New York, I Love You (2008)

Ik vond er niks aan. De ellenlange lijst aan topacteurs deed mij deze film kijken, maar het complete gebrek aan saamhorigheid verprutst al veel, bovendien vind ik de film onnodig depressief en soms zelfs een beetje art-house.

Ik vond redelijk drama/romantiek film..

Niet leuk voor verschillende personen die allemaal apart verhalen..

Echt saai, helaas...

Geen aanrader!

Geen toffe film!

Zeker weinig interessante mozaïek van levens in New York....

2,5 sterren!

Ik vond de personen en de gebeurtenissen juist wel intressant, het enige wat ik een groot min punt vond, is dat New York een beetje aan de zij lijn staat en niet de hoofdrol is.

In het begin vond ik het gebruik van licht een beetje apart met een beetje een soort van gelige gloed.. Het maakte dat het verhaal een beetje onwerkelijk overkwam Net alsof ze een beetje een arthouse-achtige sfeer wilden benaderen maar dat was toch niet zo gelukt. Na een tijdje was ik er wel aan gewend en toen stoorde het me niet meer zo.

Wat inhoud van het verhaal betreft: tja ... het waren toch allemaal aparte verhalen op zich. Het thema over eenzame mensen die op zoek zijn naar liefde kwam wel op me over. Toch sprak het ene verhaal me veel meer aan dan het andere. Ik vond bijvoorbeeld het verhaal van de jongen die dat meisje in een rolstoel naar een schoolfeest meenam erg leuk terwijl het verhaal met Andy Garcia met die zakkenroller me niet echt kon bekoren. Het verhaal van die voormalig operazangeres en die ober snapte ik niet helemaal. Dat was volgens mij best wel een doordenker en het stukje was toch wat te kort om het helemaal te begrijpen.

Maar al met al heb ik me wel vermaakt met deze film. Wel een apart filmpje.

Zeer leuk gedaan om alle filmpjes (de langste duren iets van 10 minuten) te verweven in New York. De meeste filmpjes waren leuk maar sommigen waren ook wat minder (o.a. die met Shia LaBeouf). De cast voor deze film was indrukwekkend en iedereen had er wel zin in en dat kwam de film zeer ten goede. Ook grappig om Eli Wallach (The Ugly van The Good, the Bad and the Ugly) nog eens terug te zien in een rolletje. De beelden van New York zagen er ook fraai uit.

Het bundelen van korte films tot 1 film werkt hier behoorlijk goed. Zo goed dat het me tot de aftiteling niet opgevallen was dat ze allemaal verschillend zijn geregisseerd.

De ene film kwam wat beter uit de verf dan de andere, maar vooral de vele bekende acteurs en actrices maakt het leuk om naar te kijken. Het hoogtepunt was die met het meisje in de rolstoel en die waarbij Hawk een monoloog houdt met een vrouw die een prostitué blijkt te zijn. De minste was door Portman geregisseerd en ging over de 'Manny'.

Rode draad is de liefde en de verschillende vormen hierin worden op zowel komische als tragische wijzen getoond. De films duren te kort om echt te met de personages te kunnen meeleven en het feit dat het vooral New Yorkers zijn bevordert dit ook niet. Ze blijven op mij toch kil en afstandelijk overkomen.

Doordat iedere films een eigen insteek voor de liefde kent, met nieuwe personages en toch zijn eigen stijl heeft, is er voor ieder wat wils.

Leuke film.

3,5*

Uitstekende film,

De verhalen, soms ontroerend, grappig, aangrijpend. Het loopt allemaal heel erg mooi en vloeiend in elkaar over.
Acteerwerk is overtuigend en goed neer gezet. Er was maar 1 stukje waar ik alles een beetje overtreden vond en dat waren de 2 oudjes...niet grappig wat ze wel wilde zijn denk ik!!!
De score en de soundtrack zitten er mooi in verwerkt. Iedere Director steekt er iets van zijn of haar eigen in en dat kan ik heel erg waarderen.
Het thema liefde kwam overal goed naar voren....wat ik juist zo goed vond is dat het new yorkers zijn...de mensen die zo kil en koud overkomen....op de manier hoe hun de liefde ervaren.
Voor mij is dit een zeer geslaagde opvolger van Paris, je t'aime.
Het einde vond ik erg mooi gedaan met al die flashbacks op de film, wat zo een geheel vormde
Van mij krijgt deze film een dikke 4.0*

Nogal een tegenvaller.

De film begint enorm stroef en eigenlijk gaat het nooit soepel lopen, op enkele flitsen na misschien. Het woord dat me het meest te binnen schoot, was "pretentieus". Vaak veel te vaag en de meeste plottwistjes lagen er te dik bovenop.

De (meeste) regisseurs doen veel te weinig met de kostbare tijd van de korte film. Blijkt toch maar weer dat (zeer) korte films moeilijk te maken zijn, dat er te weinig tijd is om gevoel te kweken - al vond ik een aantal filmpjes van Paris, Je T'Aime wel erg geslaagd op dat punt.

