En dat levert zoals doorgaans een licht filmpje op, met een hoog tempo en moppen die elkaar snel opvolgen. Daar zitten een aantal zeer geslaagde bij, maar dubbel zo vaak is het allemaal kinderachtige nonsens. Waititi vindt vooral zichzelf erg grappig, zo heb ik bij hem telkens het gevoel. Daardoor wordt zelfs een niemendalletje als dit na een tijdje best vermoeiend. Hij zou een film van hoop en al een uur moeten maken - dan kan het nog meevallen.
Typische M. Night Shyamalan, en dan is dat vooral door het ietwat mysterieuze begin en de grote dosis lompigheid. Josh Hartnett is voor dat laatste wel ideaal gecast: niet 's werelds beste acteur, maar net dat zorgt voor minder sérieux. Het is voor mij te snel duidelijk hoe de vork in de steel zit - daar mocht Shyamalan voor een iets behoudendere aanpak gekozen hebben. En uiteraard is de finale ook best zwak. Te veel eindes, alsof men maar niet wilde stoppen. Realistisch en geloofwaardig is dit uiteraard totaal niet, maar minstens een uur lang heb ik mij redelijk vermaakt.
Beetje een flets drama. Zeer voorspelbaar allemaal en hoewel ik het acteerwerk van Florence Pugh zeer kan waarderen, kan ik weinig aanvangen met haar personage of elk ander. Zach Braff kleurt veel te braaf binnen de lijntjes, wat op een gegeven moment - pakweg dat feestje in New York - wel écht op mijn zenuwen werkte. Alsof het allemaal nog niet stroperig genoeg was, krijg je er nog een veilig einde tegenaan gegooid. De opa is dood, laat nog een wijze voice-over na (want ja, Morgan Freeman!), Allie is afgekickt en de ex-verloofde is terug vrijgezel. Men zou bijna een feel good film vermoeden.
Ik ben wel voor de suggestieve horror. De found footage-hype uit de jaren 2000 speelde daar handig op in. The Blair Witch Project - als niet-horrorfan is dat misschien wel mijn favoriete horrorfilm -, zette de toon. Paranormal Activity copy-paste het, maar de uitwerking is een heel stuk minder. Dat zit 'm vooral in dat je eigenlijk pakweg 75% van de tijd naar een niet bijster interessant koppel aan het kijken bent. Visueel is het ook niks. Doorsnee home video beelden; overdag gebeurt er niets dat enige suggestie opwekt. De film valt keer op keer dood met die samenvattingen van de nacht voorheen.
De nachtelijke beelden kunnen gelukkig wel het niveau opkrikken. Hier en daar zit er wel een toffe vondst tussen, maar ik ben toch op mijn honger blijven zitten. Er heerst zelfs nooit de vraag of er iets is. Er is iets, en het is simpelweg nacht per nacht kijken naar wat er gebeurt, en dat is, uiteraard, telkens net iets meer. Het einde is leuk en redt de film een beetje, maar ik had hier meer van verwacht.
Redelijk absurde klucht. Er zitten veel toffe komische dingetjes in, maar na een tijdje blijft toch een kakofonie over. Het leuke opzet is m.i. na een half uur wel weg. Dan worden de personages toch echt te simplistisch en wordt de chaos een stuk minder leuk, alsof men alle ideetjes uit de brainstormsessie ondanks verwoede pogingen maar niet tot één geheel kon smelten.
Alternatieve titel: Compartment Number 6, 16 oktober 2025, 21:18 uur
Onderhoudend.
Goed geacteerd drama. Behoorlijk intriest bij momenten - niet in het minst door de vele grauwe omgevingen -, maar ook iets te voorspelbaar. Voor mij is het net niet genoeg gaan leven, ook al is de setting eigenlijk ideaal. Dat de eerste ontmoeting nogal cru is, maar dat verder geen probleem lijkt, vind ik vreemd. Ik verwacht dat een "normaal" personage daar op z'n minst toch effe slecht gezind over is, maar bon.
Veel te veel matig geregisseerd oorlogsgedoe en veel te weinig horror. Het beetje horror dat de finale biedt is ook meer van het actiegerichte, een beetje Resident Evil-achtig minus de post-apocalyptische setting. Ik mis ook wat zelfrelativering. De toon is best serieus, terwijl de nazi zombies toch gewoon een potsierlijke bende zijn: de commandant die de ultra-zombie wordt, de malafide laborant met z'n gekke injecties, .. Ik word niet echt warm van dat gebrek aan originaliteit. Niettemin zit er hier en daar wel een tof dingetje in en de vormgeving van de nazi zombies zelf kan er ook mee door. Nog net te doen dus voor op een doordeweekse avond, maar daar blijft het bij.
