De sequel-trilogie had de Jurassic-wereld al behoorlijk uitgemolken. Allez, volgens mij toch. Hollywood vond van niet et voilà, Jurassic World is herboren. Wat volgt is een blockbuster dat zo ongeveer alles slechter doet dan al z'n voorgangers. Men schotelt een inspiratieloos verhaaltje voor, met weinig humor noch spanning. Zelfs de dino's komen amper uit de verf, en dat is nochtans essentieel, lijkt me. In de finale komt men af met een soort hybride ding dat uit de verkeerde film gelopen lijkt. Ik dacht eerder aan een soort Cloverfield-monster in de mix met de Xenomorph. In ieder geval mogen de dino's in de Jurassic Park-films van mij gewoon dino's blijven.
Zo'n ouderwetse avonturenfilm kan er zo nu en dan eens in, maar The Eagle Has Landed heeft te veel tijd nodig om op gang te komen. Het ganse eerste uur is best gezapig. Bovendien is de toon soms wat wankel - de body count is er, ook onder enkele bekendere gezichten, maar ik kan toch niet de enige zijn die bijvoorbeeld het cynisme kan smaken van het cockney accent van Michael Caine's Duitse kolonel? Het spektakelrijke laatste half uur redt deze film vrij gemakkelijk van een onvoldoende, maar hier had toch meer in gezeten.
Zeer naturel geacteerd en ook zeer naturel en zonder franjes gefilmd. Daardoor ziet de film er als een grijze muis uit, maar het is nu eenmaal de stijl van Ken Loach, zo lijkt. De focus ligt op het menselijke aspect en mede door het uitstekende acteerwerk lukt dat prima. Alleen vind ik Daniel Blake niet per se een sympathieke kerel en het gebrek aan nuance dat Loach ons voorschotelt vind ik eigenlijk al bijna even stuitend als de fouten die er wel degelijk in "het systeem" zitten.
Alternatieve titel: De Stille Getuige, 26 januari, 13:57 uur
Saai.
In een poging om ooit de volledige Top 250 gezien te hebben, toch maar Rear Window gekeken, maar hoe meer ik van Alfred Hitchcock zie, hoe slechter ik hem begin te vinden. Ik kan niet begrijpen dat mensen dit spannend vinden. Toegegeven, de eerste vijf minuutjes zijn tof als de camera op het gemakje de locatie in beeld brengt. Nadien volgt pakweg anderhalf uur aan eindeloos gepalaver tussen de uiterst saaie James Stewart en de weliswaar mooie Grace Kelly. Zo leeg allemaal. Uitleggerige dialogen over wat, tenminste volgens hen, wel en niet kan. Intussen focust de film zich louter op één personage als mogelijke dader. De andere appartementen hebben slechts een onbelangrijk bijrolletje.
Het voyeurisme is me tevens te gemakkelijk weergegeven. Vanuit een goed belicht appartement kan Stewart op z'n dooie gemakje binnenkijken in de, uiteraard, goed belichte appartementen aan de overkant waar de inwoners schijnbaar onverstoord door de inkijk hun leventje leiden. Het is bijna clownesk. Tot aan de finale is de film geen moment spannend. Uiteindelijk komt die spanning er een heel klein beetje, maar voor mij is het kalf dan al lang verzopen.
De originele twee delen vind ik beter. Dat zijn meer survival thrillers. Deze prequel over de komst van de aliens - wat eigenlijk in flashbacks in deel 2 al te zien was - kiest meer voor het drama. Dat is een keuze. Niet per se slechter, maar het hele eerste half uur is vrij oninteressant en ook nadien krijgt de nochtans goede actrice Lupita Nyong'o maar weinig gemaakt van haar personage, ook na de intrede van Joseph Quinn als tegenspeler. Het blijft mij allemaal wat oppervlakkig en als je dan vergelijkt met de survival van het gezin uit de hoofdreeks die wél kan interesseren, dan is dit gewoon een klein stapje terug. De wezens zelf krijgen weinig tijd. Ze komen met massa's uit de lucht gevallen en doen een beetje hetzelfde als ze altijd doen. Daar heeft men weinig meer mee gedaan, al rest natuurlijk de vraag of men een uitleg moet proberen geven aan moordlustige aliens.
Alternatieve titel: The Naked Gun III, 23 januari, 22:35 uur
Meer van hetzelfde.
