Alternatieve titel: Gladiator 2, afgelopen dinsdag om 21:26 uur
Slecht.
Het origineel vind ik ook al niet goed, dus deze aanfluiting komt geenszins als een verrassing. Toch is het spijtig dat een regisseur die grote budgetten krijgt voor spektakelfilms (die géén superheldenfilms zijn) met dit soort saaie sequels afkomt. Het is ook een sequel die totaal geen bestaansrecht heeft. Het verhaal in Gladiator is aan het einde toch gewoon afgerond, daar nog een vervolg aanbreiden - waarbij je dan eigenlijk qua opbouw en ook qua thematiek knak dezelfde weg volgt - slaagt op niks.
Meer van hetzelfde dus en zeker niet beter gebracht. De actie is zeer matig, zelfs slecht, met CGI waar je je voor zou moeten schamen. Die bavianen; dat kan toch echt niet voor iemand als Ridley Scott. Het is helaas geen alleenstaand geval wanneer het op slechte CGI aankomt. Verder een hoop bekende gezichten die ofwel schmierend hun ding doen (Denzel Washington, die keizers, ..) ofwel een droge tak zijn (Paul Mescal). Het is ook niet dat ze echt geholpen worden door het schrijversteam. Snel vergeten maar, en hopen dat Scott nog iets deftigs uit zijn mouw kan toveren.
Alternatieve titel: 2001: Een Zwerftocht in de Ruimte, afgelopen maandag om 21:06 uur
Eindelijk gekeken.
En het is niet zo'n gemakkelijke film om te beoordelen. Ik heb veel goede dingen gezien en zaken waarvan ik best begrijp waarom mensen er een absolute topklassieker in zien, daartegenover staan genoeg zaken waar ik allesbehalve van onder de indruk was.
Grootste ergernissen eerst: die soundtrack. Bah. Mijns inziens totaal verkeerd gebruik van de muziek. Past niet in deze film en staat ook haaks op de vele trage, kille shots. Waarschijnlijk de bedoeling, maar ik had het toch graag anders gezien. Ik had ook graag gezien dat Stanley Kubrick af en toe wat meer vaart maakte. Niks mis met een trage film, integendeel, maar na het zoveelste trage shot van een maquette had ik het wel gezien. Te meer omdat het ook inhoudelijk lange tijd vrij vlak blijft. Er is de weinig verrassende AI-twist, waar ik me van kan inbeelden dat dat anno 1968 een revolutionair idee was. De vormgeving van Hal, met z'n trage manier van spreken en de lamp, is best tof gedaan.
En zo zitten er nog wel een aantal toffe zaken in. Het interieur van het ruimteschip en het spel van kleuren mogen er nog zeker zijn. Aan het einde gaat Kubrick helemaal los, eerst met de visueel kitscherige vortex en nadien met het metaforische sterven en reïncarneren. Dat is een deel 2 dat ik, na het eerste AI-deel, niet meteen had zien aankomen. Ook hier kan ik mij inbeelden dat dit 60 jaar geleden een fameuze twist was.
Op het einde van de rit blijf ik dus met gemengde gevoelens achter. Ik kan er niet de score aangeven die ik gehoopt had, maar het is niet dat er niks in zit. Integendeel. Dat de film hier en daar visueel dan wel inhoudelijk gedateerd is, lijkt me logisch. Het zou misschien ook maar erg zijn mocht dat na bijna 60 jaar niet het geval geweest zijn.
Piratenfilm, maar dan niet echt. The Bluff is gewoon een formulematig dertien-in-een-dozijnactiefilm zoals er zoveel verschijnen op streamingdiensten. Het piratenverhaaltje errond is een detail. Avontuurlijk is het immers helemaal niet. Al vrij snel belandt het verhaal in een impasse, als men 'Bloody Mary' min of meer letterlijk vastzet. De onvermijdelijke clash wordt voorafgegaan door de al even onvermijdelijke dood van de gevangengenomen echtgenoot en zowaar een ouderwetse montage, inclusief voice-over, waarna de kinderen ook hun rol krijgen. Veel stelt het allemaal niet voor, maar ik had toch op meer gehoopt, zeker omdat de film veel serieuzer van toon is dan ik vooraf had gedacht.
Alternatieve titel: Ghost in the Shell, 23 februari, 20:31 uur
Behoorlijk.
De muzikale ondersteuning is geweldig en zorgt er quasi op z'n eentje voor dat Ghost in the Shell een sfeerbom is. Nu goed, dan doe ik een aantal andere zaken tekort, want regisseur Mamoru Oshii doet veel goed. Qua pacing zeer gebalanceerd waardoor het eigenlijk niet zo heel veel uitmaakt dat het inhoudelijk niet zo mijn ding is. Niet zo zeer de filosofische thema's storen mij, maar wel dat die nogal zwaarwichtig gebracht wordt. Zeer uitleggerig bij momenten en aangezien ik geen fluit Japans versta, zit je nogal snel op ondertitels te gapen. Zonde, want visueel is de film best mooi en dus kan je er maar beter zoveel mogelijk van zien.
