Woody Allen had me aanvankelijk wel mee met Bananas. Erg tof begin, met een dikke laag satire die ik wel kan smaken. Satire is evenwel een moeilijke vorm van humor en Allen schakelt vrij snel over naar slapstick. Hier en daar blijven er goeie stukjes tussen zitten, maar de grote hoeveelheid flauwekul steekt me te veel in de weg om het als geheel beter te kunnen waarderen.
Best ontspannen niemendalletje over een kapsalon waar voornamelijk gekeuveld wordt. Erg veel gebeurt er niet, en gebeurt is geenszins verrassend. Niettemin is Barbershop een geslaagd tussendoortje. Verstand op nul en proberen genieten van een aantal toffe scènes en de gezellige setting.
Alternatieve titel: Gnomeo & Juliet: Sherlock Gnomes, 17 april 2025, 13:50 uur
Matig.
Kleurrijke, maar ook drukke bedoening. Het moraallesje is duidelijk en een rode lijn gedurende de film, maar verder is het toch veel chaotisch holderdebolder en rennen van hot naar her. Erg veel leuks heb ik niet kunnen ontdekken, al zakt de film niet door de ondergrens. De computergeanimeerde animatie kan me verder niet zo bekoren - de gedachten van Gnomes in het zwartwit wel. Leuk voor de kindjes, voor volwassenen iets minder, me dunkt.
Een hoog aangeschreven Woody Allen en hoewel ik hem ben beginnen waarderen met de jaren, is het niet altijd raak. Dat ondanks de ingrediënten in zowat elke film nagenoeg dezelfde zijn. Manhattan heeft daarenboven nog eens een leuke zwartwit-look die hier en daar toch dat extraatje aan sfeer toevoegt.
Maar ik ben niet echt gebeten door de film. Allen en zijn even neurotische tegenhangster Diane Keaton kunnen mij niet de ganse speelduur interesseren. Hun neurotisch kantje gaat mij na een tijdje tegensteken. Dat is een euvel dat soms wel eens terugkomt bij Allen. Kwestie van balanceren op een slappe koord, zeker?
In z'n geheel valt er wel nog genoeg te genieten van een paar toffe dialogen en een snedige quote. Qua humor ligt Allen mij wel behoorlijk. Ik ben nog lang niet door zijn rijkgevulde oeuvre heen, dus ik ga er mij nog mee kunnen amuseren.
Tussen mijn pakweg 15 en 20 jaar heb ik best wat afleveringen van South Park verslonden. Zonder ooit echt een fan geweest te zijn kon ik er op tijd en stond weleens van genieten. De film is mij echter altijd een blinde vlek gebleven. Ik wist wel dat die bestond, maar nooit echt de nood gevoeld om die te kijken.
En eigenlijk heb ik daar niet veel aan gemist. Matt Stone en Trey Parker kunnen beter. De film zit vol met grappen, zeker weten, maar ze zijn alleen niet echt van hoog niveau. De satire is in talloze afleveringen beter en scherper, de humor spitsvondiger. De rol van de kwade moeders is niet echt leuk en het scoren door Saddam Hoessein de dominante sekspop van Satan te maken vind ik ook wat gemakkelijk. Daar had de lat hoger mogen liggen.
Maar goed, het blijft South Park. Kansloos is het dus geenszins. Ik heb mij best kunnen vermaken, soms goed kunnen lachen, maar na een uurtje was de citroen naar mijn gevoel toch wel uitgeperst.
Iets te degelijke acteursfilm. Zeer mooi geschoten - met Roger Deakins in de crew is dat weinig verrassend -, maar verder toch vooral een film die teert op de grote namen in de cast. Van die grote namen vind ik alleen maar Philip Seymour Hoffman altijd de moeite. De eerste scènes van Meryl Streep deden mij de wenkbrauwen fronsen - haar strenge nonnenrolletje is nogal dik aangezet. Het is pas als de teerling aan het rollen gaat dat ze dat juk van zich kan afwerpen, in tegenstelling tot een Amy Adams - da's toch echt een mooi staaltje overacting.
Het is een manco aan de film. Het is echt overduidelijk Oscarbait. En het is kennelijk tot op zekere hoogte gelukt. Niet alleen Streep en Hoffman, maar ook Adams en zelfs Viola Davis(?!) werden allen genomineerd. Goed voor hen, maar mij interesseren de Oscars niet. De film had misschien nog beter kunnen zijn zonder dat overduidelijk gehengel naar zo'n beeldje.
Ietwat drukke klucht met Eric Idle en Robbie Coltrane in toffe rollen van criminelen annex nonnen. De film is kort, snel, luidruchtig. Het zal bijgevolg dus niet eenieders geprefereerde humor zijn. Dat is ook voor mij niet per se het geval, maar door de beperkte speelduur kon ik het wel behappen. Ook omdat de tandem Idle - Coltrane prima werkt.
Zeer eighties en dat is op zich best genietbaar. Het eightiessausje zorgt voor onder meer voor nektapijtjes en een foute soundtrack. Dat is best tof. Maar het zorgt ook voor Patrick Swayze in de hoofdrol; dat is dan weer een pak minder, want dat is qua acteren toch echt een pijnlijke zaak. Ik vind een aantal bijrollen beter te pruimen.
Verder vooral veel geknok in een voorspelbaar verloop. De remake vind ik net iets beter, maar als men de actiescènes hier wél deftig had geregisseerd, was dat wellicht niet het geval geweest.
Alternatieve titel: Hardball, 5 april 2025, 21:42 uur
Niet goed.
Keanu Reeves is zijn houterige zelve met zijn niet-aflatende onbesuisde bewegingen en maniertjes in dit gemakkelijk drama. Ik had op voorhand misschien iets beter moeten lezen, want ik dacht een komedie opgezet te hebben. Dat is niet het geval, al zit er hier en daar wel een momentje in dat voor wat feel good moet zorgen.
Reeves is dus zeer matig. Zijn jonge tegenspelers zijn over het algemeen beter, maar de film zelf stelt eigenlijk amper iets voor. Veel opgeklopte sérieux en een zeemzoet einde met een overlijden om toch maar traantjes te trekken.
En bovendien erg onorigineel. Nicolas Cage casten en dan zo'n dwaze transformatiescènes hebben.. Tja. Verrassend kan je dat bezwaarlijk noemen. Heel erg komisch is het niet, maar veel had het ook niet gered. Over de ganse lijn is dit gewoon een slechte productie. Zeer formulematig geschreven, matig geacteerd en CGI alsof er geen budget voorhanden was. Kennelijk is er ook een tweede deel, maar daar pas ik toch voor.
