Alternatieve titel: Monster, 29 maart 2025, 14:14 uur
Tja.
Camp uit de jaren 1980. Jaws, maar dan met figuranten in een alienpak. Het ziet er knullig uit, zoveel is zeker, maar hier en daar heb ik er nog wel eens om kunnen glimlachen. Niet dat het extra komisch gebracht wordt - de kijker moet maar om de hele dwaze opzet kunnen lachen. Naar goede gewoonte schotelt men ook hier weer gratuit en minder gratuit vrouwelijk naakt voor. Aan bloederig geweld ontbreekt het evenmin - al wordt het amper deftig in beeld gebracht.
De film begint goed. Tof, beetje flauw, maar ik kan de satire best smaken. Het Brits koningshuis is natuurlijk een goudmijn om uit te delven. Genoeg typetjes, schandalen, etc. George de Derde was dus een beetje gek. Dat levert aanvankelijke best toffe cinema op.
Nadien wordt de toon toch iets serieuzer. George wordt een klein beetje vermenselijkt. Het maakt de film niet interessanter. De rol van de zoon, matig vertolkt door Rupert Everett, is niet echt interessant en ook enkele andere bekende namen à la Helen Mirren komen er eerder bekaaid van af. De film wordt iets te luidruchtig en druk, terwijl de toon er niet helemaal naar is.
Alternatieve titel: U Spreekt met Uw Moordenaar, 24 maart 2025, 11:56 uur
Matig.
Ik ben niet zo'n fan van Alfred Hitchcock. Dial M for Murder was in 1954 misschien baanbrekend, maar ik mis toch een hoop spanning en nervositeit bij de personages. De film loopt eigenlijk precies zoals ik verwachtte, en dat is nu net hetgeen ik vooral niet wilde. De film vlot anders wel oké, Hitchcock doet in dat opzicht weinig fout, maar blijft toch te veel in de grijze middelmaat schipperen. Ik denk dat de kans intussen zeer klein is dat ik nog een echt meesterwerk in zijn oeuvre ga ontdekken.
Actiekomedie, maar er is niet genoeg actie en niet genoeg komedie. De combo Wesley Snipes - Woody Harrelson had beter verdiend. De film is stuurloos in die optiek dat er een klein beetje aandacht gegeven wordt aan een psycho die er precies maar bij gesleurd is om er eentje te hebben enerzijds en de teloorgang van Harrelson's personage anderzijds. Het is niet duidelijk waar het nu eigenlijk écht om zou moeten draaien. De uitkomst is een te flauwe buddy film. Niet goed genoeg is de conclusie.
Een jaar of 20 geleden zowaar te zien gekregen in de les 'godsdienst'. Leerkracht toen was een twintiger die graag eens belangrijke films liet zien. Alleen is geen enkele film geschikt om in 3 (of meer) stukjes van hoop en al 40 - 45 minuutjes te kijken. Zeker geen film die als koortsdroom gebracht wordt.
Want dat is toch wel waar Darren Aronofsky mijns inziens op mikt: om je als kijker stelselmatig mee te zuigen in het wel en wee van een groepje verslaafden. Er is geen ontsnappen aan de negatieve spiraal en dat werkt toch écht wel pas als je 'm op een fatsoenlijke manier kijkt.
25 jaar na datum komt de tand des tijds wel wat piepen. Al zal dat misschien ook met budget te maken gehad hebben. Qua regie valt er alleszins niet veel te klagen. Aronofsky's hippe editing is nog steeds snel en hyperactief genoeg. Het is wel steeds een beetje hetzelfde, maar het werkt wel. Naar het einde toe, pakweg het laatste half uur, had het nog net een tandje meer mogen zijn. Of ik had mij misschien iets meer moeten kunnen aantrekken van bijvoorbeeld Jared Leto's personage. Die doet mij bitter weinig. Een Ellen Burstyn, Jennifer Connelly of zelfs Marlon Wayans doen het een stuk beter.
In ieder geval blij dat ik Requiem for a Dream eindelijk eens kunnen kijken heb zoals ik dat allang had moeten doen. Een absolute topper heb ik er helaas wel niet in kunnen ontdekken.
