Redelijk onverwacht, want Oliver Stone staat, ondanks enkele stevige titels, niet hoog op mijn lijstje van favoriete regisseurs. U Turn is echter eentje die, althans voor mij, bij zijn betere werk hoort. Stone schotelt ons in drukke, kleurrijke, soms elegante, soms onbehouwen stijl een zwartkomisch misdaadfilmpje voor. Het is een karikatuur op een thriller; de enkele thrillerelementen die aanwezig zijn worden ruimschoots overvleugeld door een dikke vette knipoog. Aan elk personage schort wel iets, maar vermaken doen ze eigenlijk allemaal - zelfs de kleinere, onbenullige rolletjes zoals die van Joaquin Phoenix en Claire Danes.
Sean Penn is sterk als loser die zich in de problemen heeft gewerkt en zich bij elke poging om er zich uit te helpen, nog dieper in de problemen komt. De rest van de ondersteunende cast doet het eveneens zeer goed, met uitzondering van Jennifer Lopez. De Lopez van 1997 is een bloedmooie vrouw, maar acteren is, net als zingen en trouwen met Ben Affleck, niet haar grootste kwaliteit. Ze valt echter niet uit de toon, dus ook dat regisseert Stone keurig. De finale, met haar personage en dat van Penn in de grootste rollen, gaat volledig over-the-top. Ik vind het hoe dan ook het enige gepaste einde en ik heb me er dan ook kostelijk mee vermaakt.
Door de aanwezigheid van Robert De Niro zou men al snel (verkeerdelijk) denken dat Netflix een nieuwe topper gemaakt heeft. De Niro is allang geen garantie op topfilms meer, noch zijn de meeste Netflix-producties hoogvliegers, dus de verwachtingen zijn best niet te hoog.
Die van mij waren dat in ieder geval niet. Zelfs dan nog is The Whisper Man ietsje beter dan verwacht. Niet dat het allemaal erg veel voorstelt - men speelt leentjebuur bij een aantal genregenoten. Het is safe en men kleurt keurig binnen de lijntjes. Adam Scott vind ik niet echt goed uit de verf komen, maar de rest kan er wel mee door. Degelijk genoeg dus voor een keertje, maar absoluut ook niet meer dan dat.
Hier viel meer mee te doen. Een actiefilm in een neonverlicht wereldje met over-the-top personages en een dosis zelfrelativering: het is populair en ik moet bekennen dat dat er bij mij ook altijd wel ingaat. Gunpowder Milkshake heeft een aantal van die elementen, maar al bij al mist het wat punch. In actie(choreo), in bruut geweld, in humor: het is op elk vlak net niet en dat ligt in geen geval aan Karen Gillan, die m.i. uitstekend gecast is in de hoofdrol.
Doordeweeks thrillertje van iets en niks. Keanu Reeves, voor de gelegenheid eens de slechterik van dienst, komt weinig verrassend niet uit de verf. HIj probeert wel wat gekke maniertjes, maar het slaat nergens op. James Spader is saai en Marisa Tomei krijgt eens te meer een lullig bijrolletje. Qua verloop weinig verrassend. Alles bij elkaar opgeteld krijg je dan een apathische kijkervaring. Dat het niet lang duurt is een zeldzaam pluspunt.
Alternatieve titel: Justice League - The Snyder Cut, 24 augustus, 20:50 uur
Lang.
Ik geef er de logische voorkeur aan om films in één ruk te kijken. Helaas is dat niet altijd mogelijk, zo ook bij het kijken van deze versie van Justice League. Het in twee keer kijken heeft m.i. wel geen invloed gehad op de kijkervaring. Het is beter dan het rommeltje dat de eerste versie van Justice League is. De pacing is een stuk beter en de film voelt logischer aan. Desondanks blijft het gewoon een hoop matigheid bijeen. De CGI en videogame-look doen mij weinig, Steppenwolf heeft een nieuw design maar blijft een sulletje en een hoop superhelden zijn simpelweg niet zo interessant. Bepaalde dingetjes zoals het muzikaal gejengel bij elke intrede van Wonder Woman irriteren als het 4 uur lang terugkomt. En zo is er genoeg op te merken, maar het is alleszins beter dan de eerste poging. Dat is toch ook al iets.
Ik lees hier en daar dat het bronmateriaal wat explicieter zou zijn. Dan kan ik mij best inbeelden dat deze variant op films als Guardians of the Galaxy een tegenvaller is. Ook voor zij die het bronmateriaal niet kennen, is het een matige film. Hoewel het tempo hoog ligt, valt er amper iets van te maken. Het boldert maar verder, met zeer formulematige keuzes. De enige geslaagde keuze is om de wereld behoorlijk levendig en kleurrijk te houden. Zo is er tussen al het lawaai door wat te zien. Cate Blanchett is op basis van talent de grootste naam uit de cast, maar zet waarschijnlijk haar slechtste acteerprestatie neer. Echt een rol en een setting die haar totaal niet afgaan. Ik begrijp ook niet dat zij, met haar oeuvre, deze rol heeft aangenomen.
Visueel wat korrelig, maar dat zorgt wel voor een aparte, ietwat rudimentaire look. Het had ook ideaal geweest om een schimmige wereld te creëren, maar Christopher Nolan, zelfs in zijn debuut, is Nolan zoals we hem kennen en maakt het plot al zeer snel (te) belangrijk. Ik zag na een minuut of 10 wel het potentieel voor een psychologische thriller met wat stalking en voyeurisme on the side, maar Nolan kiest er dan al voor om er een vrij voorspelbaar Hitchcock-misdaadverhaaltje van te maken. Scherpe kantjes ontbreken wat mij betreft; dat potentieel laat Nolan onbenut. In zijn geheel evenwel niet onaardig. Een debuutfilm is altijd wel tof om te zien en het ontstijgt zeker weten het niveau van een studentikoos project.
Kennelijk is dit een remake. Daar had ik geen idee van; ik was sowieso blanco de film ingegaan. Ik geloof graag dat het Deense origineel nog wat harder is, desondanks is de opbouw hier ook niet mis. Er wordt lang over gedaan, maar het is m.i. het beste gedeelte. Het jongetje zonder tong laat vrij weinig aan de verbeelding over en geeft heel snel een weinig subtiele hint. Toch is het geschipper tussen luchtige "misverstandjes" en labiel gedrag tof om te volgen. De finale is weinig verrassend en ik kan mij wel inbeelden dat het origineel een iets andere toer op gaat. Misschien is dat wel de betere keuze.
Ietwat ruiger dan de gemiddelde Marvelproductie. Er komt wat bloed in beeld, maar verder is dit wederom stompzinnig. Véél te serieus, terwijl men niet verder komt dan wat ordinaire Oostbloktypetjes met dik aangezet accent. Russell Crowe is echt lachwekkend. Voorts veel lawaai en gedoe. Rhino is geen al te beste villain, maar wordt uiteraard niet geholpen door de CGI. Het is beschamend dat Marvel met zo'n effecten op de proppen durft te komen, tenzij men daar geen geld meer heeft. De flops uit hun stal beginnen zich nu wel écht op te stapelen.