Dat is niet eens slecht bedoeld. Als het je ding is, moet dit ongetwijfeld een geweldige filmserie zijn. Slapstick is voor mij niet echt het summum van humor, dus ik ben iets gematigder enthousiast. Het is evenwel niet dat dit sluitstuk moet onderdoen voor zijn voorgangers. Het tempo aan grappen en situaties ligt erg hoog en Leslie Nielsen is met z'n droge benadering perfect in zijn rol. De film duurt bovendien niet lang, dus als tussendoortje kan het er voor mij zeker mee door. Ik had hier nog geen stem staan, maar ben er zeker van dat ik deze al minstens een keer of twee gezien had.
Ietwat gezapige seventies-thriller, die helaas niet zo spannend is. Ik had eigenlijk ook een ander soort film verwacht, namelijk een rechttoe rechtaan wraakfilmpje. Men neemt evenwel een zijsprongetje hier en daar, wat de flow van het geheel m.i. niet ten goede komt. James Caan en Robert Duvall in hun post-Godfatherperiode zijn misschien leuk op papier, maar beiden kunnen niet uitblinken.
Soms droge, maar vooral intrieste en mistroostige film met als hoofdpersonages twee ongelukkige mensen. Het ongeluk druipt ervan af. De vele mistroostige decors helpen daar graag aan mee. Het lijkt wel alsof de film zich in de jaren '80 afspeelt, al is dat niet zo. Het onuitgesproken karakter van de 'romance' is mij net té, maar ik heb wel kunnen genieten van de onderkoelde humor. Dat de film uiteindelijk licht positief eindigt, is ook mooi.
Omar Sy kan best hoger mikken dan dit soort b-films. Eigenlijk geldt hetzelfde voor Mark Strong, Kerry Washington en regisseur Joe Carnahan. Allemaal hebben ze al veel beter gedaan. Geen idee waarom dit dan zoiets slecht geworden is. Toch is dit over de ganse lijn iets om snel te vergeten.
Alternatieve titel: The Expendables 4, 18 januari, 14:00 uur
Tja.
Wat ooit begon als een leuke actieserie, is toch zeer ver afgedwaald. Niet alleen in niveau. Ook de ganse opzet is overboord geflikkerd. Deel 3 deed dat al fout en dit drijft het nog verder: geen toevoegingen van acteurs met een actie-cv, maar godbetert 50 Cent en Megan Fox. Dat is toch bijna een parodie op de parodie. Niet te begrijpen. Nu goed, niet gebruikte actiesterren van weleer genre Danny Trejo of Steven Seagal zijn intussen misschien ook geriatrische patiënten. Toch had het op z'n minst grappiger en gepaster geweest om hen een rol(letje) te geven in plaats van "acteurs" waar je geen enkele ouderwetse actiefilm aan kunt linken.
Los van de acteurs is de film simpelweg slecht geschreven en geregisseerd. De oneliners komen er niet uit, en de dialogen zijn wat uitleggerige zinnetjes, maar wat in godsnaam moet er uitgelegd worden? Er valt niks uit te leggen. De komische pogingen zijn pijnlijk ongrappig. Zelfs Jason Statham, die wegens een schijnbaar ongeïnteresseerde Sylvester Stallone gepromoveerd wordt, komt er bekaaid van af en dat is echt zijn schuld niet. De CGI is reeds vaak benoemd voor wat het is: spuuglelijk.
Van tijd tot tijd kan zo'n botte actiefilm over al dan niet corrupte agenten er wel in. Ze komen ook vaak van de lompere regisseurs genre David Ayer, of, zoals in dit geval, Joe Carnahan. Toegegeven, zijn piek lijkt al even voorbij, maar ik vind zijn films nog altijd wel amusant en zeer geschikt als vlot tussendoortje.
Met Ben Affleck en Matt Damon zijn er grote namen aan het project toegevoegd, maar dat zegt eigenlijk niks. Affleck is trouwens beter dan Damon in zijn rol. Verder is ondanks hun aanwezigheid de ietwat donker geschoten actieprent met een wat kleine twistjes hier en daar zoals je het verwacht aan de hand van de poster. De afwikkeling is niet echt passend - ik had liever gezien dat iedereen wel wat 'dirty' was -, maar het zij zo.
Alternatieve titel: New York, Je T'Aime, 15 januari, 20:30 uur
Goh ja.
Weleens tof om gezien te hebben, al ben ik nog nooit in New York geweest - en staat die stad ook allesbehalve hoog op mijn verlanglijstje. De verschillende verhaaltjes die gebracht worden, lijken mij op het eerste gezicht zich ook perfect in elke andere stad dan New York te kunnen afspelen. Ze zijn ook nietszeggend. Ik heb weinig echt toffe dingen gezien, al is het warme sfeertje wel degelijk aanwezig als leidraad. Net oké dus als tussendoortje. De aparte segmenten duren ook niet lang, dus het is niet dat het echt de kans heeft om saai te worden.