Een zoveelste dure poging van Netflix om te scoren met een blockbuster. Duur ziet het er zeer zeker uit. De CGI is keurig en aan het aantal robots te zien, zal het grootste deel van het budget daaraan besteed zijn. Ook Chris Pratt zal geen goedkope vogel zijn, maar ik ben hem zo stilletjes aan beu gezien in dit soort rollen.
Verder natuurlijk weer te lang. De "twistjes" over de uiteindelijke beweegredenen van een aantal schimmige figuren - ra ra, wie o wie? - zijn geen verrassingen en maken het einde iets te "vol". Ook behoorlijk dramatisch, dat einde. Ik had toch op iets meer ongegeneerde fun gehoopt, maar dat ontbreekt grotendeels in deze Terminator voor kinderen.
Een western waar ik nog nooit van gehoord had en eigenlijk uit pure luiheid keek. De film is immers kort van speelduur, wat in tijden van verhuizing en twee energieke en om aandacht smekende peuters mooi meegenomen is. Maar ere wie ere toekomt: de film is prima gemaakt, de gedateerde schoonheidsfoutjes daargelaten. Ik denk dan aan de bloedbommetjes die nogal opzichtig ontploffen.
Toonmatig zit het anders wel snor. Burt Lancaster is uitstekend in de hoofdrol en ook de meeste bijrollen zijn best oké, dat is voor westerns uit die periode geen sinecure. Enkele genredingetjes uit het spaghetti-genre zijn overgenomen (denk aan close-ups), maar al bij al houdt men de balans n evenwicht. Lawman is mij minder stug en Amerikaans dan de typische Amerikaanse western (voor zover dat steek houdt), maar het is ook geen Italo-western, zoveel is duidelijk. Zeer degelijk gemaakt en een film die iets meer stemmen verdient.
Mission: Impossible - Dead Reckoning Part One (2023) 2,5
20 maart 2025, 09:36 uur
Gaat wel.
Typisch Mission: Impossible-vervolg. Grote vijanden uit het verleden die plots opduiken, een nieuwe "femme fatale" en vooral weer een veel te lange rit volgepropt met actie. Het moet altijd maar meer zijn, maar pfoeh, dat is intussen toch al lang zeer vermoeiend geworden. Een speelduur die steeds langer wordt helpt evenmin. Een volgende deel zal er nog wel eens tien minuutjes bij kletsen en dan kijk je al richting de 3 uur aan. Daarvoor is de M:I-wereld mij toch niet interessant genoeg voor. Niet dat het allemaal door de ondergrens zakt, maar veel slechter hoeft het toch niet te zijn.
Soms net een tikkeltje te klef, maar over het algemeen wel een mooie film. Gus Van Sant maakt zeer dankbaar gebruik van (gemakkelijke) thema's als alcoholisme. Daar doet hij ook niks nieuw mee, maar mits goed gedaan hoeft dat ook niet. Joaquin Phoenix acteert best oké, al is zijn casting wel een dubbeltje op z'n kant, want het zou niet de eerste keer geweest zijn dat hij nogal getormenteerd staat te wezen.
Daar ontsnapt men wel aan. Van Sant probeert het verder nog een beetje interessanter te maken door te knippen in de chronologie, maar of dat nu echt zoveel toevoegt... voor mij niet. Jonah Hill en zeker Rooney Mara krijgen iets te weinig om handen. Dat is spijtig, maar de film is nu al lang genoeg dus meer voor hen had de film wellicht (onnodig) langer gemaakt.
Jeff Bridges is een energieke kompaan voor de wat saai acterende Clint Eastwood, maar ook al begint deze buddyfilm met de nodige schwung; naar het einde toe kakt het toch ietwat in. De aanvankelijk luchtige toon blijkt niet heel erg vast te liggen en wil nogal eens zwabberen. Zeker nadat de (voormalige) kompanen erbij komen, is de grootste fun erl af en Michael Cimino kan het mijns inziens niet meer rechttrekken.
Alternatieve titel: Spirit Ongetemd, 13 maart 2025, 09:22 uur
Zeer matig.
