Alternatieve titel: Fallen Leaves, afgelopen maandag om 21:13 uur
Degelijk.
Soms droge, maar vooral intrieste en mistroostige film met als hoofdpersonages twee ongelukkige mensen. Het ongeluk druipt ervan af. De vele mistroostige decors helpen daar graag aan mee. Het lijkt wel alsof de film zich in de jaren '80 afspeelt, al is dat niet zo. Het onuitgesproken karakter van de 'romance' is mij net té, maar ik heb wel kunnen genieten van de onderkoelde humor. Dat de film uiteindelijk licht positief eindigt, is ook mooi.
Alternatieve titel: The Expendables 4, afgelopen zondag om 14:00 uur
Tja.
Wat ooit begon als een leuke actieserie, is toch zeer ver afgedwaald. Niet alleen in niveau. Ook de ganse opzet is overboord geflikkerd. Deel 3 deed dat al fout en dit drijft het nog verder: geen toevoegingen van acteurs met een actie-cv, maar godbetert 50 Cent en Megan Fox. Dat is toch bijna een parodie op de parodie. Niet te begrijpen. Nu goed, niet gebruikte actiesterren van weleer genre Danny Trejo of Steven Seagal zijn intussen misschien ook geriatrische patiënten. Toch had het op z'n minst grappiger en gepaster geweest om hen een rol(letje) te geven in plaats van "acteurs" waar je geen enkele ouderwetse actiefilm aan kunt linken.
Los van de acteurs is de film simpelweg slecht geschreven en geregisseerd. De oneliners komen er niet uit, en de dialogen zijn wat uitleggerige zinnetjes, maar wat in godsnaam moet er uitgelegd worden? Er valt niks uit te leggen. De komische pogingen zijn pijnlijk ongrappig. Zelfs Jason Statham, die wegens een schijnbaar ongeïnteresseerde Sylvester Stallone gepromoveerd wordt, komt er bekaaid van af en dat is echt zijn schuld niet. De CGI is reeds vaak benoemd voor wat het is: spuuglelijk.
Van tijd tot tijd kan zo'n botte actiefilm over al dan niet corrupte agenten er wel in. Ze komen ook vaak van de lompere regisseurs genre David Ayer, of, zoals in dit geval, Joe Carnahan. Toegegeven, zijn piek lijkt al even voorbij, maar ik vind zijn films nog altijd wel amusant en zeer geschikt als vlot tussendoortje.
Met Ben Affleck en Matt Damon zijn er grote namen aan het project toegevoegd, maar dat zegt eigenlijk niks. Affleck is trouwens beter dan Damon in zijn rol. Verder is ondanks hun aanwezigheid de ietwat donker geschoten actieprent met een wat kleine twistjes hier en daar zoals je het verwacht aan de hand van de poster. De afwikkeling is niet echt passend - ik had liever gezien dat iedereen wel wat 'dirty' was -, maar het zij zo.
Alternatieve titel: New York, Je T'Aime, afgelopen donderdag om 20:30 uur
Goh ja.
Weleens tof om gezien te hebben, al ben ik nog nooit in New York geweest - en staat die stad ook allesbehalve hoog op mijn verlanglijstje. De verschillende verhaaltjes die gebracht worden, lijken mij op het eerste gezicht zich ook perfect in elke andere stad dan New York te kunnen afspelen. Ze zijn ook nietszeggend. Ik heb weinig echt toffe dingen gezien, al is het warme sfeertje wel degelijk aanwezig als leidraad. Net oké dus als tussendoortje. De aparte segmenten duren ook niet lang, dus het is niet dat het echt de kans heeft om saai te worden.
The Way of Water vond ik enkele jaren geleden al bij al een geslaagde opvolger, geholpen door het feit dat er toen 13 jaar was gepasseerd sinds het origineel. Fire and Ash volgt relatief snel. Gevoelsmatig dan toch, want 3 jaar zou toch voldoende moeten zijn. Maar het is een vrij suffe bedoening. Meer van hetzelfde. Dik drie uur lang. Zeer zwak familiaal drama, maar James Cameron schudt ons geregeld wakker met een actiescène.
