Alternatieve titel: Vrijdag de 13e, afgelopen maandag om 21:50 uur
Slecht.
Zeer suffe bedoening. De cast acteert erbarmelijk, maar ook het camerawerk is van een beschamend slecht niveau. De cameravoering wil wat voyeuristisch op de huid zitten, maar wrijft continu in je gezicht dat je naar een film aan het zien bent. Dat spel tussen acteur en camera werkt totaal niet. Verder het typische tienergedoe in horror; dat is zelden goed. Blijft de keuze over om de moordenaar lange tijd uit beeld te houden - dat is op zich geen slecht idee -, maar de moorden zijn toch ook verre van spannend o.i.d., al heeft de make-upafdeling wel z'n best gedaan om het bloederig te maken.
Ondanks dat ik de immer aanhoudende stortvloed aan superhelden doorgaans beu als koude pap ben, moet k toegeven dat Black Adam mij nog behoorlijk is meegevallen. Het heeft nochtans enkele manco's die zijn genregenoten ook hebben; namelijk dat het een kakofonie is van jewelste, vooral dan het laatste half uur. Niettemin ligt het tempo hoog en kijkt de film vlot weg. Ik heb mij verbazingwekkend weinig geërgerd en dat is al heel wat. Enige wat een beetje gênant is voor zowel DC als Marvel: kunnen zij écht niet beter doen dan elkaars tegenhangers zijn? Nu krijgen we Hawkman i.p.v. Falcon etc., kom zeg.
Alternatieve titel: The Purge 5, 8 oktober, 21:57 uur
Zo.
Deze reeks heb ik dan ook weer achter de kiezen. Dit afsluitende deel is meer van hetzelfde. The Purge is nu niet echt meer The Purge - men slaat door en houdt zich niet aan de tijdspanne. In de realiteit is dat gewoon blijven schieten, kappen en moorden. Men gooit er wat red necks bij en de cocktail is gemixt. Aan bloed geen gebrek, maar de actie blijft matig in beeld gebracht, een manco dat geen enkel deel heeft kunnen verhelpen.
Alternatieve titel: The Purge 3, 5 oktober, 20:19 uur
Meer van hetzelfde.
En dat wil dus ook zeggen: meer gemiste kansen. The Purge blijft zo een serie waarvan het potentieel niet ten volle benut wordt. We krijgen weer een actiefilm met iets te donker geschoten actiescènes die bovendien niet echt innovatief in elkaar zitten. Door het verkiezingsthema ligt het politieke er weer zéér dik bovenop, maar Elizabeth Mitchell acteert zeer matig en haar personage is niet bepaald memorabel. Mijn kritiek op de vorige film blijft ook hier staan: het is te weinig horror. Zo'n guillotine in een donker steegje is een tof ideetje, komt wat luguber over, maar is zo weer gepasseerd. Alsof men bang was om all-in te gaan.
Ik ben de filmreeks niet bepaald chronologisch aan het bekijken. Na het eerste deel volgde de prequel, maar bon. Het is niet dat het veel uitmaakt. Elk deel staat op zichzelf. Het uitgangspunt is en blijft ook gewoon tof, maar ik heb niet het idee dat dit tweede gedeelte daar echt veel mee aanvangt. Na de eerste film gaat men in dit tweede gedeelte de straat op, maar het is te weinig horror en te veel een doorsnee actiefilm. Hier en daar wat rare figuurtjes of een gek maskertje, maar daar blijft het dan ook bij. Het acteerwerk is over de ganse lijn eerder matig, maar ik mis vooral een zekere punch. Iets wat dit als actiehorror naar een hoger niveau had kunnen tillen.
Niet slechter dan het eerste deel, ietsje beter zelfs. Maar het blijft een matige reeks. Veel personages waar je geen moer om geeft, maar ze krijgen elk toch wel wat schermtijd. Het zorgt evenwel voor een volle en iets te lange film. Anderhalf uur voor dit soort onzinspektakel lijkt me ruimschoots voldoende. Karl Urban voegt wederom een nerdfranchise toe aan z'n filmografie, maar heeft minder schermtijd dan ik vooraf had verwacht.