Pijnpunt in anime blijft voor mij wel dat ik die personages lelijk getekend vind en ook de hoekige manier van bewegen zegt me echt niks. Het staat ook nu weer haaks op de vele mooie achtergronden - daar kan men mij wél altijd mee bekoren. Er wordt ook tof gespeeld met kleuren, zonder al te veel terug te vallen op de clichés van neonlichten in regenachtige steegjes. Audiovisueel dus absoluut een aanrader; voor de rest hangt het m.i. af van waar je interesses liggen.
De sequel-trilogie had de Jurassic-wereld al behoorlijk uitgemolken. Allez, volgens mij toch. Hollywood vond van niet et voilà, Jurassic World is herboren. Wat volgt is een blockbuster dat zo ongeveer alles slechter doet dan al z'n voorgangers. Men schotelt een inspiratieloos verhaaltje voor, met weinig humor noch spanning. Zelfs de dino's komen amper uit de verf, en dat is nochtans essentieel, lijkt me. In de finale komt men af met een soort hybride ding dat uit de verkeerde film gelopen lijkt. Ik dacht eerder aan een soort Cloverfield-monster in de mix met de Xenomorph. In ieder geval mogen de dino's in de Jurassic Park-films van mij gewoon dino's blijven.
Vlot gebrachte body horror met een flinke scheut satire en kritiek op het schoonheidsideaal. Ik vind het wel wat cynisch dat Demi Moore, tegenwoordig toch ook allesbehalve naturel, de hoofdrol speelt, maar wie weet is dat ook een stukje humor van de makers. Erg verrassend is het allemaal niet, het is eerder wachten op de onvermijdelijke scènes waarin de twee dames het blok aan mekaars been worden. Dat resulteert in een behoorlijk sappige finale, maar erg origineel komt men daar niet uit de hoek.
Kleurrijk rapspektakel. De politieke achtergrond had ik net iets beter mogen kennen, dat had het misschien nog wat leuker gemaakt. Dat gezegd zijnde is Kneecap wel gewoon een toegankelijke tragikomedie over een stel rappers met een achterliggende boodschap. Het taaltje is sappig, de film is vlot verteld en visueel verveel je je geen seconde. Qua verloop had het misschien iets minder voorspelbaar mogen zijn, maar dan boet het aan toegankelijkheid in, natuurlijk.
Alternatieve titel: Mad Max 2: The Road Warrior, 22 februari, 21:42 uur
Degelijk.
Mad Max 2 is een serieuze stap voorwaarts na de eerste film. Het ligt misschien aan het budget dat voorhanden was, want George Miller zijn wereld komt echt een stuk beter naar voren. Het lijkt eigenlijk op de films die ik al kende, zijnde Fury Road en Furiosa. Miller komt ook met meer actie op de proppen en samen met al die gekke designs en creaties komt de wereld nu wel écht tot leven. De finale is een tikkeltje te lang, maar ik kan niet ontkennen dat ik benieuwd ben geworden of deel 3 nog een stapje voorwaarts kan zetten.
Veel had ik er allemaal niet van verwacht. Zelfs na Endgame en de hoop mindere superheldenfilms die nadien gemaakt zijn, blijft men rebooten alsof het een lieve lust is. Internetsnoepje Henry Cavill is alweer vervangen en men heeft nu de mij onbekende David Corenswet gecast als Superman. Corenswet had het kind van Brendan Fraser kunnen zijn. Niet alleen uiterlijk en qua stem, ook zijn onbeholpen, soms wat lawaaierige manier van doen lijkt geïnspireerd te zijn door Fraser.
Het zegt meteen genoeg over de toon van de film. Weg met de (overdreven) sérieux van de getormenteerde Superman. Deze Superman draagt terug een slipje boven zijn kostuum en daar wordt al eens om gelachen. James Gunn houdt het bovendien visueel kleurrijk. Het resultaat is een luchtige blockbuster. Erg veel toevoegen aan de alle superheldenfilms die we al gehad hebben, doet het niet, maar als snelle hap kan het wel.
Alternatieve titel: Scooby-Doo: The Movie, 20 februari, 21:47 uur
Net oké.
Scooby-Doo is mij nog behoorlijk meegevallen. Het is kort, het is dom en kinderachtig, maar iets anders zou raar zijn. Als hersenloos vermaak op een doordeweekse avond kan het allemaal nog wel. Matthew Lillard en co zijn druk, lawaaierig en uitgelaten. Als er één film is waarin dat veroorloofd is, dan deze wel. De CGI van Scorpion King-niveau zorgt voor een nostalgische touch.
Niet dat dat een verrassing is, want films van vóór de jaren 1960 trek ik vaker niet dan wel. Ik zou de volledige Top 250 ooit gezien willen hebben, dus moet ik me wel een beetje dwingen om films als deze te kijken. Vaak kom je dan bij een Alfred Hitcock of Billy Wilder-film terecht en dan vind ik van die twee dat Wilder zijn films er stijlvoller uitzien. Iets minder klassiek en stoffig en iets strakker. Verder zijn hun thrillers in hetzelfde bedje ziek: ze zijn niet spannend.
