Film van het kaliber B of C, zo je wil. Het acteerwerk is over de ganse lijn een schabouwelijke vertoning en ik mis ambitie, maar dat is voor dit soort films wellicht te veel gevraagd. Een goeie rampenfilm toont vaak de omvang van de ramp; Thrash blijft voornamelijk op dezelfde locatie hangen. Niet dat er veel meer in zat. Het kiezen tussen ecodrama dan wel haaienfilm blijkt een te moeilijke keuze. Het levert een stompzinnige actieprent op met als grootste pluspunt de beperkte speelduur.
Atypische Darren Aronofsky, maar daarom niet minder geslaagd. Ik kan dergelijke misdaadkomedies vol misverstanden wel smaken, maar de personages hadden nog iets meer gekruid gemogen. Voornamelijk Austin Butler's rol, met het nodige achtergronddrama, had een stukje beter gemogen. Het kijkt verder wel leuk weg en hoewel ik dit absoluut niet Aronofsky's beste vind, is het toch ook tof dat hij eens iets totaal anders heeft gemaakt.
Een paar jaar geleden serieus gehypet, maar ik zie het niet. Het begint nog wel frivool, met wat lichtvoetige typetjes en satire. Na een minuut of 20, als het eigenlijk echt begint, wordt de film al snel een stuk slechter. De boodschap is zeer duidelijk. Kan ook moeilijk anders, want ze wordt bijna door je strot geduwd. Het levert alleen geen goede film op. De personages komen niet van de grond - America Ferrera spant daarbij de kroon, wat een suf bijrolletje. En het blijft ook allemaal wat in een rondje draaien, getuige de vrij late emancipatie van Ken en het slotakkoord, inclusief muzikale bijdrage van die immer hijgerige Billie Eilish, dat maar blijft aanslepen. Hier en daar zit er toch nog wat zelfbewuste humor in, zoals de knipoog naar de fiscale avonturen van die Barbie-uitvindster, maar ik ken dat hele mens niet dus is het ook maar beetje schouderophalend kijken en bijleren. In een aantal meningen op deze site valt te lezen dat de vormgeving zo mooi is. Dat deze Barbiefilm een roze poppenkast is, is wel het minste wat je ervan mag verwachten, toch? Teleurstellend.
Zoutloze ode aan de guilty pleasure uit de jaren 90. Deze "reboot" heeft als komedie één serieus manco en dat is dat het totaal niet grappig is. Men kleurt veilig binnen de lijntjes qua humor en een spatje pulp kan er evenmin van af. Dan krijg je een weinig fraai formulewerk met ongeïnspireerde hoofdrolspelers Paul Rudd en Jack Black. Een ode mag meer liefde voor het origineel uitstralen.
Een film die richting de drie uur gaat, maar vervelen doet het geenszins. Paul Thomas Anderson maakt er nogal chaotisch boeltje van, iets wat niet per se mijn ding is. Maar het brengt wel leven in de brouwerij en ik heb mij er eigenlijk niet aan kunnen ergeren. Zeer komisch allemaal, met een Leonardo DiCaprio die de bedrukte rollen toch al een hele tijd achter zich heeft gelaten. Gelukkig maar, ik vind hem doorgaans uitstekend in het neerzetten van doldwaze idioten zoals hier. Ook zijn tegenspelers zijn best goed.
Visueel weinig op aan te merken, de soundtrack is iets minder mijn ding. Tikkeltje zenuwachtig. Ik weet ook niet zo goed wat ik met de boodschap moet aanvangen, maar dat de vaak niet zo doordachte keuzes van elk belangrijk personage voor genoeg vermaak zorgen, is duidelijk. De revolutionairen hadden wel een tikkeltje grappiger mogen zijn, zeker in vergelijking met hun tegenpool, dat witte mannenclubje.
Alternatieve titel: Life Is Beautiful, 2 april, 13:07 uur
Mooi.
Na een dik half uur heb ik toch eens gecontroleerd of ik naar de juiste film aan het kijken was. Die intro duurt behoorlijk lang en daar was ik niet echt op ingesteld. Op zich niet erg, want de uitkomst van deze film is mij dik 15 jaar geleden reeds verklapt door iemand en zo was er toch nog iets van verrassing. Dat eerste deel is leuk omwille van de fleurige beelden en de pittoreske dorpjes. Het is eveneens nogal druk en Roberto Benigni's humor is niet per se hetgeen in mijn straatje ligt.
