Na twee eerder zwakke delen was het derde deel een stap voorwaarts. Deel 4, terug onder regie van Paul W.S. Anderson, kan de stijgende lijn niet verder zetten. Integendeel. We krijgen weer meer kitsch en camp. Maar ook een slechter geregisseerde film. Veel dode momenten. De zombies, ook in de eerdere delen al vrij tam, zijn dat nog steeds en dan helpt het overdadig gebruik van slowmotion niet. Anderson krijgt geen schwung in de film en evenmin in de actiescènes. Zijn terugkeer in de regiestoel gaat ook gepaard met een terugkeer naar blauwtinten in ondergrondse complexen. Zo lijkt het allemaal weer een stukje meer op Blade, Underworld en consoorten en zijn we weer een stap verder van een eigen smoelwerk.
Ietwat formulematig maar sympathiek actiekomedietje. John Cena is wel oké, de chemie met de ietwat irritante Allison Brie is helaas wel afwezig. Het verloop is vrij voorspelbaar, dat er nogal veel betrokken partijen zijn, vind ik niet de beste keuze. Het is immers allemaal vrij rechttoe rechtaan. Dat helpt kluchtige niemendalletjes zoals Freelance doorgaans wel.
De user boven mij stelt zich de vraag waar deze film eigenlijk over gaat. Dat is een behoorlijk legitieme vraag. Er wordt van alles bij gesleurd. Gaande van politieke kleuterspelletjes tot driehoeksverhoudingen, en fantasy-dingetjes zoals weerwolven en noem maar op. Qua setting moet het soms een minuutje western aandoen, dan weer lijkt men de mosterd bij Mad Max te gaan halen zijn. Dat alles vormgegeven door acteerkanonnen Dave Bautista en Milla Jovovich die door green screen studio's huppelen. Het is allemaal slecht, maar dat is slechts een verrassing als je de Paul W.S. Anderson van de laatste pakweg 10 jaar hoog hebt zitten.
Een fikse verbetering tegenover deel 2 en eigenlijk ook 1. Extinction neemt deels afstand van de ondergrondse laboratoria door de helft van de film in een Mad Max-setting te plaatsen. Goede keuze. Het biedt veel meer mogelijkheden en er zitten dan ook af en toe toffe scènes of vondsten in. Enkele manco's blijven wel staande, zoals die fletse Milla Jovovich in de hoofdrol, haar belachelijke vechtchoreo's en Iain Glen als malafide wetenschapper van dienst. Pluspunt is wel dat de sequels (nog) niet langer lijken te worden. Het blijft keurig rond het anderhalf uur schipperen. Tof.
Slechter dan deel 1, dat ook bijlange geen hoogvlieger is. Deze sequel mist de ongegeneerde kitsch van het origineel. Het is wat meer van hetzelfde, zonder memorabele actiescènes. De zombies blijven een hoop tamzakken en verder heeft het plotje het weer over schimmige organisaties met verborgen agenda's. De donkere, blauwige omgevingen waren volgens mij in 2004 al afgezaagd.
Ik moet toch maar eens ophouden om dit soort actiefilms zonder niveau op te zetten. Zelfs met slaaptekort kan ik niet om het amateurisme heen zien. Zeer, zeer slecht geschreven. Nog slechter gebracht dan je reeds mogelijk zou houden. Orlando Bloom en co zijn bloedserieus in hun acteerwerk. Dat slaagt natuurlijk nergens op, want het is echt amper aan te zien. Qua speelduur ook nog behoorlijk voor hetgeen het plot biedt. Een bloederige uitspatting hier en daar moet kijker wakker houden, maar een dutje tijdens deze b-film van niks is toch geen slecht idee.
Een ietwat verrassende komedie. De combo Robin Williams - Mila Kunis werkt uitstekend, geholpen door toffe komische stukjes hier en daar. Het is qua komedie net iets gedurfder (naar Hollywoodstandaarden welteverstaan) dan ik had gedacht. Het dramatische luik neem je er dan bij. Dat voelt als een verplicht nummertje, maar met een speelduur van nog geen anderhalf uur stoort dat geenszins. De drukte van Williams is voor de verandering ook eens gebalanceerd.
