Keanu Reeves is zo mogelijk nog lomper en meer onbehouwen dan hij doorgaans is. Zijn acteerwerk is zo stuntelig dat het van Dolph Lundgren een naturel talent maakt. Overigens speelt Lundgren wel een tof rolletje. Verder veel gedoe en lawaai, met wat sci-fi trucjes en visuele dingetjes die intussen gedateerd zijn, maar het spreekt m.i. wel in het voordeel van de film om er zonder al te veel pretentie toch iets van te willen maken. Erg veel heeft de film uiteindelijk niet om het lijf, maar als actievol wegkijkertje kan het er verrassend goed mee door.
Alternatieve titel: The (Ex)perience of Love, 28 juli, 18:02 uur
Bwa.
Korte en lichtvoetige film, met een banaal uitgangspunt. Ergens halverwege verandert de toon en beginnen de betrokken partijen zich al eens vragen te stellen. Het toont een groot probleem voor deze film. Men leek niet goed te weten welke richting uit te gaan. Daardoor blijft het een beetje hinken op twee gedachten. Het duurt evenwel niet erg lang en ik heb mij er ook niet aan kunnen ergeren, dus als snel tussendoortje kan het nog net.
Alternatieve titel: De Wrede Haven, 28 juli, 12:58 uur
Redelijk.
Goed behapbaar, wat mij niet altijd lukt met films uit de jaren stillekes. Een sociaal drama met wat gangsterdingetjes in verwerkt: erg verrassend komt On the Waterfront niet uit de hoek, maar het is wel gewoon zeer degelijk gemaakt. Sfeervol bij momenten en Marlon Brando is niet slecht. M.i. acteert hij weinig subtiel, maar het is in ieder geval een serieuze upgrade tegenover de houterige leading men à la James Stewart uit die tijd.
Inhoudelijk niks op aan te merken. De zaak is schrijnend en de betrokken figuren smerig. De film is een duidelijk verslag van die zaak. Het is alleen filmisch niet interessant, wat op zich geen verrassing is met Barry Levinson aan het roer. Het ziet er ronduit saai en grijs uit, wat een hogere score in de weg staat. Al Pacino en Riley Keough in de belangrijkste rollen zijn secuur.
Ik ken de titel uiteraard, maar heb het boek nooit gelezen. Het is evenwel duidelijk dat dit, zoals dat dan heet, een eigentijdse versie is. Het eindresultaat is amper aan te gluren. Een belabberd acterende Margot Robbie en een saaie hork als Jacob Elordi die veelal wat hijgerig spelletjes spelen alsof ze labiele twaalfjarigen zijn. Het is zeer vervelend om naar te kijken. Ik begrijp amper iets van wat de personages drijft en wil het eigenlijk ook niet begrijpen. Zeer lamlendige kijkervaring.
Hoewel de verhaallijnen ook in deze film niet lineair verlopen, is Christopher Nolan toch vrij ingehouden geweest in zijn knip - en plakwerk. 't Is mijn inziens allemaal vrij straight forward en de flashbacks zijn zelfs een welgekomen afwisseling in het holderdebolder-verhaaltje van Odysseus. De reis van Odysseus heeft Nolan niet echt interessant kunnen maken, maar ik weet evenmin of dat het verhaal echt ruimte biedt om er iets interessant van te maken. Misschien dat een betere actieregisseur iets meer had kunnen doen met de verschillende aanvaringen, maar zelfs dan nog.
in Odysseus' paleis krijgen we een vrij flets machtspelletje, maar dat draait eveneens op een sisser uit. Het zijn veelal oninteressante personages die Nolan ons voorschotelt. Men heeft dan bekende gezichten gecast, maar dat is toch ook vaak maar voor een veredelde cameo van een minuut of 5. Charlize Theron, Jon Bernthal, de onvermijdelijke Zendaya, ... Commercieel ongetwijfeld zeer interessant om die namen op de affiche te zetten, maar ook niet meer dan dat. Het is enkel Matt Damon die écht iets te doen heeft.
De lijvige speelduur vordert best vlot en het voelt allemaal niet te zwaar aan. Dat is niet slecht gedaan. Ik had wel enorm het gevoel naar een erg Amerikaanse film te kijken - dan heb ik het over de afgeborstelde typetjes, de manier waarop de personages praten en de dialogen die nogal modern geschreven zijn.
The Odyssey is dus voor mij niet het geweldige epos dat anderen er misschien in zien. Het is lang en bombastisch dus Nolan heeft z'n ding kunnen doen. Tof als je ervan kan genieten.
Tot slot heb ik mij, na afloop van de film, voor een minuut of 5 fantastisch kunnen irriteren aan het niveau op Moviemeter. Van tal van non-argumenten of kinderachtige opmerkingen langs beide kanten tot het ingrijpen van sommige moderatoren. Ieder zijn plezier, maar het maakt de site er in elk geval niet aangenamer op.
Jean-Claude Van Damme speelt een nogal impulsief typetje dat zich wederom een weg richting gerechtigheid mag knokken. Raúl Juliá is tof als schmierende villain, maar verder is alles en iedereen best belabberd. Ik mis ondanks de cartooneske decors en outfits een portie zelfspot en fun. Er komen best veel personages, in meer of mindere mate, aan bod maar ik had liever minder ballast en meer focus gezien.
Alternatieve titel: Girls Night Out, 20 juli, 13:03 uur
Tja.
The Hangover maar dan met vrouwen. Hier en daar kan je best wel eens lachen, maar even vaak zitten er tenenkrommende segmenten in - de verloofde met de pamper als dieptepunt. Jillian Bell is strontvervelend, de rest veelal saaiig. Na de dood van de stripper had men van mij een wat donkerdere toer mogen opgaan. Het blijft evenwel typisch Amerikaans en veilig. Een spijtige keuze.
Voorgekauwde familiekomedie. Met John Cena in de hoofdrol, dan moet er al een wonder gebeuren om van een verrassing te spreken. Dat wonder is hier helemaal niet en behalve een paar grijnsmomentjes is het toch best slepen tot het eind. In tegenstelling tot Cena is Eric André ronduit vervelend.
Alternatieve titel: The Streetfighter, 16 juli, 14:39 uur
Redelijk.
Walter Hill is nog niet de meest belabberde regisseur. Het is minstens een regisseur die weet wat hij wil en daar verder niet te veel van afwijkt of zijn films voorziet van nodeloze zijsprongetjes. Hard Times is evenzeer rechttoe rechtaan: De afgetrainde Charles Bronson mag zijn westerntypetje van de zwijgzame protagonist vertolken en knokt zich een weg door dit onderhoudend actiedrama. De gevechten zijn uiteraard wat houterig, de nachtscènes m.i. overbelicht, maar verder houdt Hill het behoorlijk sfeervol.
Tony Scott maakt The Fan te lang. Het is te weinig thriller en er zit te veel familiedrama in. Daardoor voelt het allemaal wat onevenwichtig aan, al begrijp ik de nood wel om het familiedrama erin te steken. Robert De Niro's rol gelijkt immers toch wel wat op zijn rol in Cape Fear van een aantal jaar eerder. De losgeslagen psychopaat vertolkt hij net als in die film ook hier weer zeer degelijk, maar het is niet echt verrassend meer te noemen. The Fan kan er wel mee door, maar ontstijgt te weinig het niveau van een doordeweekse thriller. Scott's flitsende stijltje van zijn latere jaren is hier nog niet echt helemaal van toepassing.