Het kleurrijke verdwijnt uiteraard eenmaal men in het concentratiekamp komt. Dan is het eigenlijk perfect de film die ik verwacht had. Of bijna verwacht, want ik ging ervan uit dat er toch onvermijdelijk wel eens een moeilijke dramamomentje ging komen, maar er is amper een shot van een bedrukte Benigni te zien. Men kiest voluit voor de kinderlijke ervaring. Een goeie keuze; het is immers ook wat het zoontje te zien moet krijgen.
De afwikkeling is dus helaas geen verrassing, maar het blijft wel een mooi einde. Een beetje sentimenteel - zeker nog met de hereniging met de moeder en de voice-over, maar daarom niet minder mooi en het duwt mijn score, gevleid, ietsje hoger.
Niet al te lange biopic over een figuur dat ik eigenlijk alleen maar van naam kende. Het is een beetje toneelachtig, maar dat is amper een verrassing met Helen Mirren en Al Pacino in de hoofdrollen. Beiden brengen meer dan genoeg leven in de brouwerij. Pacino mag zich nog ietsje meer uitleven door een aantal extravagante pruiken te dragen, wat de sérieux er ook af en toe uithaalt.
De film begint best sfeervol en met een verhaaltje dat ik eerder had verwacht van Guillermo del Toro dan M. Night Shyamalan. Tot zover de vergelijking van die twee regisseurs, want Lady in the Water ontvouwt zich als een saai verteld sprookje. Het is helaas niet spannend, zelfs niet intrigerend. Bryce Dallas Howard speelt één van de minst interessante personages die ik ooit heb gezien. Zo zoutloos dat je amper kan geloven waarom andere personages er zich mee zouden bezig houden. Maar bon, het is een sprookje. Dat moge duidelijk zijn. En uiteindelijk past deze film wel in het oeuvre van Shyamalan, die is immers zo wisselvallig als de pest.
Nogal idioot maar onschuldig tienerfilmpje. Ik vind Bill en Ted helaas niet zo grappig. Ook in terugkerende uitspraken als "woah" en "dude" herken ik de humor niet. Filmpje duurt evenwel niet lang en ik vermoed dat er toch een aantal mensen overspoeld kunnen worden door nostalgie. Dan zal het misschien wél boven het maaiveld uitkomen.
Nobody 1 had mijns inziens geen vervolg nodig, maar ja, dan had die film maar niet moeten aanslaan. Nobody 2 is tof zolang het Bob Odenkirk is die wat nonchalant incasseert en uitdeelt. Alles wat daar bij komt, doet formulematig aan. Sharon Stone is tenenkrommend als zotte trut, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik geen enkele nieuwe toevoeging een meerwaarde vind. De film duurt overigens niet lang en het tempo ligt hoog. Het vliegt dus allemaal voorbij en da's niet slecht voor een tussendoortje.
Weapons begint zeer sterk. Het eerste uur is zeer sfeervol en de opbouw beheerst. Af en toe passeert een echt horrorelement, maar dat wordt zelfbewust gebracht waardoor de film zich ook niet té serieus lijkt te nemen. De opdeling in hoofdstukken werkt ook wel goed, al is niet ieders aandeel in het verhaal even interessant. De intrede van Gladys is voor mij het keerpunt. Dan wordt alles redelijk snel duidelijk en men komt uiteindelijk niet veel verder dan een gek vrouwmens dat wat voodoo dingetjes doet met haarlokken en stokjes. Zo is de finale toch een serieus stapje terug na de sterke opbouw. Ik strand in mijn eindoordeel dan ook ergens in het midden.
Daybreakers begint wel sterk. Zeer sfeervol, visueel heel secuur en Ethan Hawke vind ik ook steeds interessanter worden. Hij is mij lang onder de radar gebleven, maar die man heeft eigenlijk een leuk oeuvre bijeen geacteerd. Daybreakers geeft het genre een originele twist door de vampiers de controle over de samenleving te geven. Zolang dat het geval is, is de film intrigerend. Ergens halverwege draait de focus en wordt het meer mainstream qua verloop. Spijtig, al wordt het niet plotsklaps een slechte film.
