Meningen

"Nessie?! You nicknamed my daughter after the Loch Ness monster?!"

Op de valreep slaagt deze flutreeks er dan toch in om een positieve emotie los te weken. Met deze domme quote heb ik toch een seconde of 10 kunnen lachen. Geweldig houterig en lomp gebracht ook door Kristen Stewart, die net als Robert Pattinson ondanks deze reeks toch een deftig oeuvre heeft kunnen opbouwen.

De rest van de finale is evenwel van dezelfde flauwe emo-meuk als de voorgaande films. De Volturi komen er dan eindelijk aan. De slappe aanloop lijkt plots een gedurfd vervolg te krijgen als er een hoop koppen afgerukt worden, maar al snel blijkt dat een lege doos als het slechts een toekomstbeeld was. Nog meer slappe keuzes dus. En zo dooft deze filmreeks als een nachtkaars uit. Niet dat het vuur ooit gebrand heeft. Twilight is gewoon slecht. Het is een flutreeks van jewelste en ben ik voor de voorgaande films nog gul geweest in mijn scores (1,5 en 1), dan verdient deze gewoon de laagste score. Zonder twijfel.

0,5

Slecht.

De eerste film ooit al gezien, de rest van de reeks eindelijk eens afgemaakt. Een slechte reeks, dat is duidelijk. Indertijd was het een hype, met naast medestanders natuurlijk ook tegenstanders. Ik heb niks tegen Twilight, het heeft z'n publiek. Filmisch is het echter dramatisch. Totaal oninteressant, abominabel geacteerd, amateuristisch in beeld gebracht en geregisseerd alsof je naar een vroege 90ies serie als Xena kijkt.

1

Mwa ja.

Niet echt grappig. Er zijn weinig echt grappige situaties. De humor moet vooral komen van Arnold Schwarzenegger die hier fantastisch speelt. De eighties waren voor hem echt een glorieperiode, waarin hij simpelweg komisch goud was. Hoe hij hier met z'n grote kostuumvest en korte broek rond paradeert is al een geslaagde grap op zich. Geplaatst in een erg eighties aandoend sfeertje vol tsjingel tsjangel muziekjes kan Ivan Reitman weinig misdoen. Dat hij er ook niet méér van maakt, is dus spijtig.

2,5

Grijze middelmaat.

13-in-een-dozijnfilm. Een politiethriller die bij momenten stemmig vormgegeven is, maar evenzeer uitblinkt in de gebruikelijke clichés waardoor het al snel de weinig tot de verbeelding sprekende allure krijgt van een filmervaring op een kille dinsdagavond. De cast doet het oké, maar het is inhoudelijk zodanig standaard dat er amper iets is om in uit te blinken. Met dik anderhalf uur speeltijd is Twisted anders wel een gemakkelijke tussendoor.

2,5

Goh ja.

Een beetje zoals verwacht, namelijk een overbodige remake/ reboot die zich te serieus neemt terwijl het simpelweg dom Hollywoodvermaak moet zijn. Al dat geforceerd drama komt ongeloofwaardige nonsens nooit ten goede. De chemie tussen gladjakker Glen Powell en Hollywood-Pommelien Thys is onbestaande. Men had zich beter op andere zaken geconcentreerd.

2

Mja.

Op zich best veelbelovend, en de film begint ook redelijk goed. De setting is perfect voor dit soort thrillers en qua aankleding is deze film dan ook dik oké. Met Oscar Isaac, Viggo Mortensen en Kirsten Dunst in de hoofdrollen zou er in principe niet al te veel kunnen misgaan, lijkt het.

Enkel... Mortensen heeft een cruciale rol, maar kan er eigenlijk verrassend genoeg niets van maken. Hij is veelal vervelend. Het had allemaal spannender en onvoorspelbaarder moeten zijn, zeker in het samenspel met Isaac.

Maar ook enige erotisch getinte spanning tussen Isaac en Dunst ontbreekt en dat had hier m.i. wel voelbaar moeten zijn. De film leunt nogal op de driehoek, maar dan moeten die onderhuidse spanningen wel duidelijk aanwezig zijn, zeker tegen de achtergrond van de Griekse zon.

Gemiste kans.

2

Vrij goed.

Zoals te verwachten is Two For The Money vrij voorspelbaar: een jongeman wordt onder de hoede genomen door een oudgediende waarna de up gevolgd wordt door de down. Er zit ook wat liefdesgedoe in, maar niet zoals je verwacht. Ook niet onbelangrijk is dat de twee hoofdpersonages voldoende kunnen boeien mits goede acteerprestaties.

En daar zit hét pluspunt. Zowel Matthew McConaughey als Al Pacino zetten rollen neer zoals ze al eerder gedaan hebben: McConaughey die van gladjanus in maatpak en Pacino die van dubieuze mentor. Eerstgenoemde is geen grootmacht, maar zet een oerdegelijke rol neer. Pacino lijkt in het begin een karikatuur neer te zetten, maar uiteindelijk weet hij de zwakte van zijn personage perfect over te brengen, tegen het zielige aan.

