Lange tijd wel een tof niemendalletje met een behoorlijk goed acterend trio. De twist met de doorpriktecondoom en al hetgeen daar nog uit voortvloeit zorgt ervoor dat ik toch nog af knap. Prima dat men daar zo gemakkelijk aan voorbij gaat, maar niet in mijn leefwereld. Het einde en de slotscène voelen, naar mijn mening, dan ook zeer geforceerd aan.
Alternatieve titel: Out of Nature, 29 december 2025, 22:56 uur
Tof.
Niet te lang en daardoor snel tussendoortje over een man die het allemaal niet zo goed meer aan kan. Het levert een aantal herkenbare maar ook minder herkenbare momenten op. Soms zorgt dat voor een komische scène, maar het had voor mij allemaal wat droger mogen zijn. Ook de keuze voor de voice-over vind ik niet altijd geslaagd.
Voorspelbare en zeemzoete (voorlopige?) adieu van Michael Caine. Hij acteert prima, maar hetzelfde mag gezegd worden van zijn tegenspeelster Glenda Jackson. De flashbacks zijn zo nu en dan wat stuntelig, zeker de oorlogscènes, maar het verhaal over verloren onschuld etc. mag wel verteld worden natuurlijk.
Anderhalf uur drukte en lawaai met voornamelijk Tyler Perry, al dan niet onder een dikke laag make-up. Het is niet mijn genre, laat dat duidelijk zijn. Dat ik al die andere Madea-films nog niet gezien had, doet er nauwelijks iets toe. Aan mij gaan die alleszins niet besteed zijn, maar de liefhebbers kunnen er hun plezier maar mee hebben.
Maar dat is nauwelijks een verrassing. Om geen herhaling van zetten te doen, gaat men een andere kant op, met wat familiaal gedoe dat er bij kijken komt. Dat uitgangspunt is flauw, de twist met de drugsverslaafde ouders kan daar weinig extra panache aan geven. De blinde man knokt er aardig op los; qua bloedvergieten moet deze sequel niet onder doen voor het origineel, maar beter is het geen moment.
Redelijk korte en vlotte actieprent. De genre-aanduiding horror vind ik niet echt juist. Het concept is wel tof en het kat-en-muisspel is misschien niet echt vernieuwend, maar wel goed gebracht. Beide kanten zijn grijs, maar ik had het toch iets meer voor de blinde man. Die is een stukje minder vervelend dan de inbrekers. Het einde vind ik dan ook niet helemaal geslaagd. Het is vooral spijtig dat er eigenlijk nauwelijks iets gedaan wordt met de ontdekking in de kelder.
Stug ook, een beetje typisch Clint Eastwood, niet de meest exotische regisseur. Met Juror #2 heeft hij mogelijk zijn laatste film gemaakt. Het is zijn eigen 12 Angry Men geworden, al probeert hij het nog wat gelaagder te maken. Het blijft evenwel zeer simplistisch gebracht, met onder meer het moraaltje dat er dik bovenop ligt. Nicholas Hoult is oké, zo'n Toni Collette vind ik best vervelend, niet voor het eerst. Erg slecht wordt het niet, maar het is allemaal zo gemakkelijk en typisch Hollywood. Een beetje saai dus.
The Phoenician Scheme is een typische Wes Anderson, al is het allemaal wat "gewelddadiger" of botter dan de rest van zijn oeuvre. Heel erg vernieuwend is het natuurlijk niet, Anderson zijn stijl is duidelijk. Toch is het elke keer weer genieten van de schitterende plaatjes waar hij mee afkomt. Bovendien is de casting van Benicio Del Toro als hoofdrolspeler een schot in de roos, al moeten zijn directe tegenspelers niet veel voor hem onder doen. Andere typetjes in kleinere bijrolletjes zijn niet altijd even geslaagd; het leidt soms iets te veel af, maar Anderson is vaak wat kluchtig dus dat is ook geen nieuws. Alleszins weer een tof filmpje en van mij mag hij elk jaar een film uitbrengen. Er is immers niemand die hem evenaart in zijn manier van film maken.
Michael Caine is uitstekend als gortdroge edoch flamboyante spion. Regisseur Guy Hamilton maakt er een behoorlijk sfeervolle prent van, maar het is eigen aan het genre dat het plot uiteindelijk toch de overhand neemt en dat is best spijtig. Scènes waarin gedoublecrosst wordt, en dan nog eens; ik kan er niet zoveel mee. Zo kan je een film nodeloos laten aanslepen en het is niet dat de boel er spannender door wordt. Gelukkig duurt het allemaal ook niet te lang en al bij al valt het allemaal goed te volgen.
Weinig komedie aan. Family Business is een suf familiedrama, weliswaar luchtig gebracht, maar komisch kan je dit bezwaarlijk noemen. Rare castingkeuzes ook. Nu ja, Sean Connery, Dustin Hoffman én Matthew Broderick waren eind jaren 1980 natuurlijk hot in Hollywood, maar Connery als vader van Hoffman? Dat terzijde; het is niet dat de bekende namen echt veel van hun rollen kunnen maken. Het verloop is vrij voorspelbaar en de aanpak gezapig.
Tof uitgangspunt en op momenten werkt het drama ook wel, maar erg veel richting heeft de film uiteindelijk niet. Wilbur blijft een oppervlakkig personage en het helpt niet om ook overspel en een dodelijke ziekte op de hoop te gooien. Daardoor raakt de focus al snel zoek.
Slapstick is doorgaans mijn genre niet. Het staat wel vaak voor kortere films, ideaal dus voor tussendoortjes. Spaceballs van slapstick-goeroe Mel Brooks graait vooral uit het Star Wars-universum, wat een aantal toffe dingetjes oplevert. Leukste scène is zonder enige twijfel die met de onafgewerkte film. Verder vooral flauwe en infantiele humor. Het tempo ligt gelukkig wel hoog genoeg zodat het nergens verveelt.
Alternatieve titel: Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery, 13 december 2025, 15:42 uur
Degelijk.
Weliswaar een stuk te lang, waardoor het einde echt slepen is. Toch nog een twistje hier en daar om het allemaal maar wat te rekken. Desondanks zijn er een aantal bijpersonages die amper aan bod komen en erg verrassend is het evenmin. Daarvoor is het genre te beperkt. Als kijker kan je toch nooit alles zien en is het daardoor wachten op de uitleggerige scènes met alwetende detectives. Niettemin kan dit derde deel in de Knives Out-reeks ook wel entertainen. Ondanks het gebrek aan een luchtig plot, wordt het wel licht gebracht. Daniel Craig's Benoit Blanc is wel meer gebaat bij wat meer gekkigheid en een minder serieus plot.
Alternatieve titel: Treindromen, 6 december 2025, 21:42 uur
Degelijk.
Zeer intriest verhaal, wat mij na een minuut of 20 een boekverfilming deed vermoeden (hetgeen zo is). Joel Edgerton is een goede acteur, maar ik heb niet het idee dat al het aanwezige potentieel benut is. Qua regie nogal fragmentarisch, zeker het eerste half uur. Vooral de scènes met het gezin doen nogal Instagram-collage-achtig aan. Veel mooifilmerij, maar dat gaat deels verloren in zweverig knip-en-plak-werk. Verder speelt het verhaal zich af in een interessante periode en de tristesse kon ik eigenlijk ook wel hebben.