Nogal lawaaierige en drukke bedoening waarbij het grootste probleem de onevenwichtige toon is. Soms nogal rechtdoorzee als het op geweld aankomt. Dan wordt er zonder al te veel boe of bah iemand door de kop geschoten. Op andere momenten is het dan zo'n komisch dingetje waarvan Mark Wahlberg er toch al een aantal gemaakt heeft. Ik zie de combo tussen komedie en gewelduitspattingen hier niet echt werken. Wahlberg is verder nogal apathisch in zijn acteerwerk en de film duurt een minuutje of 20 te lang. Verder wel oké als tussendoortje.
Alternatieve titel: From the World of John Wick: Ballerina, 9 oktober 2025, 21:16 uur
Matig.
Flauwe doorstart. Ana de Armas acteert niet slechter dan Keanu Reeves, maar is verder perfect inwisselbaar in een dertien-in-een-dozijn-rolletje. Het duurt lang vooraleer de film op gang komt, ook al begint de actie vrij snel en duren die scènes behoorlijk lang - zoals gebruikelijk in de John Wick-reeks. Ik mis wel een zekere elegantie en ook schwung in de actie. Alsof alle ideeën reeds uitgeput waren - ergens logisch met die vier films met Reeves. Men komt dan af met een groteske finale waarin men met vlammenwerpers begint te schieten. Tja. John Wick viel ook honderden trappen terug naar beneden van Montmartre, maar dat vind ik toch een ander soort over-the-top. Grootste manco is voor mij dat de gecreëerde wereld een flauw afkooksel is. Een paar neonlichtjes waar minder mee gedaan wordt dan in de originele films, en Hallstatt onder een CGI-waas; daar word ik niet blij van.
Toffe spionagethriller. Gemakkelijk te volgen doordat het conflict klein gehouden wordt, maar zeer tof gebracht. Onderkoeld, maar toch gezellig genoeg aangekleed. Michael Fassbender is uitstekend als vanouds, maar Cate Blanchett had beter ook gewoon de koele kikker gespeeld. Ik vind haar beter in dat soort rollen dan de wat femme fatale-achtige typetjes zoals hier. Met de man-vrouw-constructie had men ook ietsje meer mogen doen. Iets meer twijfel zaaien, maar ergens ben ik wel blij dat er niet nog 2 of 3 extra krulletjes aan het plot gegeven worden. Visueel ziet de film er prima uit en met een speelduur van goed anderhalf uur kan je ook al niet sukkelen.
Bij momenten een leuke ode aan de rockscène van de jaren 1970, maar naar het einde toe stoorde ik mij alsmaar meer aan het moralistische gezwets van 'dicht bij jezelf blijven' en dat soort dooddoeners. De charme, die de film in het begin wel echt heeft, smelt zo als sneeuw voor de zon en dan is een speelduur van twee uur ruimschoots genoeg voor mij. Blij dat ik hem gezien heb, maar ik blijf op mijn honger zitten wat betreft Cameron Crowe.
Zoveelste matig Transformers-vervolg. Weer dezelfde formule, eigenlijk quasi copy-paste van de eerste met Shia LaBeouf en een andere prequel als Bumblebee. Van al die andere delen kan ik mij nauwelijks iets herinneren, maar dat zal ook wel ongeveer zo gegaan zijn. In ieder geval zeer lawaaierig, zonder dat er ook maar één actiescène kan imponeren. Pete Davidson moet voor de komische noot zorgen, maar dat zegt helaas veel. En Peter Cullen's zwaarwichtige monologen ben ik ook wel beu, zeker omdat Optimus Prime ook maar een zeurderig typetje is.
Nauwelijks te geloven dat dit van de hand van Steven Soderbergh is. Dat is, naar mijn bescheiden mening, een regisseur die erin slaagt een eigen stempel op zijn werk te zetten. Behalve de in het oog springende kleurtjes is Magic Mike's Last Dance het niet waard een Soderbergh-film te zijn. Grootste manco daarin is dat het echt nergens over gaat. In een nogal vergezocht plot is Mike in een wip-en-een-zucht dolverliefd op een emotioneel instabiele vrouw en is hij opeens regisseur en moet hij een theater (of het waanidee daarrond van die vrouw) redden. Ik dacht tijdens het kijken dat ik ergens vitale info had gemist, maar dat excuus heb ik niet. De film voelt leeg, Channing Tatum en Salma Hayek acteren zo slecht dat ik plaatsvervangende schaamte kreeg, maar eerlijk waar- met dergelijk schrijfwerk ben je als acteur ook gewoon in het zak gezet. Van begin tot einde kansloos, deze Last Dance.