Kitsch met hoofdletter K. Soms ook wat tam geregisseerd. De John Woo-achtige slomo's komen niet tot hun recht, maar ook 'snelle' actie is erg matig geregisseerd. De zombies komen ook wat tam over. Ik heb liever een chaotische, claustrofobische zombie-ervaring in plaats van die kwijlende tamzakken. Wat wel werkt is de setting. Nog iets te gelikt en het voortkabbelende verhaaltje doet ook geen deugd. Er had meer uitgehaald kunnen worden door er wat meer angst, chaos en claustrofobie in te steken, maar al bij al is het vrij sfeervol gebracht. Hier en daar kom je een toffe vondst tegen en het maakt de film, die sowieso al niet superlang duurt, vlot verteerbaar.
Kleurrijke, maar toch verrassend saaie kinderfilm met een eco-boodschap. De animatie ziet er wat steriel uit, wat in schril contrast staat met wat het had kunnen en moeten zijn. Qua verloop wordt er uiteraard volgens het boekje gewerkt, wat dit toch een beetje als bandwerk doet aanvoelen. Van de voice-acting ben ik niet kapot, en al zeker niet van die schreeuwerige Jerry Seinfeld in de hoofdrol.
Jason Momoa's ietwat ruige look zorgt niet automatisch voor charisma en zo komt het dat hij wat lomp en dwaas rond zich heen kijkt en knokt in deze rechttoe rechtaan actiefilm. Het is allemaal best knullig geregisseerd, waardoor ik op een zeker moment het gevoel heb naar een goedkope Home Alone-spinoff te kijken. Het acteerwerk is over de ganse lijn behoorlijk slecht en actiegewijs valt er amper iets te beleven. De cast beweegt zich dusdanig knullig voort dat ik mij afvraag wat de regieaanwijzingen waren.
Niet zo interessante, maar wel vlot vertelde biopic van een nonchalante opportunist die weinig last heeft van normen en waarden. Tom Cruise is verre van mijn favoriete acteur, maar is stukken beter in dergelijke, "losse" rollen dan wanneer hij het serieus wil brengen. Hij doet het dus best oké. Doug Liman brengt het ook met het nodige tempo. Het kijkt allemaal vlot weg, ook al vind ik het eigenlijk nergens bovengemiddeld goed of verrassend.
De plastic pop Kate Beckinsale baant zich een weg door een heus complot. Ze probeert daarbij nog getormenteerd rond te turen, maar de hoeveelheid botox of andere ingespoten brol maakt het haar niet gemakkelijk. Het is allemaal wat. Amper fun, vooral veel gedoe in een film die al duizend keer gemaakt is. Niet dat ik erg hoge verwachtingen had; de poster op deze site zegt eigenlijk genoeg. Het absolute slot zet de deur open voor meer, maar daar pas ik vriendelijk voor.
Heel heel lang geleden zal ik Rush Hour weleens gekeken hebben. Het fameuze dansje van de immer drukke Chris Tucker kon ik mij alleszins goed herinneren. Tucker is iemand die ik niet te vaak wil zien. Zeer druk en dat hoge stemmetje gaat toch echt te snel irriteren. De combo met Jackie Chan is verder wel oké. De nineties en hun buddy movies; het heeft wel iets. Zonder meer, want meer dan een oké tussendoortje had dit toch nooit kunnen worden.
Totaal niks van verwacht. Als afronding van de immer drukke avondrush opgezet, geen zin hebbend om te zoeken naar iets 'deftig'. En het heeft zeker het eerste half uur echt kunnen bekoren. Best voorspelbaar, maar ik kon er vaak smakelijk om lachen. Nadien valt de film steeds vaker in herhaling. De gimmick met zich uit een hachelijke situatie te bluffen door dwaas acteerwerk, is natuurlijk niet onuitputbaar. De cast bevat een hoop bekende gezichten, al zijn de meesten allang geen a-listers meer.
Mooi geanimeerd avontuur. Toffe setting ook en best kleurrijk in beeld gebracht. Visueel brengt Gore Verbinski echt wel iéts. Verhalend weinig verrassend, wat vooral de ietwat lange speelduur niet echt rechtvaardigt. Zeker het eerste half uur wordt er te veel geteerd op drukke maar gemakkelijke mopjes, wat de boel toch al snel iets te kinderlijk maakt. Niettemin zitten er wel toffe dingetjes tussen, en alles bij elkaar genomen heb ik best genoten van Rango.