De originele Spirit was één van mijn leukste ervaringen, als kind, in de bioscoop. Deze spinoff/ reboot (?) Spirit Untamed lift mee op de charme van die film, of tracht dat te doen maar faalt alleszins grandioos. Men lijkt eerder een gemakkelijk project gekozen te hebben. Maar als je dit afweegt tegen het origineel, is eigenlijk alles gewoon een stuk slechter: stemmenrollen, muziek, animatie.. Enkel de setting is hetgeen overeind blijft, maar dat is niet bepaald een verdienste.
Alternatieve titel: Goud voor de Dapperen, 13 maart 2025, 09:16 uur
Leuk.
Toffe, ouderwetse avonturenfilm. Met ensemble cast vol grote namen. De film ziet er na meer dan een halve eeuw nog goed uit. Aan ontploffingen en explosies ontbreekt het niet; de film is behoorlijk luidruchtig. Daardoor, of mede daardoor, ligt het tempo redelijk hoog. Dat de toon eerder luchtig is, is geen verrassing. Het past bij dit soort films. Idem dito voor de speelduur, die aan de lijvige kant is. Clint Eastwood en kompanen brengen het evenwel met de nodige flair.
Henry VIII staat toch voornamelijk bekend als niet zo vrouwvriendelijk. We leven echter in moderne tijden dus is deze kijk er een vanuit vrouwelijk standpunt. Een sterke vrouw, uiteraard, maar naar mijn mening wel met de nodige nuance gebracht. En bovendien uitstekend vertolkt, maar dat zit wel snor met Alicia Vikander. Topactrice. Ook het overige acteerwerk is uitstekend. Jude Law is de laatste pakweg 10 jaar niet meer de mooie jongen die hij in zijn begindagen was - laat staan dat hij die rollen nog krijgt -, maar het spelen van pafferige klootzakken gaat hem uitstekend af. Nog een uitstekende vertolking van zo'n klootzak komt, ook niet voor het eerst, van Simon Russell Beale. Verfrissende kijk dus, al blijft het een kostuumdrama; achterklap en achterbakse dubbelrolletjes ontbreken niet. Dat zijn genreclichés waaraan niet te ontsnappen is. Het ergert evenwel niet, integendeel.
Veel te lange en stroperige romcom. Alles wat de Amerikaanse romcom mij doorgaans tegen de borst stuit, biedt Something's Gotta Give. Ik heb de film enkel en alleen gekeken om een vinkje meer te kunnen zetten bij Jack Nicholson's oeuvre, maar dat is niet aan te raden. De man zelf doet het zoals je kan verwachten, op de automatische piloot geholpen door zijn charisma en womanizer persona. Tegenspelers Diane Keaton en Keanu Reeves doen mij een pak minder, misschien omdat hun rollen toch te serieus gebracht zijn. Enfin, goed voor een keertje en nu nooit meer.
Justin Kurzel weet wel hoe een film stemmig te schieten. Qua genre is The Order doorgaans mijn ding niet, maar doordat de film er zo goed uit ziet is dat euvel al grotendeels beholpen. Verder een schrijnend verhaaltje - ook al was de duiding bij de aftiteling niet echt nodig -, gebracht met de nodige Hollywoodclichés, in de vorm van het personage van Jude Law. Niet dat die het zo verschrikkelijk slecht doet, maar veel stelt zijn personage niet voor. Verhalend vlot het aardig, een tijdsprongetje hier en daar helpt om de boel gaande te houden. Vlotte wegkijker.
Sterk overlevingsdrama, met Jodie Comer op haar best. Groot pluspunt is dat het allemaal behoorlijk realistisch kan zijn en het er ook zo uitziet. Geen dure CGI, wat vaak voor een plastic look zorgt. Wel gewoon regen. Klinkt banaal, maar werkt wel goed. De keuze voor een kletsnat Engeland zet de deprimerende toon serieus wat kracht bij. Af ent oe is het even kijken hoe enkele verplichte nummertjes - goede mensen, iets minder goede mensen, .. - ingepast geraken, maar al bij al houdt regisseur Mahal Belo het behoorlijk rechtlijnig.
