Something's Gotta Give (2003)

Een feel-good film pur sang waarbij de chemie tussen de twee hoofdpersonages, Nicholson en Keaton, het sterkste punt is. Nicholson trekt hier weer alle registers open. Een genot om naar te kijken. Keaton is zo'n heerlijke moederkloek die telkens opdaagt in zulke zoetsappige, melige films waar familiebanden en emotionele toestanden het hoofdonderwerp zijn. En toch straalt ze iets sensueels uit. Niet voor niets dat zo'n jonge snaak als Keanu Reeves voor haar valt (of is hier een moeder-complex de oorzaak?). Maar er zijn ook negatieve zaken die ervoor zorgen dat het geen perfecte score krijgt. De tijdsduur allereerst kon wel wat korter naar mijn gevoel. Op bepaalde momenten voelde het wat overdreven aan (zoals de ellenlange bleitscène van Keaton). En het slotakkoord was een beetje te clichématig en parkeerde deze film tussen alle andere middelmatige rom-com's. Het is dankzij de schitterende cast dat deze film toch nog een beetje boven de middelmatigheid uitssteekt

3.5*

Verschrikkelijk.

Veel te lange en stroperige romcom. Alles wat de Amerikaanse romcom mij doorgaans tegen de borst stuit, biedt Something's Gotta Give. Ik heb de film enkel en alleen gekeken om een vinkje meer te kunnen zetten bij Jack Nicholson's oeuvre, maar dat is niet aan te raden. De man zelf doet het zoals je kan verwachten, op de automatische piloot geholpen door zijn charisma en womanizer persona. Tegenspelers Diane Keaton en Keanu Reeves doen mij een pak minder, misschien omdat hun rollen toch te serieus gebracht zijn. Enfin, goed voor een keertje en nu nooit meer.

1,5

Nicholson doet wij hij eerder deed, een soort arrogante wijsneus spelen net als in As good as it gets maar het is Keaton die een naturel prestatie neerzet met hand gebaren en loense blikken. Ook regisseur Meyers neemt Keaton als belangrijkste met een segment dat zo uit een Woody Allen film kon komen nl een theater voorstelling dat de relatie ironisch benaderd. Een soort wraak van Annie Hall. Het kon. En de foto's met de jonge Keaton was nog een bewijs. Goed dat de senior leeftijd aan bod komt (moraal van het verhaal : op verliefdheid staat geen leeftijd) maar het laatste deel is conventioneel romantic comedy met de geforceerde happy end als toetje. Het komt aardig op weg met een inspiratie van Sturges en Hawks die dialogen/wisecracks tussen man en vrouw lustig op ons los laten. Something's gotta give is nu net wat een droomfabriek moet zijn. Genietbare illusies op het moment en waarbij dit de volgende morgen slechts een verre herinnering is.

Ik kan eigenlijk niet anders zeggen dan dat de film irritatie opriep. Het huilen van Keaton was zo nep en zo irritant. En, kom op zeg, niemand gaat voor die vieze oude vent als je Keanu hebt!