Alternatieve titel: The Vidiot from UHF, 28 januari 2025, 18:28 uur
Middelmatig.
Sketchachtige film van Weird Al Yankovic. Pure slapstick, maar dat is voor mij een dubbeltje op z'n kant. Ook hier zitten er best toffe dingetjes in, maar even vaak valt de mop gewoon dood. Niettemin vlot de boel aardig en met z'n anderhalf uur speeltijd is dit als tussendoor best te behappen.
Blake Lively op een rots in de zee, in het nauw gedreven door de zoveelste op wraak beluste haai. Het is haast te dom voor woorden en alles aan deze film schreeuwt dat ook uit. En toch is de toon bloedserieus. Onbegrijpelijk. Lively zal hier en daar nog een kijker bekoren, maar of dat ligt aan haar acteertalent of dat bikinibroekje... Ik vrees het laatste. De climax is van een ongekende domheid, met de slecht geanimeerde haai op een satéstokje als absoluut dieptepunt. Hoe krijg je het verkocht, zeg.
Zeer toffe en vlotte vertelling. De humor is zelfbewust op een plezante manier, al wordt het zo nu en dan flauw - dat is haast onvermijdelijk. Het tempo ligt zeer hoog en zorgt voor een snelle afwisseling van decors, personages en locaties. Cary Elwes en Robin Wright zijn misschien net niet charmant genoeg met hun tweetjes, maar dat stoort geenszins. Enkele bijrollen zijn best tof en alles op een hoop gegooid maakt dit voor mij een zeer gesmaakt tussendoortje.
Alternatieve titel: De Maniak, 22 januari 2025, 11:57 uur
Pfft.
Ik denk niet dat ik ooit een echte liefhebber van het werk van Alfred Hitchcok ga worden. Strangers on a Train is toch een titel met enige reputatie, maar ik kan er niet zo veel mee. Het begint allemaal wel tof, met dat irritante typetje van Robert Walker dat effectief ergens tussen irritant en naargeestig in zit. Maar de meester van de suspense kan voor mij de suspense niet echt vasthouden. Allez, het is zelf erger: ik vind het eigenlijk nooit spannend en het is slechts aftellen naar het moment dat alles in het honderd loopt voor beide heren. Dat gebeurt in zekere zin, zonder dat er nog veel verrassingen aan te pas komen.
Schrijnende omstandigheden, zo veel is zeker, maar als drama is het voor mij iets te veel een Oscarfilm. Ook de overbodige romance is dood gewicht. Dat levert niet speciaal veel extra compassie op voor Frances McDormands personage. Het zijn kleine manco's in verder wel een secure film. Hier en daar wat mooie of sfeervolle plaatjes en acteerwerk dat over het algemeen wel goed is. De hoeveelheid acteurs die nooit a-listers geworden zijn, maar eigenlijk wel gewoon goede acteurs zijn, is groot. Maar in z'n geheel is het allemaal te degelijk.
Kevin Hart schreeuwt zich zoals vanouds een weg doorheen z'n eigen film. Zijn eigen persona is helaas niet van die aard dat ik dat een geweldige kapstok vind om een film aan op te hangen. Het heeft ook totaal geen toegevoegde waarde, want hij had zonder enig probleem een fictief karakter kunnen vertolken - het zou geen verschil gemaakt hebben. Grappig is het verder ook zelden tot nooit. Snel vergeten dus.
Al zal de regie anno 1968 wel hip geweest zijn. Althans, in de montagekamer lijkt men alle trucjes die toen voorhanden waren wel gebruikt te hebben. Ondertussen oogt dat gedateerd, maar dat ik de remake met Pierce Brosnan al (lang geleden) gezien heb lijkt mij een groter euvel geweest te zijn. Steve McQueen is best saai. Faye Dunaway is wel oké, maar het is niet dat ik ergens door verrast ben. Dan had Thomas Crown een toffer figuur moeten zijn - of ik had de remake nog niet mogen gezien hebben.
Alternatieve titel: Get Duked!, 13 januari 2025, 14:12 uur
Redelijk.
Britse onzin van korte speelduur. Zeker vermakelijk genoeg voor wat het is, maar het had ook weer niet langer moeten duren. De tofste dingetjes zitten, zoals wel vaker, in het eerste half uur. Nadien is het wat gemakkelijker scoren.