Echt vloeiend verloopt het wel niet allemaal. Ik vind de pacing nogal stroef en de film lijkt continu in cirkeltjes te gaan. Niet geheel onlogisch met de karrevracht aan personages. Het zijn er écht te veel, te meer omdat Cameron ze elk wel een scène of 2, 3 wil geven en dat vaak gewoon suf is (wat is Spider godsgruwelijk slecht geacteerd) of irritant (de slechte wetenschappers à la Giovani Ribisi).
Maar goed, in een tijd met weinig echte blockbusters is het wel eens leuk om in het kitscherige Pandora te vertoeven. De 3D ga ik volgende keer misschien eens aan mij laten voorbijgaan, maar in se is er wel aan te zien dat Cameron zijn budget goed gebruikt. De CGI, althans in 3D, ziet er keurig uit. Bovendien weet Cameron wel hoe een bombastisch Hollywoodspektakel te regisseren, al vind ik dat zowel de eerste film als de tweede een sterkere finale hebben. De afwikkeling hier is vrij zwak (oh het gaat goed - oh, shit, de Ash people! - oh, kijk, Eywa!). Spannend is het vrijwel nooit, het spektakel ten spijt.
Vreemd, klein filmpje dat aanvankelijk ietwat grijs begint, maar wel nog de deur wagenwijd open laat voor een leuk vervolg. Alleen blijkt het begin nog het beste gedeelte te zijn. Ja, het laatste half uur is luid en dwaas en er gebeuren een aantal (vergezochte) zaken. Het is alleen niet grappig en geen enkel personage komt uit de verf. Ik was blij toen het gedaan was.
Goed geacteerd door de drie dames. Virginie Efira krijgt uiteraard de meeste schermtijd, maar Sandra Hüller is sterk in haar bijrol en ook Adèle Exarchopoulos is zeer degelijk - minus de scène waarin ze de kamer afbreekt. De film is evenwel iets te vol en er moet nogal veel verteld worden, zo lijkt het, waardoor de focus bij momenten verloren gaat. Het achtergrondverhaal is spijtig genoeg niet zo verrassend. De punten worden gescoord bij de ietwat kluchtige scènes, die er gelukkig wel zijn. Daardoor blijft de balans zonder enige twijfel positief, maar toch had er m.i. nog iets meer ingezeten.
Ik kende Quentin Dupieux slechts van naam, maar Le Daim zal ik toch niet zo snel vergeten. Tof absurdistisch sfeertje, met een schitterende Jean Dujardin als rare kwast die een liefhebber is van 100% hertenleer. Het uitgangspunt is te onnozel voor woorden, en leent zich perfect tot een aantal dwaze, absurde scènes, met de openingsscène die er meteen bovenuit steekt. Nadien had het soms nog iets grappiger gemogen en ik mis iets in de relatie met de barvrouw. De speelduur is weliswaar zeer beperkt gehouden, en dat bleek de enige juiste keuze. De cirkel was immers rond.
Stug, zwaar gebracht drama met twee beschadigde personages die helaas geen interessante cinema opleveren. Het acteerwerk van Ruth Wilson en Mark Stanley doet mij ook niet zoveel. Tegelijkertijd kan de regie, met de keuze voor korte flashbacks, me niet bekoren. Het misbruik is zeer snel duidelijk, maar ik heb er maar apathisch op wezen kijken. De hele dynamiek tussen broer en zus liet me een ganse film lang koud en als ik zie hoe stemmig men de film probeert af te ronden, kan dat uiteraard niet de bedoeling geweest zijn.
Men kan deze "live-action" remake van de animatiefilm overbodig noemen. Het is namelijk knak dezelfde film, tot designs aan toe. Het lijkt de perfecte melkkoe te zijn, want anders zou men dat toch niet zo snel na de animatiefilms doen. De enige vernieuwing die ik heb ontdekt is de niet zo vernieuwende keuze om hier en daar een acteur met een kleurtje te casten. Verder is dit, vaak shot per shot, een kopie. Niet dat het daardoor zo ontzettend slecht is. Ik vind het qua niveau de animatiefilms wel benaderen. De film, hoewel een tikkeltje aan de lange kant, leent zich perfect voor een avondje hersenloos jeugdig vermaak. Bovendien is de CGI van de draken best oké, wat de laatste jaren ook geen vanzelfsprekendheid meer is.