Bijrollen zijn er onder meer voor Rene Russo en die doet het ook niet slecht.

Qua regie hobbelt de film een beetje tussen hip en 'gewoon', iets wat in combinatie met de spelbeelden wel werkt. Het hippe dat er is, hoort ook wel bij het zakenwereldje. Aangenaam verrassend is de soundtrack, die een paar opvallende muziekkeuzes bevat. Minder leuk is dat de regisseur McConaughey's lijf prominent in beeld brengt. De toegevoegde waarde daarvan is onbestaande.

Krappe 3,5

Sterk.

Two Lovers is naast een pure sfeerfilm ook een goed geschreven liefdesdrama. De personages zijn echte mensen en dat levert realistische taferelen op. De keuzes van Leonard zijn niet altijd even weldoordacht, maar verliefd worden op een bitch is iets wat kan voorvallen.
Het cynische is dan uiteraard dat Leonard zelf veel gelijkenis met haar toont, maar toch vind ik het goed dat de film niet eindigt bij zelfmoord en wel bij het 'happy end'.

Joaquin Phoenix is weer maar eens fenomenaal. Eender welke emotie zet hij fantastisch neer, maar ik kan vooral die glazige blik van hem enorm smaken. Topacteurs hebben geen dialoog nodig, dat laat hij hier nogmaals zien.
Maar de bijrollen bieden genoeg weerwerk. Gwyneth Paltrow is vrij sterk (al heeft ze niet de meest dankbare rol) en ook Vinessa Shaw kan bekoren.

James Gray zorgt ook hier weer voor een bom sfeer. Vooral het eerste uur is enorm sterk, misschien omdat de toon daar nog iets mysterieuzer maar ook speelser is. Ook nadien blijft het sfeer troef, zij het op een andere manier. Gray maakt daarbij dankbaar gebruik van de leuke locatie.
Na We Own The Night is dit de tweede film die ik van hem heb gezien, maar ik moest maar eens achter zijn andere werk aangaan.

4

Wederom een erg vermakelijke western met Eastwood in de hoofdrol.

Volgens sommigen hier zet hij z'n Man With No Name-karakter neer. Ik vind echter dat er serieus wat verschil is. Hier is hij veel praatzamer, maar ook menselijker. Natuurlijk blijft hij z'n sterke punten (droge one-liners) uitspelen. Maar da's net een pluspunt.

Het verhaal an sich heeft genoeg om het lijf. Sister Sara is een leuke tegenpartij voor Hogan en de interactie zorgt ervoor dat het de hele tijd boeiend blijft.

Het einde bevat een mooi geserveerde portie actie.

Clint Eastwood is uitstekend, zoals altijd. Op Lee Van Cleef na, toch wel m'n favoriete westernacteur. Maar nog net iets beter dan Eastwood vind ik Shirley MacLaine als non.

De landschappen zien er prachtig uit. De muziek van grootmeester Ennio Morricone is wederom magistraal. De actie is goed in beeld gebracht. Wat ook gezegd mag worden, is dat het paard van Eastwood een heel mooi exemplaar was.

Geen top, maar wel goed.

3,5

Matig.

Hoofdrolspelers Miles Teller en Analeigh Tipton zouden de dragende krachten moeten zijn, maar kunnen dat niet waarmaken: ze brengen te weinig kwaliteit maar ook qua onderlinge chemie vind ik het toch eerder vervelend. De film probeert een tikje 'schattig' te zijn, maar slaagt daar eigenlijk niet in. Gelukkig is men zo slim geweest om de speelduur onder het anderhalf uur te houden. Dat zorgt toch nog voor enige compactheid.

2,5

Matig.

The Two Popes begint best goed. Het ziet er - voor een 'pausenfilm' - redelijk flitsend uit. De combo van de middeleeuwse gang van zaken bij de verkiezing van Ratzinger en de massa-hysterie op het Sint-Pietersplein, wordt tof in beeld gebracht en waar ik een lange praatfilm had verwacht, blijkt dat het eerste uur wonderwel mee te vallen. Te meer ook omdat Jonathan Pryce en Anthony Hopkins uitstekend acteren en hun samenspel - effectief scènes vol gebabbel - is amusant.

Maar na dat eerste uur en het eerste gediscussieer, verlegt de focus zich naar Jorge/ Franciscus. Zijn verleden wordt wat uit de doeken gedaan en er wordt stil gestaan bij zijn weg naar de top. Mijn interesse daarin is nihil, dus dat ganse tweede uur was een pittige zit. De film duurt dan nog eens een dikke 2 uur, dan wordt het uitdagend om met de nodige aandacht te blijven kijken, ondanks Hopkins en Pryce.

2,5