Vlot gebrachte body horror met een flinke scheut satire en kritiek op het schoonheidsideaal. Ik vind het wel wat cynisch dat Demi Moore, tegenwoordig toch ook allesbehalve naturel, de hoofdrol speelt, maar wie weet is dat ook een stukje humor van de makers. Erg verrassend is het allemaal niet, het is eerder wachten op de onvermijdelijke scènes waarin de twee dames het blok aan mekaars been worden. Dat resulteert in een behoorlijk sappige finale, maar erg origineel komt men daar niet uit de hoek.
The Way of Water vond ik enkele jaren geleden al bij al een geslaagde opvolger, geholpen door het feit dat er toen 13 jaar was gepasseerd sinds het origineel. Fire and Ash volgt relatief snel. Gevoelsmatig dan toch, want 3 jaar zou toch voldoende moeten zijn. Maar het is een vrij suffe bedoening. Meer van hetzelfde. Dik drie uur lang. Zeer zwak familiaal drama, maar James Cameron schudt ons geregeld wakker met een actiescène.
Echt vloeiend verloopt het wel niet allemaal. Ik vind de pacing nogal stroef en de film lijkt continu in cirkeltjes te gaan. Niet geheel onlogisch met de karrevracht aan personages. Het zijn er écht te veel, te meer omdat Cameron ze elk wel een scène of 2, 3 wil geven en dat vaak gewoon suf is (wat is Spider godsgruwelijk slecht geacteerd) of irritant (de slechte wetenschappers à la Giovani Ribisi).
Maar goed, in een tijd met weinig echte blockbusters is het wel eens leuk om in het kitscherige Pandora te vertoeven. De 3D ga ik volgende keer misschien eens aan mij laten voorbijgaan, maar in se is er wel aan te zien dat Cameron zijn budget goed gebruikt. De CGI, althans in 3D, ziet er keurig uit. Bovendien weet Cameron wel hoe een bombastisch Hollywoodspektakel te regisseren, al vind ik dat zowel de eerste film als de tweede een sterkere finale hebben. De afwikkeling hier is vrij zwak (oh het gaat goed - oh, shit, de Ash people! - oh, kijk, Eywa!). Spannend is het vrijwel nooit, het spektakel ten spijt.
Vreemd, klein filmpje dat aanvankelijk ietwat grijs begint, maar wel nog de deur wagenwijd open laat voor een leuk vervolg. Alleen blijkt het begin nog het beste gedeelte te zijn. Ja, het laatste half uur is luid en dwaas en er gebeuren een aantal (vergezochte) zaken. Het is alleen niet grappig en geen enkel personage komt uit de verf. Ik was blij toen het gedaan was.
Kleurrijk rapspektakel. De politieke achtergrond had ik net iets beter mogen kennen, dat had het misschien nog wat leuker gemaakt. Dat gezegd zijnde is Kneecap wel gewoon een toegankelijke tragikomedie over een stel rappers met een achterliggende boodschap. Het taaltje is sappig, de film is vlot verteld en visueel verveel je je geen seconde. Qua verloop had het misschien iets minder voorspelbaar mogen zijn, maar dan boet het aan toegankelijkheid in, natuurlijk.
Goed geacteerd door de drie dames. Virginie Efira krijgt uiteraard de meeste schermtijd, maar Sandra Hüller is sterk in haar bijrol en ook Adèle Exarchopoulos is zeer degelijk - minus de scène waarin ze de kamer afbreekt. De film is evenwel iets te vol en er moet nogal veel verteld worden, zo lijkt het, waardoor de focus bij momenten verloren gaat. Het achtergrondverhaal is spijtig genoeg niet zo verrassend. De punten worden gescoord bij de ietwat kluchtige scènes, die er gelukkig wel zijn. Daardoor blijft de balans zonder enige twijfel positief, maar toch had er m.i. nog iets meer ingezeten.
Ik kende Quentin Dupieux slechts van naam, maar Le Daim zal ik toch niet zo snel vergeten. Tof absurdistisch sfeertje, met een schitterende Jean Dujardin als rare kwast die een liefhebber is van 100% hertenleer. Het uitgangspunt is te onnozel voor woorden, en leent zich perfect tot een aantal dwaze, absurde scènes, met de openingsscène die er meteen bovenuit steekt. Nadien had het soms nog iets grappiger gemogen en ik mis iets in de relatie met de barvrouw. De speelduur is weliswaar zeer beperkt gehouden, en dat bleek de enige juiste keuze. De cirkel was immers rond.