Alternatieve titel: Het Vuur van Al Pacino, 3 januari, 19:26 uur
Matig.
Korte, maar daardoor ook te vluchtige docu over Al Pacino. In een paar minuutjes wordt de jeugd van Pacino uit de doeken gedaan met een oude foto, nadien is het plichtbewust overlopen van zijn filmcarrière, waarin er naar mijn gevoel nogal gewichtig wordt gedaan over zowel de successen als de tegenslagen. Zijn eerste succesperiode is te danken aan het feit dat hij toch zoooo veel voeling had met de problematieken van The Bronx, een geflopte film later was hij die voeling kennelijk alweer verloren. In het beste geval is deze korte docu tof om de filmografie van Pacino nog eens chronologisch te zien passeren, maar veel inzichten in de mens achter de acteur krijg je niet.
Lange tijd wel een tof niemendalletje met een behoorlijk goed acterend trio. De twist met de doorpriktecondoom en al hetgeen daar nog uit voortvloeit zorgt ervoor dat ik toch nog af knap. Prima dat men daar zo gemakkelijk aan voorbij gaat, maar niet in mijn leefwereld. Het einde en de slotscène voelen, naar mijn mening, dan ook zeer geforceerd aan.
Alternatieve titel: Out of Nature, 29 december 2025, 22:56 uur
Tof.
Niet te lang en daardoor snel tussendoortje over een man die het allemaal niet zo goed meer aan kan. Het levert een aantal herkenbare maar ook minder herkenbare momenten op. Soms zorgt dat voor een komische scène, maar het had voor mij allemaal wat droger mogen zijn. Ook de keuze voor de voice-over vind ik niet altijd geslaagd.
Voorspelbare en zeemzoete (voorlopige?) adieu van Michael Caine. Hij acteert prima, maar hetzelfde mag gezegd worden van zijn tegenspeelster Glenda Jackson. De flashbacks zijn zo nu en dan wat stuntelig, zeker de oorlogscènes, maar het verhaal over verloren onschuld etc. mag wel verteld worden natuurlijk.
Anderhalf uur drukte en lawaai met voornamelijk Tyler Perry, al dan niet onder een dikke laag make-up. Het is niet mijn genre, laat dat duidelijk zijn. Dat ik al die andere Madea-films nog niet gezien had, doet er nauwelijks iets toe. Aan mij gaan die alleszins niet besteed zijn, maar de liefhebbers kunnen er hun plezier maar mee hebben.
Maar dat is nauwelijks een verrassing. Om geen herhaling van zetten te doen, gaat men een andere kant op, met wat familiaal gedoe dat er bij kijken komt. Dat uitgangspunt is flauw, de twist met de drugsverslaafde ouders kan daar weinig extra panache aan geven. De blinde man knokt er aardig op los; qua bloedvergieten moet deze sequel niet onder doen voor het origineel, maar beter is het geen moment.
Redelijk korte en vlotte actieprent. De genre-aanduiding horror vind ik niet echt juist. Het concept is wel tof en het kat-en-muisspel is misschien niet echt vernieuwend, maar wel goed gebracht. Beide kanten zijn grijs, maar ik had het toch iets meer voor de blinde man. Die is een stukje minder vervelend dan de inbrekers. Het einde vind ik dan ook niet helemaal geslaagd. Het is vooral spijtig dat er eigenlijk nauwelijks iets gedaan wordt met de ontdekking in de kelder.
Stug ook, een beetje typisch Clint Eastwood, niet de meest exotische regisseur. Met Juror #2 heeft hij mogelijk zijn laatste film gemaakt. Het is zijn eigen 12 Angry Men geworden, al probeert hij het nog wat gelaagder te maken. Het blijft evenwel zeer simplistisch gebracht, met onder meer het moraaltje dat er dik bovenop ligt. Nicholas Hoult is oké, zo'n Toni Collette vind ik best vervelend, niet voor het eerst. Erg slecht wordt het niet, maar het is allemaal zo gemakkelijk en typisch Hollywood. Een beetje saai dus.