Romcom met twee acteurs die in 2004 op de top van hun kunnen stonden en met een beperkte speelduur. Men zou een vlot tussendoortje verwachten en hoewel de speelduur inderdaad er behoorlijk snel doorgejast wordt, is dit geenszins een geslaagd tussendoortje. Veelal druk en niet grappig. Julianne Moore heeft daar meer last van dan Pierce Brosnan, ook al is hij een luie casting als nonchalante casanova-advocaat. Onderlinge chemie hebben ze niet echt, al proberen ze er wel het beste van te maken. Beter hadden ze hun medewerking niet verleend, want ik denk niet dat één van beiden rouwig was geweest mocht Laws of Attraction niet in hun filmografie gestaan hebben.
Ontiegelijk saaie film. Beetje horror vermengd met coming-of-age, maar het blijft toch echt een tergend trage bedoening, met een als vanouds zagerige Timothée Chalamet en een tegenspeelster die al even zagerig is. Enige animo in acteerwerk komt van een overacterende Mark Rylance. Met een speelduur van boven de twee uur sleept de film zich naar het einde. Enkele mooie plaatjes zijn er zeer zeker, maar ik had ook graag wat spanning gehad.
Een biopic die een vrij typisch verloop kent, maar door van Robbie Williams een aap te maken komt het toch origineel en verfrissend uit de hoek. Het is ook geen trucje dat na 2 minuten uitgewerkt is, integendeel. Het geeft de film de ganse speelduur lang wel een zekere schwung en de voorspelbare ups en downs in het artiestenleven zijn toch weer net ietsje interessanter als de artiest in kwestie een aap is.
Ik vraag me wel af waarom godbetert Williams een biopic nodig heeft. Bij figuren als Elvis kan ik dat nog begrijpen, maar artiesten die net de helft van hun leven gepasseerd zijn (nu ja), zie ik daar de waarde niet echt van in. De stempel die Williams tot dusver op de muziekindustrie gedrukt heeft, ontgaat me ook. Voor mij is hij een popster zoals er zoveel rondlopen.
Leuk uitgangspunt en sterk gebracht. The Assessment is een vrij kalm post-apocalyptisch drama. Geen zombies of verwoeste steden, maar een samenleving die gebukt gaat onder een autoritair regime. Het regime blijft evenwel een film lang onzichtbaar - een geweldige keuze. De onderhuidse spanning is van begin tot eind aanwezig.
Toegegeven; eenmaal het rollenspel begint, is het soms een beetje wenkbrauwen fronsen. Een volwassene die een kind naspeelt om andere volwassenen te beoordelen op hun pedagogische kwaliteiten: het klinkt absurd, maar dat is het natuurlijk ook. Sterk slot ook. Niet té uitleggerig en ergens balancerend tussen ellende en hoop, keurig ondersteund door een mooi stukje muziek.
Alicia Vikander is ijzersterk, zoals zo vaak, maar krijgt genoeg weerwerk van Elizabeth Olsen - die ik na Martha Marcy May Marlene eigenlijk te vaak in Marveldingen heb gezien, waardoor je zou vergeten dat ze ook nog écht kan acteren. Himesh Patel raakt een beetje ondergesneeuwd door beide dames.
Iets te gemakkelijk filmpje. Ietwat tragikomisch gebracht, maar er is toch net te veel gelift op het succes van een Intouchables. Acteerwerk kan er min of meer mee door, maar de personages zijn vrij lui geschreven. Die kritiek geldt eigenlijk voor gans de film. Als tussendoortje gaat het verder wel. 't Is vrij licht, ondanks het ietwat geforceerde drama dat men er omslachtig in propt heeft.
Alternatieve titel: Den of Thieves 2, 7 juni 2025, 13:40 uur
Onderhoudend.
De eerste film is best amusant - ik vond dat indertijd een verrassend tussendoortje. Deel 2 gaat op hetzelfde elan verder. Evenzeer een tussendoor, een soort Heat-van-de-Aldi. Iets te gemakkelijk soms en O'Shea Jackson Jr. komt niet echt uit de verf. Gerard Butler doet dat gelukkig wel. De pafferige typetjes die hij de laatste paar jaar steeds vaker speelt, gaan hem wel af. Qua uitstraling ook net groot genoeg om films als deze net wat extra panache te geven.
Qua plotontwikkeling raad ik aan er niet te veel van te verwachten. De twists zoals het eerste deel die voorschotelt, zijn zeer beperkt. En dat is best prima. Ik denk niet dat een twistje meer of minder deze film beter had gemaakt. Aan het einde wordt wel wat bochtenwerk gedaan om de deur naar een derde deel wagenwijd open te zetten, maar ik zal er in dat geval toch weer voor gaan zitten.