Alternatieve titel: National Anthem, 16 maart, 20:36 uur
Vermakelijk.
Leuke onzin met een hoop niet zo snuggere personages van allerlei allooi die samen komen in een finale die voor mij nog iets explosiever mocht zijn. Het levert wel een zeer vermakelijke kijkbeurt op, waarin het tempo voor een ontspannende aanloop zorgt. Het acteerwerk is niet bijster hoogstaand, maar het is fijn dat er niemand zichzelf te serieus neemt. Uitermate geschikt als tussendoortje.
Clint Eastwood's Dirty Harry-pogingen uit de jaren 1990 hebben een aantal saaie films opgeleverd en deze is geen uitzondering. Zeer voorspelbaar allemaal en visueel ongeïnspireerd: nergens ontstijgt dit het niveau van een formulematige doordeweekse politiefilm. Blood Work blijkt zelfs uit 2002 te komen, maar het is er niet aan te zien. Eastwood zelf acteert ook niet best, vooral omdat hij zichzelf toch weer te serieus wil maken.
Sinners is een film die z'n tijd pakt. Het eerste uur is min of meer een lange kennismaking. Best aangenaam qua tempo. Enige minpuntje is de plotse intrede van Jack O'Connell's personage. Daar laat de film al in z'n kaarten kijken en het is nu niet dat die vampieren er zo geweldig goed uit zien. De trage inloop met als voorlopige climax die dansscène (en ode aan de muziek) doet hopen op meer, maar daar blijf ik op mijn honger zitten. Het barst m.i. nooit écht los. We krijgen wel wat komische scènes met O'Connell en zijn sekte voorgeschoteld, maar ik had verwacht dat de danstent plaats delict ging zijn van een massamoord.
Na de ietwat flauwe finale lijkt de film gedaan, maar breidt Ryan Coogler er nog een afrekening met de KKK aan - dat had volgens mij verwerkt kunnen worden in de vampierenplot. En ook nadien volgt nog een epiloog waar je je van kan afvragen wat het nut er van is. Er is dus genoeg aan te merken op Sinners, maar al bij al heb ik mij wel een avondje vermaakt.
Lawaaierige bedoening met een irritante Jack Black en dito Jason Momoa in een wereld die er weliswaar kleurrijk uitziet. Het lijkt vooral op jongeren gericht, al zullen de mensen die Minecraft spelen/ speelden dit ook wel kunnen behappen. Ikzelf heb het nooit gespeeld en dat zal in mijn geval wellicht een gemis geweest zijn tijdens het kijken.
Bandwerk. War Machine is luid genoeg om als tussendoortje te fungeren, maar het is tegelijkertijd ook hetgeen waar streaming voor staat: gemakkelijke formulewerkjes. In dit geval pikt men een hoop ideetjes uit genregenoten en die worden dan op de hoop gegooid voor dik anderhalf uur aan geschiet en uiteenspattende figuranten. Men herkent ongetwijfeld invloeden uit films als Predator, RoboCop, Battleship en voor mij ook Lone Survivor. Alan Ritchson is voor mij niet charismatisch genoeg als supersoldaat-met-een-onverwerkt-trauma, maar het einde zet de deur alvast wagenwijd open voor nog meer alien invasion. Dat belooft!
Alternatieve titel: Mens, Durf te Leven, 5 maart, 13:50 uur
Klassieker.
En ik ben blij dat ik hem ein-de-lijk gezien heb. Zo kan ik er weer eentje uit de Top 250 afvinken. Het is immers niet dat ik het een goede film vind, al is het begin nog wel aardig. Zeer gemakkelijk, maar best vlot verteld. Het is eigenlijk James Stewart die de film eigenhandig de nek omwringt. Zeer vervelend personage zet hij hier neer. Het maakt dat het een zeer lange rit wordt, want hij verschijnt immers in zowat elke scène. De film sleept aan en het duurt behoorlijk lang vooraleer men eigenlijk tot de clou komt - die uiteraard al na een minuutje gekend is. Too little, too late. It's a Wonderful Life is een veilige, ouderwetse film, maar mij had hij pas kunnen bekoren als het zonder Stewart was.