Double Indemnity doet daar zelfs geen moeite voor. Na een minuut of 5 is de uitkomst bekend en is het kijken naar hoe dat juist gegaan is. Via een nogal saaie vertelling, vol uitleggerige dialogen en onlogische gedragingen (letterlijk en figuurlijk) komen we tot de slotsom. Ik kan niet zeggen dat het verrassend en/of intrigerend is. Van Wilder had ik na het kijken van de geslaagde komedies The Apartment en Some Like It Hot gehoopt dat hij van een thriller uit die tijd iets kon maken, maar helaas.
Vrij saaie, ietwat lome bedoening. Met het plot met Neal McDonough doet men zelfs geen moeite om het B-filmgehalte te overstijgen. Qua horror houdt de film zich niet in: bloed is er genoeg en ook aan creaturen geen gebrek. Had men het nog spannend kunnen maken, was er misschien wat meer te genieten geweest.
Bonnie & Clyde-achtige film van Martin Scorsese. Zeer degelijk gemaakt en naar mijn mening nog niet al te gedateerd in vergelijking met een aantal generatiegenoten. De combo David Carradine - Barbara Hershey acteert verdienstelijk en zorgt voor een zekere jeugdige charme. Het is niet Scorsese"s beste of interessantste film, maar als vroeg werk best geslaagd en tof om een keertje gezien te hebben.
Als Marvel met het multiverse komt aanzetten, kan DC uiteraard niet achterblijven. Ik had niet echt veel hoop, maar The Flash is mij best nog meegevallen. Behoorlijk druk en vol, met onder meer die dubbelrol van Ezra Miller - soms lukt die combo, dan weer niet. De reeks cameo's zijn iets minder spectaculair dan wat Marvel uit de hoed toverde met bijvoorbeeld de drie Spider-Men, maar de lichtvoetigheid van een Michael Keaton past uiteindelijk wel in het geheel. Dat het dan een heel andere benadering is dan wat hij 30+ jaar geleden neerzetten is dan maar zo. Het gebrek aan een dominante antagonist (het beetje Zod daargelaten) is trouwens nog een slimme keuze geweest. De CGI is naar slechte gewoonte weer van een belabberd niveau.
Het is aanlokkelijk om te gaan vergelijken met Fargo, maar vind het toch allemaal verschillend genoeg. A Simple Plan oogt soms wat lomp of onhandig, maar dat zal eigen zijn aan het sfeertje dat Sam Raimi wilde creëren. In ieder geval is het hem wel gelukt om met A Simple Plan een trage thriller te maken die boven het maaiveld van doordeweekse thrillers uitkomt. Toffe setting en dito sfeertje, maar ook goed geacteerd. Billy Bob Thornton springt het meest in het oog omdat hij natuurlijk een excentriek typetje speelt, maar zijn tegenspelers zijn ook wel goed. Vooral Bridget Fonda, aanvankelijk vrij onopvallend, heeft een leuk rolletje en zet dat ook zeer gedegen neer. Qua verloop en uitkomst is het niet zo geweldig verrassend, maar het is wel zeer vermakelijk om te volgen hoe het simpele plan elke 5 minuten een stuk ingewikkelder wordt door de onnavolgbare kronkels van niet zo snuggere mensen.
Slapstick, maar soms nog met een satirisch randje dat bij mij in de smaak valt. Zeer grappig is het evenwel niet echt. Het is wel eens tof om een niet al te voor de hand liggende acteur in dergelijke hoofdrol te zien. Val Kilmer is zijn jonge jaren doet het overigens ook wel oké. Niet zo droog als een Leslie Nielsen, maar met wat meer jeugdige charme. Naar goede slapstick-gewoonte duurt ook deze film niet echt lang, dus als tussendoor kan het prima.
Todd Philips had voor het eerste deel naar mijn aanvoelen zijn mosterd gehaald bij films als The King of Comedy en Taxi Driver. Folie à Deux is in dat opzicht een stuk origineler. Er wordt zowaar wat musical bij gekieperd. Dat is een verfrissende en dappere keuze. Althans op papier.
In de realiteit werkt het voor geen meter. Het zijn saaie liedjes, met saaie teksten, en visueel wordt er amper iets uit die scènes gehaald. Als hersenspinsels van een geesteszieke had hier veel meer mee gedaan kunnen worden. Ook de rest van de film is niet veel soeps. Het is vooral saai, of het verhaal zich nu afspeelt in de gevangenis of de rechtbank. De intrede van de van een ferm stel botoxlipjes voorziene Lady Gaga is ronduit vervelend. Vocaal best ingehouden en qua acteren moet ik het ook nog zien van haar. Joaquin Phoenix kan gelukkig wel iets van z'n rol maken, maar dat was in het eerste deel ook al duidelijk.