The Phoenician Scheme is een typische Wes Anderson, al is het allemaal wat "gewelddadiger" of botter dan de rest van zijn oeuvre. Heel erg vernieuwend is het natuurlijk niet, Anderson zijn stijl is duidelijk. Toch is het elke keer weer genieten van de schitterende plaatjes waar hij mee afkomt. Bovendien is de casting van Benicio Del Toro als hoofdrolspeler een schot in de roos, al moeten zijn directe tegenspelers niet veel voor hem onder doen. Andere typetjes in kleinere bijrolletjes zijn niet altijd even geslaagd; het leidt soms iets te veel af, maar Anderson is vaak wat kluchtig dus dat is ook geen nieuws. Alleszins weer een tof filmpje en van mij mag hij elk jaar een film uitbrengen. Er is immers niemand die hem evenaart in zijn manier van film maken.
Michael Caine is uitstekend als gortdroge edoch flamboyante spion. Regisseur Guy Hamilton maakt er een behoorlijk sfeervolle prent van, maar het is eigen aan het genre dat het plot uiteindelijk toch de overhand neemt en dat is best spijtig. Scènes waarin gedoublecrosst wordt, en dan nog eens; ik kan er niet zoveel mee. Zo kan je een film nodeloos laten aanslepen en het is niet dat de boel er spannender door wordt. Gelukkig duurt het allemaal ook niet te lang en al bij al valt het allemaal goed te volgen.
Weinig komedie aan. Family Business is een suf familiedrama, weliswaar luchtig gebracht, maar komisch kan je dit bezwaarlijk noemen. Rare castingkeuzes ook. Nu ja, Sean Connery, Dustin Hoffman én Matthew Broderick waren eind jaren 1980 natuurlijk hot in Hollywood, maar Connery als vader van Hoffman? Dat terzijde; het is niet dat de bekende namen echt veel van hun rollen kunnen maken. Het verloop is vrij voorspelbaar en de aanpak gezapig.
Tof uitgangspunt en op momenten werkt het drama ook wel, maar erg veel richting heeft de film uiteindelijk niet. Wilbur blijft een oppervlakkig personage en het helpt niet om ook overspel en een dodelijke ziekte op de hoop te gooien. Daardoor raakt de focus al snel zoek.
Slapstick is doorgaans mijn genre niet. Het staat wel vaak voor kortere films, ideaal dus voor tussendoortjes. Spaceballs van slapstick-goeroe Mel Brooks graait vooral uit het Star Wars-universum, wat een aantal toffe dingetjes oplevert. Leukste scène is zonder enige twijfel die met de onafgewerkte film. Verder vooral flauwe en infantiele humor. Het tempo ligt gelukkig wel hoog genoeg zodat het nergens verveelt.
Alternatieve titel: Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery, 13 december 2025, 15:42 uur
Degelijk.
Weliswaar een stuk te lang, waardoor het einde echt slepen is. Toch nog een twistje hier en daar om het allemaal maar wat te rekken. Desondanks zijn er een aantal bijpersonages die amper aan bod komen en erg verrassend is het evenmin. Daarvoor is het genre te beperkt. Als kijker kan je toch nooit alles zien en is het daardoor wachten op de uitleggerige scènes met alwetende detectives. Niettemin kan dit derde deel in de Knives Out-reeks ook wel entertainen. Ondanks het gebrek aan een luchtig plot, wordt het wel licht gebracht. Daniel Craig's Benoit Blanc is wel meer gebaat bij wat meer gekkigheid en een minder serieus plot.
Alternatieve titel: Treindromen, 6 december 2025, 21:42 uur
Degelijk.
Zeer intriest verhaal, wat mij na een minuut of 20 een boekverfilming deed vermoeden (hetgeen zo is). Joel Edgerton is een goede acteur, maar ik heb niet het idee dat al het aanwezige potentieel benut is. Qua regie nogal fragmentarisch, zeker het eerste half uur. Vooral de scènes met het gezin doen nogal Instagram-collage-achtig aan. Veel mooifilmerij, maar dat gaat deels verloren in zweverig knip-en-plak-werk. Verder speelt het verhaal zich af in een interessante periode en de tristesse kon ik eigenlijk ook wel hebben.
