kunnen plaatsen, maar ik zou aanraden hetzelfde te doen zoals ik voordat ik de film ging zien: niks van trailers of spots zien, geen recensies lezen of wat dan ook. De verrassing zal des te groter zijn, in positieve zin uiteraard.

4

Nog steeds leuk.

Maar het nieuwe is er logischerwijze wel af. Ted 2 is om die reden meer een hit-or-miss dan het eerste deel. Bepaalde dingen werken beter dan in het origineel, andere zaken staan dan weer tegen. Grootste tegenvaller is de verwikkeling met Donny, die nogal matig in het verhaal geschreven is.

Dat is ook spijtig voor iemand als Giovani Ribisi, want die acteert dit rolletje nagenoeg perfect. Ook Seth MacFarlane kan weer z'n ding doen - als stem honderd keer beter dan in't echt. Mark Wahlberg doet het zoals gewoonlijk, maar hij heeft het geluk om Amanda Seyfried naast zich te hebben, want die is veel meer naturel dan Mila Kunis.

De cameo's - op die van Liam Neeson na - zijn een stapje terug vergeleken met deel 1. Als er een derde deel komt, gaan MacFarlane en co uit het een ander vaatje mogen tappen. Ted 2 is leuk, maar het concept is nu wel op, heb ik zo het idee.

3

Wel oké.

Nietszeggende camp uit de jaren 1980, zoveel is duidelijk. Teen Wolf is zeer simpel en zoekt nergens ook maar een zijpaadje op. Maar het kijkt wel vlot weg. Doordat het zo gemakkelijk gemaakt is, zonder al te veel franjes en zonder ook maar één stereotype proberen te ontwijken. Michael J. Fox is energiek genoeg en aan de speelduur ligt het ook niet. Best behapbaar als tussendoortje.

3