Beetje moeilijk om te beoordelen. Ik zou 'm ook totaal niet gezien hebben mocht deze niet in de Top 250 staan. Sowieso wel vreemd dat die daarin staat, want dit is toch onmogelijk te vergelijken met z'n concurrenten. Enfin, 't is een pure concertfilm. Een registratie van een optreden. Visueel prima geschoten, maar verder hangt de beoordeling toch echt af of je fan bent van de muziek of niet. Mij doet Talking Heads niet echt veel. Een paar catchy popsongs - dat zeker -, maar om dit nu zo godsgruwelijk goed te vinden? Neen. David Byrne is verder wel een geinig figuur met dat hoekige pak en z'n gekke dansjes, maar vocaal niet echt m'n ding. Grootste pluspunten zijn dan toch vooral de afwisseling en het plezier dat de band in z'n optreden kan leggen.
Marisa Tomei is charmant als altijd, maar kan verder weinig doen in dit suffe drama. Christian Slater's personage komt niet verder dan 'me Tarzan, you Jane'. Niet geholpen door kinderlijke dialogen en onhandige acties komt de romance amper van de grond. Het einde is voorspelbaar, maar dat is geenszins het grootste manco.
Maar dan vooral het begin. Jack Lemmon is geweldig gecast als goedaardige kantoorbediende die, zo lijkt het, nogal makkelijk over zich heen laat lopen. Ik vind hem bovendien prettig in het samenspel met Shirley MacLaine. Althans, de eerste pakweg drie kwartier. Dan is de film ook gewoon een volbloed komedie. Ergens daaromtrent neemt men een afslag zodat er ook wat drama en gedoe rond de vele affaires plaatsvindt. Een mindere keuze, want de chemie tussen Lemmon en MacLaine wordt zo een halt toegeroepen. MacLaine heeft immers weinig meer te doen dan te jammeren. Spijtig, maar het is niet dat de film door de ondergrens zakt - verre van. Het blijft secuur, maar het begin is meer dan dat.
Gebaseerd op waargebeurde feiten en dat had toch een grimmigere film verdiend dan deze te lakse poging. De groep tieners blijft teveel een typische groep tieners. Ik vind er weinig uitzichtloos aan, aan hun bestaan en daardoor toch ook weinig begrip voor de twijfel om die toffe peer uit hun groepje die terloops een vriendinnetje doodt al dan niet aan te geven. Keanu Reeves acteert houterig. Crispin Glover heeft daar veel minder last van, maar een beetje minder mag ook in zijn geval.
Maar 't is wel een stap terug na het eerste deel (2 & 3 niet gezien). Van horror is amper sprake, of het moet van de maskers en het CGI bloed komen. The First Purge is een survival actiefilm geworden, gestoeld op makkelijke inkoppertjes zoals rijk vs arm en blank vs minder blank. Zeer gemakzuchtig dus qua satire, maar het is misschien maar beter zo. Amerikaanse thema's worden aangestipt terwijl het nog net goed genoeg is als simpel actievermaak voor zij die 'de boodschap' wat minder belangrijk vinden.
De doorgaans niet al te bescheiden Paul Jambers slaagt er in een volstrekt oninteressant portret te maken van Vlaanderens grootste politicus van het afgelopen decennium, het zelfverklaarde politiek beest Bart De Wever. Voor eenieder die de politiek een klein beetje volgt, valt hier niks te ontdekken. De 'docu' lijkt voornamelijk een opeenvolging van scènes waarbij De Wever gebakken lucht verkoopt : Latijnse spreuken, halfslachtige analyses over tegenstanders en dergelijke meer. De ja-knikkers rondom hem zijn talrijk aanwezig. Mislukte docufilm dus. Jambers' stijl is na meer dan 30 jaar echt tot op de draad versleten.
Alternatieve titel: Ghetto Busters, 6 januari 2025, 22:41 uur
Niet mijn ding.
Na een minuut of 10 wordt duidelijk dat dit pure slapstick wordt, à la The Naked Gun. Van de hand van een Wayans--telg dus dan weet je het wel. Als parodie op blaxploitation zal ik wellicht veel inside mopjes en verwijzingen gemist hebben, want hoewel ik er de charme van inzie heb ik er simpelweg te weinig van gezien.
The Graduate - soort van - maar dan met een voor mij onnodige dramasaus over. Drama dat overigens nooit echt van de grond komt, want eenmaal de clou een beetje duidelijker is, wordt er nauwelijks nog aandacht aan besteed. De combo met het high school-gegeven is een moeilijke. Class doet dan ook voornamelijk onevenwichtig aan.
Tof niemendalletje. John Travolta beweegt zich nonchalant voort in deze Pulp Fiction light. Best ontspannen van toon, wat het komisch op een toffe manier maakt. Spannend is het mede daardoor geenszins, maar dat lijkt ook niet echt de bedoeling. De vele verschillende personages zijn veelal kleurrijke figuren, laat staan dat ze vertolkt worden door karakteristieke acteurs - denk aan Danny DeVito of James Gandolfini.