Atypische David Ayer aangezien het geen oer-Amerikaanse actiethriller vol macho's is. Deze keer is het een overlevingsdrama met een hond in de hoofdrol. Nog steeds oer-Amerikaans, maar dan op sentimenteel vlak. Het is dus ook absoluut niet verrassend qua verloop, maar storen doet het eigenlijk niet. Brad Pitt en de hond acteren voortreffelijk. Ayer kan zich af en toe uitleven met een (korte) actiescène, maar het is toch vooral de band tussen man en hond die het fundament van de film vormt. Minstens de helft van de film dacht ik dat Pitt het wel zou overleven, maar dan ten koste van zijn linkerarm als parallel met de eerdere amputatie bij de hond, maar niets is minder waar. Dus zelfs qua klef drama was ik alsnog verrast. Maar toegegeven, als iemand die zelf altijd een hond gehad heeft en naar alle waarschijnlijkheid ook altijd gaat hebben, kan ik de emotionaliteit van die sterfscène nog wel mooi vinden. Het snotteren liet ik echter over aan de man en vrouw die enkele zitjes verder zaten - konden die daar wat van, zeg.
Ongeveer even slecht als de versie uit de jaren 1990. Deze versie neemt zich veel te serieus terwijl het uiteindelijk toch maar een geknok tussen opvallende verschijningen. Ik begrijp die keuze niet zo goed. Dit soort film zou snel, gewelddadig en zelfbewust moeten zijn. Benieuwd of de sequel het iets beter doet, maar daar heb ik eigenlijk weinig hoop op.
Rechttoe rechtaan actiekomedie. Best bloederig, vandaar wellicht de aanduiding 'horror'. Satirisch van opzet, weliswaar vrij gemakkelijk vormgegeven door wat cliché complotdenkers etc. erbij te betrekken, maar dat zijn dan ook gemakkelijke doelwitten natuurlijk. In het begin wisselt de film al eens van 'hoofdrolspeler', al naargelang de body count, een tof ideetje dat voor de nodige schwung zorgt. Na verloop van tijd begint het hier en daar wat te stokken, met de teleurstellende finale clash als spijtig dieptepunt. Hilary Swank als bekendste gezicht voegt ook echt niks toe.
Tikkeltje melodramatisch, dat wel. Ik vind het begin redelijk gezapig met wat stroperige dingetjes. Het is pas na de dood van Heath Ledger's personage en dat zoontje dat er wat schot in de zaak komt. Billy Bob Thornton is zoals altijd uitstekend en ook Halle Berry, niet mijn favoriete actrice, doet het beter dan gewoonlijk. Ook na die fameuze seksscène en het start van de relatie blijft het iets te vlak. Ik ben, ondanks de behoorlijke hoeveelheid ongeluk en obstakels, niet echt gepakt door deze film.
De zoveelste superheld(in) die een film krijgt en ook nu weer is het een saai, voorspelbaar zootje. Milly Alcock, die ik leerde kennen met House of the Dragon en ze daarin best goed vind, bakt er niks van. Het is ook wel niet echt een cadeau om zo'n over-the-top truttemie te spelen. Zeer saai, hoewel het misschien voor 16-jarige meisjes ergens een baken van herkenning kan zijn.
In ieder geval kon ik er weinig mee. Ook Matthias Schoenaerts zakt hopeloos door de mand. Met de karrevracht aan superheldenfilms van de afgelopen 15 à 20 jaar is het écht niet zo spannend meer om een over-the-top sadistische slechterik met wat rare tikjes te spelen. Maar bon, het is niet dat één goede acteerprestatie meer of minder dit gedrocht had kunnen redden.
Redelijk onverwacht, want Oliver Stone staat, ondanks enkele stevige titels, niet hoog op mijn lijstje van favoriete regisseurs. U Turn is echter eentje die, althans voor mij, bij zijn betere werk hoort. Stone schotelt ons in drukke, kleurrijke, soms elegante, soms onbehouwen stijl een zwartkomisch misdaadfilmpje voor. Het is een karikatuur op een thriller; de enkele thrillerelementen die aanwezig zijn worden ruimschoots overvleugeld door een dikke vette knipoog. Aan elk personage schort wel iets, maar vermaken doen ze eigenlijk allemaal - zelfs de kleinere, onbenullige rolletjes zoals die van Joaquin Phoenix en Claire Danes.
Sean Penn is sterk als loser die zich in de problemen heeft gewerkt en zich bij elke poging om er zich uit te helpen, nog dieper in de problemen komt. De rest van de ondersteunende cast doet het eveneens zeer goed, met uitzondering van Jennifer Lopez. De Lopez van 1997 is een bloedmooie vrouw, maar acteren is, net als zingen en trouwen met Ben Affleck, niet haar grootste kwaliteit. Ze valt echter niet uit de toon, dus ook dat regisseert Stone keurig. De finale, met haar personage en dat van Penn in de grootste rollen, gaat volledig over-the-top. Ik vind het hoe dan ook het enige gepaste einde en ik heb me er dan ook kostelijk mee vermaakt.
