Vrij simplistische, ietwat schreeuwerige survivalfilm. Met kinderen, en mogelijk ook vooral op iets jongere kijkers gericht. De moraal ligt er dik op, maar maakt de film er niet beter op. Minstens de helft van de kinderen kan niet acteren en dat helpt de zaak evenmin vooruit. De moorden zijn iets explicieter gebracht dan ik had verwacht gezien de kinderlijke toon, misschien dat de film daardoor nog een zekere indruk kan nalaten bij sommigen.
Verfilming van een toneelstuk. Doorgaans is dat een rode vlag voor mij en het oeverloze gezwets komt mij ook iets te gekunsteld over om er echt in mee te gaan, maar het is niet dat Trio veel fout doet. Ik vind de leegheid van het bestaan van de drie personages nog best goed gebracht. De afstoting en aantrekking daarentegen is zeer ongemakkelijk om naar te kijken. Geen idee wie in godsnaam met zijn broer zou "concurreren" voor de aandacht van iemand die betaald is om aandacht te geven. Beetje een bizar uitgangspunt, althans voor mij toch. Ik ben dan ook blij dat het laatste kwartier bits is.
Erg nineties allemaal, maar ik vind zo'n typisch product van z'n tijd wel leuk. Beetje Mean Girls-achtig (allez, Mean Girls is Cluesless-achtig), maar dan een stuk beter. Het is allemaal vrij nietszeggend, maar ook niemendalletjes kunnen leuk zijn. Alicia Silverstone doet het oké, de rest ook. De humor valt beter te pruimen dan ik op voorhand dacht, maar het blijft natuurlijk wel een brave satire op een meisjeswereld.
Misschien wel de sterkste film die ik tot dusver van M. Night Shyamalan gekeken heb - en ja, The Sixth Sense hoort daar bij. Ik heb wel Unbreakable en Glass niet gezien, wat met Split een trilogie blijkt te vormen. Niet dat het veel verandert aan de film. Split staat op zichzelf en is een keurig gebrachte thriller. Hier en daar komen er wat horrorelementjes aan te pas, maar het blijft Shyamalan dus het is vooral een beetje bevreemdend, niet per se eng of gewelddadig. James McAvoy doet het goed in zijn rollen - ook wel dankbaar om als acteur een handjevol typetjes te mogen acteren. Ik vind de dames echter niet slechter acteren.
En dat had ik eigenlijk op voorhand kunnen weten. Film begint nochtans wel aardig, maar ik raakte al snel uitgekeken op die spelletjes tussen Colin Firth en Rupert Everett. Het zijn ook niet bepaald mijn favoriete acteurs, zeker Firth vind ik vaak (ook hier) ontzettend saai om naar te kijken. Verder wat frivool getater dat uiteindelijk weinig 'body' heeft. Het duurt gelukkig niet al te lang en voor de liefhebbers van toneel zal het misschien wel te pruimen zijn.
Maar de formule is nu toch aan het einde van z'n Latijn. Sowieso is het geen teken van overvloed als er oudere personages (al dan niet) teruggehaald worden en zelfs dan nog wringt het verhaal zich in allerlei bochten om er toch maar weer een actiescène uit te knijpen. Jack Black is energiek als altijd in zijn stemwerk, maar dat hebben we intussen al zo vaak gezien. De animatie blijft uiteraard kleurrijk en van een zeker niveau, al vind ik niet elk design zo geslaagd. De kinderen zullen er zich mee blijven amuseren, maar voor mij mag deze reeks er nu wel een punt achter zetten.
Kluchtig misdaadfilmpje dat net iets te tam is. Dat tamme is geen zwaar manco, want het is best komisch en Michael Caine met z'n droog cockney accentje is een geweldige keuze. Heerlijk nonchalant charismatisch, die man. Verder stelt de film niet echt veel voor. Een twistje hier en daar moet voor enkele scherpe randjes zorgen, maar uiteindelijk is het toch vooral een iets te nietszeggend tussendoortje - met z'n momenten, dat wel.
Enerverende oorlogsfilm, deze Warfare. Of het allemaal zoveel realistischer is dan we gewend zijn? Geen idee. Het is in ieder geval wel een stuk spannender dan de typische snelle cuts en het hoge tempo dat Hollywood ons doorgaans voorschotelt. Alex Garland en Ray Mendoza maken er geen opzichtige Amerikaanse bombast van; de militairen zijn voor een groot stuk toch ook maar gewoon mensen die last hebben van de spanning en het gevaar. Users die in hun mening schrijven dat er te weinig of niks (huh?) gebeurt, kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen. Er gebeurt net veel, voor een film van amper anderhalf uur. Voor mij de beste film van 2025, althans voorlopig toch.
Belabberd verkleedpartijtje waarin Christopher Lee er niet veel van bakt als Jekyll/Hyde (met andere naam). Horror heeft vele gezichten, maar dit subgenre waarin Lee vaak een hoofdrol vertolkt, is toch een zeer specifiek soort horror, een soort waarbij ik enige spanning maar niet weet te ontdekken. Amateurtoneel, verder geraak ik niet. Het is niet eng of prikkelend en bovendien hopeloos gedateerd.
Woody Allen als hoekig animatiefiguurtje. Dat is zowat een kopie van Allen in zijn live action films. Het is telkens hetzelfde neurotische typetje, maar in een animatiefilm is dat dan toch weer verfrissend voor even. Zeker het eerste half uur is daarin wel aardig. Zodra men de buitenwereld opzoekt, slabakt het een beetje. Qua stemmen is het wel een feest der herkenning, maar ik had liever Christopher Walken in een prominente rol gehoord dan Gene Hackman - die daar m.i. iets minder voor geschikt is.
Visueel zeer aardige komisch drama'tje. Sterke rol van de mij onbekende Mikey Madison, maar elke bijrol is minstens zo goed. Het eerste uur is veruit het leukste, nadien wordt het een echte klucht. Zeer luidruchtig, met nogal lang uitgesponnen scènes; Dat is een gewaagde keuze en ik zou op voorhand zeggen dat het niet mijn dada is. Hier lukt het nog net. Ik heb er me geenszins aan geërgerd, al is het soms kantje boordje. De evenwichtsoefening is niettemin geslaagd en dat is best een prestatie.
Althans, voor mij als kijker. Netflix vaart er kennelijk wel bij en Adam Sandler dus ook. Ik heb pas onlangs de eerste gekeken en die heeft wel wat, maar zo'n sequel na 30 jaar... Het is toch vaak geen al te best idee en hoewel het qua humor nog redelijk vergelijkbaar is - wat in deze tijden niet altijd gemakkelijk is -, voelt het voor mij niettemin overbodig aan. De verplichte fan service om zowat alle personages uit het origineel te laten terugkeren mist zijn doel als je met godbetert Eminem op de proppen komt om een zoon van te spelen, want ja, soms zijn de originele acteurs allang overleden. Dan wordt het gênant, maar het is niet de enige gratuite cameo die uitgedeeld wordt.
Niet alleen om naar te kijken, maar ook voor regisseur Brad Furman - die toch al een paar degelijke titels gemaakt heeft. Tin Soldier lijkt wel van een totaal talentloze regisseur te komen. Zeer rommelig, met een pacing die totaal niet wil vlotten. Wat flashbacks hier en daar - vaak met een slordig filtertje. Maar het wil maar niet compact worden. Robert De Niro en John Leguizamo zijn namen voor op de poster, maar hebben nauwelijks iets te doen. Het is Scott Eastwood die de film moet dragen en dan weet je ook wel hoe laat het is.
