Film van het kaliber B of C, zo je wil. Het acteerwerk is over de ganse lijn een schabouwelijke vertoning en ik mis ambitie, maar dat is voor dit soort films wellicht te veel gevraagd. Een goeie rampenfilm toont vaak de omvang van de ramp; Thrash blijft voornamelijk op dezelfde locatie hangen. Niet dat er veel meer in zat. Het kiezen tussen ecodrama dan wel haaienfilm blijkt een te moeilijke keuze. Het levert een stompzinnige actieprent op met als grootste pluspunt de beperkte speelduur.
Atypische Darren Aronofsky, maar daarom niet minder geslaagd. Ik kan dergelijke misdaadkomedies vol misverstanden wel smaken, maar de personages hadden nog iets meer gekruid gemogen. Voornamelijk Austin Butler's rol, met het nodige achtergronddrama, had een stukje beter gemogen. Het kijkt verder wel leuk weg en hoewel ik dit absoluut niet Aronofsky's beste vind, is het toch ook tof dat hij eens iets totaal anders heeft gemaakt.
Een paar jaar geleden serieus gehypet, maar ik zie het niet. Het begint nog wel frivool, met wat lichtvoetige typetjes en satire. Na een minuut of 20, als het eigenlijk echt begint, wordt de film al snel een stuk slechter. De boodschap is zeer duidelijk. Kan ook moeilijk anders, want ze wordt bijna door je strot geduwd. Het levert alleen geen goede film op. De personages komen niet van de grond - America Ferrera spant daarbij de kroon, wat een suf bijrolletje. En het blijft ook allemaal wat in een rondje draaien, getuige de vrij late emancipatie van Ken en het slotakkoord, inclusief muzikale bijdrage van die immer hijgerige Billie Eilish, dat maar blijft aanslepen. Hier en daar zit er toch nog wat zelfbewuste humor in, zoals de knipoog naar de fiscale avonturen van die Barbie-uitvindster, maar ik ken dat hele mens niet dus is het ook maar beetje schouderophalend kijken en bijleren. In een aantal meningen op deze site valt te lezen dat de vormgeving zo mooi is. Dat deze Barbiefilm een roze poppenkast is, is wel het minste wat je ervan mag verwachten, toch? Teleurstellend.
Nogal idioot maar onschuldig tienerfilmpje. Ik vind Bill en Ted helaas niet zo grappig. Ook in terugkerende uitspraken als "woah" en "dude" herken ik de humor niet. Filmpje duurt evenwel niet lang en ik vermoed dat er toch een aantal mensen overspoeld kunnen worden door nostalgie. Dan zal het misschien wél boven het maaiveld uitkomen.
Zoutloze ode aan de guilty pleasure uit de jaren 90. Deze "reboot" heeft als komedie één serieus manco en dat is dat het totaal niet grappig is. Men kleurt veilig binnen de lijntjes qua humor en een spatje pulp kan er evenmin van af. Dan krijg je een weinig fraai formulewerk met ongeïnspireerde hoofdrolspelers Paul Rudd en Jack Black. Een ode mag meer liefde voor het origineel uitstralen.
Een film die richting de drie uur gaat, maar vervelen doet het geenszins. Paul Thomas Anderson maakt er nogal chaotisch boeltje van, iets wat niet per se mijn ding is. Maar het brengt wel leven in de brouwerij en ik heb mij er eigenlijk niet aan kunnen ergeren. Zeer komisch allemaal, met een Leonardo DiCaprio die de bedrukte rollen toch al een hele tijd achter zich heeft gelaten. Gelukkig maar, ik vind hem doorgaans uitstekend in het neerzetten van doldwaze idioten zoals hier. Ook zijn tegenspelers zijn best goed.
Visueel weinig op aan te merken, de soundtrack is iets minder mijn ding. Tikkeltje zenuwachtig. Ik weet ook niet zo goed wat ik met de boodschap moet aanvangen, maar dat de vaak niet zo doordachte keuzes van elk belangrijk personage voor genoeg vermaak zorgen, is duidelijk. De revolutionairen hadden wel een tikkeltje grappiger mogen zijn, zeker in vergelijking met hun tegenpool, dat witte mannenclubje.
Alternatieve titel: Life Is Beautiful, 2 april, 13:07 uur
Mooi.
Na een dik half uur heb ik toch eens gecontroleerd of ik naar de juiste film aan het kijken was. Die intro duurt behoorlijk lang en daar was ik niet echt op ingesteld. Op zich niet erg, want de uitkomst van deze film is mij dik 15 jaar geleden reeds verklapt door iemand en zo was er toch nog iets van verrassing. Dat eerste deel is leuk omwille van de fleurige beelden en de pittoreske dorpjes. Het is eveneens nogal druk en Roberto Benigni's humor is niet per se hetgeen in mijn straatje ligt.
Het kleurrijke verdwijnt uiteraard eenmaal men in het concentratiekamp komt. Dan is het eigenlijk perfect de film die ik verwacht had. Of bijna verwacht, want ik ging ervan uit dat er toch onvermijdelijk wel eens een moeilijke dramamomentje ging komen, maar er is amper een shot van een bedrukte Benigni te zien. Men kiest voluit voor de kinderlijke ervaring. Een goeie keuze; het is immers ook wat het zoontje te zien moet krijgen.
De afwikkeling is dus helaas geen verrassing, maar het blijft wel een mooi einde. Een beetje sentimenteel - zeker nog met de hereniging met de moeder en de voice-over, maar daarom niet minder mooi en het duwt mijn score, gevleid, ietsje hoger.
Niet al te lange biopic over een figuur dat ik eigenlijk alleen maar van naam kende. Het is een beetje toneelachtig, maar dat is amper een verrassing met Helen Mirren en Al Pacino in de hoofdrollen. Beiden brengen meer dan genoeg leven in de brouwerij. Pacino mag zich nog ietsje meer uitleven door een aantal extravagante pruiken te dragen, wat de sérieux er ook af en toe uithaalt.