Ietwat formulematig vervolg op een al niet te beste eerste film. Typisch voor een vervolg is dat je een personage meer krijgt. Dat is Jon Bernthal die voor de zoveelste keer een licht ontvlambaar typetje speelt. Niet dat hij dat zo slecht doet, maar het is ondertussen toch echt iets te voor de hand liggend.
Toonmatig vind ik het luchtiger dan de eerste film. Niettemin kabbelt de te lange film iets te veel door, zonder echt hoogtepunten of verrassende dingetjes. Het is een beetje afwachten tot we eindelijk de finale krijgen om de twee broers een figurant of 50 te zien neerknallen. Daar stelt de film niet in teleur, maar het mag in het vervolg wat meer zijn.
Of misschien zelfs C-film. Sharon Stone en Richard Chamberlain zijn een niet al te best duo, maar bon. De kopie moest goed zijn en Indiana Jones zit toch ook altijd met een vrouw in nood opgescheept. Die link is trouwens wel érg ver doorgedreven. Zelfs John Rhys-Davies is gecast.
De film is zodanig knullig en amateuristisch geschoten en ge-edit, dat het geregeld nog grappig wordt. Tenminste, als je niet iets deftig had verwacht. Want hoewel ik de Indiana Jones-reeks ook overschat vind; dat is toch echt wel iets anders.
Vrij standaard misdaadfilmpje. De ingrediënten en het verloop zijn gekend, alleen de hardcore setting had ik nog niet eerder gezien. Maar dat is verder ook weinig verrassend. Ik vind gabbers sowieso al best aparte figuren. De gabbercultuur doet mij niet veel, al kan de film het pillengebruik soms nog beklemmend tonen. Alleen had dat nog maal tien gekund. Dan had je niet zo'n halfbakken familiedrama gehad. Dat juk kan Hardcore Never Dies niet van zich afgooien.
Gary Cooper is oké, en het eerste shot is magnifiek. Jongensachtig, alsof het uit zo'n oude westernstrip komt. Zeer nostalgisch. De film opent ook sterk, maar na het eerste half uur gaat het mijns inziens bergafwaarts. De slechteriken van dienst zijn totaal niet dreigend en ik mis actie en urgentie. Het kabbelt maar wat verder en als de finale dan eindelijk wat actie voorschotelt, is het kalf misschien nog niet verzopen, maar toch al kopje onder aan het gaan.
Zo ongrappig dat het bij momenten pijnlijk is om naar te kijken. Totaal niet origineel en het fictieve typetje Philomena Cunk is totaal niet grappig. Dergelijke opzet is al meermaals beter gedaan. Ik mis scherpte. Alsof je op een familiefeest naar een flauwe plezante nonkel aan het kijken bent.
Iets te tam verhaaltje, soms tegen het saaie aan, over een oud maar kranig bomma'tje die het recht in eigen handen neemt. Best tof bij momenten, maar vaak ook gemakkelijk en daardoor lui. Enkele bijrolletjes zoals die van de kleinzoon slaan de plank mis en dat doet de film geen deugd. Maar als tussendoor gaat dit nog wel.
Alternatieve titel: Pelham 1-2-3, 5 juni 2025, 20:38 uur
Onderhoudend.
Degelijk gemaakte, maar ook niet echt spannende misdaadthriller. De remake van Tony Scott had ik reeds gezien, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar niet bijster veel van herinner en ik betwijfel of het echt een één op één remake is. Walter Matthau als laconieke agent kan wel bekoren, maar kan de film evenmin naar een hoger niveau tillen. Daarvoor is de degelijkheid iets té. Ook de ondergrondse scènes zijn niet echt goed. Nogal donker gefilmd en met een hoop slechteriken die als volslagen idioten een beetje rondlummelen kan je ook niet veel aanvangen. Enige leuke aan hen was ontdekken waar Quentin Tarantino zijn inspiratie voor Reservoir Dogs gehaald heeft.
Marvel is het al lang kwijt, en ook tijdens hun glorieperiode werd geregeld slecht werk uitgebracht. Madame Web is een zoveelste dieptepunt. Totaal geen idee wie van Marvel denkt dat dit soort flauwekul iets is waar het publiek op wacht. Dakota Johnson, zeurderig als altijd, speelt moedertje over drie trezebezen die hun puberteit ontdekken. Voeg daar nog een tamme villain aan toe en wat vage CGI-segmenten die de kracht van Madame Web tonen, en je weet het wel. Er is een link met Spider-Man, maar of beiden ooit in dezelfde film te zien gaan zijn is maar de vraag.