Het origineel vind ik ook al niet goed, dus deze aanfluiting komt geenszins als een verrassing. Toch is het spijtig dat een regisseur die grote budgetten krijgt voor spektakelfilms (die géén superheldenfilms zijn) met dit soort saaie sequels afkomt. Het is ook een sequel die totaal geen bestaansrecht heeft. Het verhaal in Gladiator is aan het einde toch gewoon afgerond, daar nog een vervolg aanbreiden - waarbij je dan eigenlijk qua opbouw en ook qua thematiek knak dezelfde weg volgt - slaagt op niks.
Meer van hetzelfde dus en zeker niet beter gebracht. De actie is zeer matig, zelfs slecht, met CGI waar je je voor zou moeten schamen. Die bavianen; dat kan toch echt niet voor iemand als Ridley Scott. Het is helaas geen alleenstaand geval wanneer het op slechte CGI aankomt. Verder een hoop bekende gezichten die ofwel schmierend hun ding doen (Denzel Washington, die keizers, ..) ofwel een droge tak zijn (Paul Mescal). Het is ook niet dat ze echt geholpen worden door het schrijversteam. Snel vergeten maar, en hopen dat Scott nog iets deftigs uit zijn mouw kan toveren.
Alternatieve titel: 2001: Een Zwerftocht in de Ruimte, 2 maart, 21:06 uur
Eindelijk gekeken.
En het is niet zo'n gemakkelijke film om te beoordelen. Ik heb veel goede dingen gezien en zaken waarvan ik best begrijp waarom mensen er een absolute topklassieker in zien, daartegenover staan genoeg zaken waar ik allesbehalve van onder de indruk was.
Grootste ergernissen eerst: die soundtrack. Bah. Mijns inziens totaal verkeerd gebruik van de muziek. Past niet in deze film en staat ook haaks op de vele trage, kille shots. Waarschijnlijk de bedoeling, maar ik had het toch graag anders gezien. Ik had ook graag gezien dat Stanley Kubrick af en toe wat meer vaart maakte. Niks mis met een trage film, integendeel, maar na het zoveelste trage shot van een maquette had ik het wel gezien. Te meer omdat het ook inhoudelijk lange tijd vrij vlak blijft. Er is de weinig verrassende AI-twist, waar ik me van kan inbeelden dat dat anno 1968 een revolutionair idee was. De vormgeving van Hal, met z'n trage manier van spreken en de lamp, is best tof gedaan.
En zo zitten er nog wel een aantal toffe zaken in. Het interieur van het ruimteschip en het spel van kleuren mogen er nog zeker zijn. Aan het einde gaat Kubrick helemaal los, eerst met de visueel kitscherige vortex en nadien met het metaforische sterven en reïncarneren. Dat is een deel 2 dat ik, na het eerste AI-deel, niet meteen had zien aankomen. Ook hier kan ik mij inbeelden dat dit 60 jaar geleden een fameuze twist was.
Op het einde van de rit blijf ik dus met gemengde gevoelens achter. Ik kan er niet de score aangeven die ik gehoopt had, maar het is niet dat er niks in zit. Integendeel. Dat de film hier en daar visueel dan wel inhoudelijk gedateerd is, lijkt me logisch. Het zou misschien ook maar erg zijn mocht dat na bijna 60 jaar niet het geval geweest zijn.
Het is aanlokkelijk om te gaan vergelijken met Fargo, maar vind het toch allemaal verschillend genoeg. A Simple Plan oogt soms wat lomp of onhandig, maar dat zal eigen zijn aan het sfeertje dat Sam Raimi wilde creëren. In ieder geval is het hem wel gelukt om met A Simple Plan een trage thriller te maken die boven het maaiveld van doordeweekse thrillers uitkomt. Toffe setting en dito sfeertje, maar ook goed geacteerd. Billy Bob Thornton springt het meest in het oog omdat hij natuurlijk een excentriek typetje speelt, maar zijn tegenspelers zijn ook wel goed. Vooral Bridget Fonda, aanvankelijk vrij onopvallend, heeft een leuk rolletje en zet dat ook zeer gedegen neer. Qua verloop en uitkomst is het niet zo geweldig verrassend, maar het is wel zeer vermakelijk om te volgen hoe het simpele plan elke 5 minuten een stuk ingewikkelder wordt door de onnavolgbare kronkels van niet zo snuggere mensen.