Stug, zwaar gebracht drama met twee beschadigde personages die helaas geen interessante cinema opleveren. Het acteerwerk van Ruth Wilson en Mark Stanley doet mij ook niet zoveel. Tegelijkertijd kan de regie, met de keuze voor korte flashbacks, me niet bekoren. Het misbruik is zeer snel duidelijk, maar ik heb er maar apathisch op wezen kijken. De hele dynamiek tussen broer en zus liet me een ganse film lang koud en als ik zie hoe stemmig men de film probeert af te ronden, kan dat uiteraard niet de bedoeling geweest zijn.
The Phoenician Scheme is een typische Wes Anderson, al is het allemaal wat "gewelddadiger" of botter dan de rest van zijn oeuvre. Heel erg vernieuwend is het natuurlijk niet, Anderson zijn stijl is duidelijk. Toch is het elke keer weer genieten van de schitterende plaatjes waar hij mee afkomt. Bovendien is de casting van Benicio Del Toro als hoofdrolspeler een schot in de roos, al moeten zijn directe tegenspelers niet veel voor hem onder doen. Andere typetjes in kleinere bijrolletjes zijn niet altijd even geslaagd; het leidt soms iets te veel af, maar Anderson is vaak wat kluchtig dus dat is ook geen nieuws. Alleszins weer een tof filmpje en van mij mag hij elk jaar een film uitbrengen. Er is immers niemand die hem evenaart in zijn manier van film maken.
Maar dat is nauwelijks een verrassing. Om geen herhaling van zetten te doen, gaat men een andere kant op, met wat familiaal gedoe dat er bij kijken komt. Dat uitgangspunt is flauw, de twist met de drugsverslaafde ouders kan daar weinig extra panache aan geven. De blinde man knokt er aardig op los; qua bloedvergieten moet deze sequel niet onder doen voor het origineel, maar beter is het geen moment.
Redelijk korte en vlotte actieprent. De genre-aanduiding horror vind ik niet echt juist. Het concept is wel tof en het kat-en-muisspel is misschien niet echt vernieuwend, maar wel goed gebracht. Beide kanten zijn grijs, maar ik had het toch iets meer voor de blinde man. Die is een stukje minder vervelend dan de inbrekers. Het einde vind ik dan ook niet helemaal geslaagd. Het is vooral spijtig dat er eigenlijk nauwelijks iets gedaan wordt met de ontdekking in de kelder.
Men kan deze "live-action" remake van de animatiefilm overbodig noemen. Het is namelijk knak dezelfde film, tot designs aan toe. Het lijkt de perfecte melkkoe te zijn, want anders zou men dat toch niet zo snel na de animatiefilms doen. De enige vernieuwing die ik heb ontdekt is de niet zo vernieuwende keuze om hier en daar een acteur met een kleurtje te casten. Verder is dit, vaak shot per shot, een kopie. Niet dat het daardoor zo ontzettend slecht is. Ik vind het qua niveau de animatiefilms wel benaderen. De film, hoewel een tikkeltje aan de lange kant, leent zich perfect voor een avondje hersenloos jeugdig vermaak. Bovendien is de CGI van de draken best oké, wat de laatste jaren ook geen vanzelfsprekendheid meer is.
Alternatieve titel: Het Vuur van Al Pacino, 3 januari, 19:26 uur
Matig.
Korte, maar daardoor ook te vluchtige docu over Al Pacino. In een paar minuutjes wordt de jeugd van Pacino uit de doeken gedaan met een oude foto, nadien is het plichtbewust overlopen van zijn filmcarrière, waarin er naar mijn gevoel nogal gewichtig wordt gedaan over zowel de successen als de tegenslagen. Zijn eerste succesperiode is te danken aan het feit dat hij toch zoooo veel voeling had met de problematieken van The Bronx, een geflopte film later was hij die voeling kennelijk alweer verloren. In het beste geval is deze korte docu tof om de filmografie van Pacino nog eens chronologisch te zien passeren, maar veel inzichten in de mens achter de acteur krijg je niet.
Alternatieve titel: The Chef, 1 januari, 21:15 uur
Leuk.
Vlot en typisch Frans niemendalletje. Wat zenuwachtige typetjes met hun snel Frans gekwaak die soms aandoenlijk zijn, dan weer vervelend. Ik kon het spel tussen Jean Reno en Michaël Youn wel smaken. Qua verloop is het niet zo bijzonder, maar dat het allemaal tezamen nog geen anderhalf uur duurt maakt dit voor mij uiterst geschikt als snelle hap.