Grappigste filmpje was die met de oudjes, hoewel dat weer te oppervlakkig was. Eigenlijk blijft geen enkel filmpje echt hangen. Er was er geen die me raakte. De liefde voor de stad kwam nooit goed over, het had net zo goed over een andere stad kunnen gaan (als je de wolkenkrabbers en Central Park wegdenkt).

Als het aan de films zou liggen (Paris, Je T'Aime / New York, I Love You) dan is Parijs mijn stad.

0,5* erbij voor Radiohead, maakt een kleine 2,5*

Daar heb je wel weer een punt mee..Het ging voornamelijk over sex!!!

Goeie follow-up van Paris, Je T'Aime die dezelfde stijl en tempo hanteerd als zijn voorganger. In tegenstelling tot die voorganger keren sommige personages meerdere keren terug in de film. Soms geestig, soms triest, soms treffend. Uiteraard zijn niet alle segmenten even geslaagd, maar over het algemeen ligt het niveau hoog genoeg voor 4 sterren, waarbij de veelzijdige cast ook van belang is.

Wat mij betreft, op naar: Amsterdam, Ik Hou van Jou.

Na gisteren 'Paris, je t'aime' gezien te hebben vond ik het vandaag tijd voor New York, I love you. Bijzonder! Wat heb ik weer genoten. Dit soort films interesseren me heel erg. De meeste verhaallijnen vond ik prachtig gefilmd en waren heerlijk om naar te kijken. Zaten helaas ook weer wat missertjes tussen, maar niet overheersend. Vond het ook aangenaam dat sommige personages terugkwamen en niet zomaar verdwijnen als hun deel voorbij is.

Een paar bijzondere verhaallijnen:

- Verhaallijn van de poëet en de prostituee. Je verwacht dat ze elk moment mee kan gaan, de poëet maakt het steeds interessanter om mee te gaan, tot "I'm a hooker." 4*.
- Rolstoel. Moest erg lachen toen ze zichzelf met haar handen vastbond aan een boom en al hangend zei; "Oké, trek nu maar m'n slipje uit!". Ook als ze ineens uit haar rolstoel stapt en zo haar huis binnenloopt. Didn't see that one coming! Erg leuke verhaallijn en mooi gefilmd. M'n favoriet! 4*
- De "ober" die zelfmoord pleegt 3,5* Jeetje, wat indringend. Eerst heel sfeervol verfilmd en dan..

Minpuntje aan de film vond ik toch dat de liefde voor de stad New York eigenlijk nergens duidelijk naar voren komt. Verder een heerlijke film.

Die van Scarlett Johansson heeft het niet gered

Aardige schetjes van het leven in de "city that never sleeps", waar de meeste contacten tussen mensen vooral vluchtig zijn. Niet alle fragmenten zijn geslaagd, maar de meeste zijn best leuk om te zien. Hoogtepunt voor mij: Eli Wallach en Cloris Leachman zijn 63 jaar getrouwd. Grappig en ontroerend tegelijk.
Paris, je t'aime vond ik net iets beter, maar dat komt wellicht omdat ik Parijs veel leuker vind dan New York.

Leuke verhalen en prachtig geschoten NY.

Twee redenen voor mij om deze film te kijken: New York, ter voorbereiding om mijn vakantie daarheen binnen enkele weekjes, en de bekendere cast.

Zo zie je Bradley Cooper (adore him), Justin Bartha, Andy Garcia, Hayden Christensen, Rachel Bilson, Natalie Portman, Orlando Bloom, Christina Ricci, Ethan Hawke, Blake Lively, Drea de Matteo (zo leuk in Desperate Housewives) en Shia LaBeouf. Dat zijn toch zeker niet de minste namen, was was een feest van herkenning.

De beelden en de verschillende locaties waren mooi, maar verder voelde het net allemaal een tikkeltje oninteressant. Had eigenlijk ook stiekem gehoopt 'meer' New York te zien. Het verbluffende waardoor ik niet zou kunnen wachten om er zelf heen te gaan, maar dat bleef uit.

De verhalen waren niet allemaal even goed uitgewerkt maar de meeste waren aardig. Het voelde alleen niet als een vloeiend geheel, mijn gevoel bij de film kwakkelde teveel.

Acreatief.

Hoe ik afgelopen juni mijn droom uit zag komen: een reis naar New York. Een indrukwekkende ervaring die ik nooit zal vergeten, die ik absoluut nog eens zal gaan beleven, en die ik gewoon letterlijk kan missen op bepaalde sombere nuchtere Hollandse dagen. Ik had Paris je t'aime niet gezien, maar deze New Yorkse versie leek mij wel interessant en de moeite waard: dus niet.

Ik weet niet precies wat het uitgangspunt van de film was, ik dacht bepaalde visies op de stad te zien, maar bij mij bleef het aardig onpersoonlijk en weinig creativiteit. Hoe New York zo veel verschillende mensen, sferen en ervaringen kent houdt dit zich enkel bezig met clichématige liefdesverhaaltjes die overal ter wereld plaats hadden kunnen vinden. Stom genoeg heb ik ook al meerdere keren gehoord dat ze praten over een reis buiten New York, alsof de gemiddelde inwoner daar ongelukkig is en ook maar enig benul heeft van de buitenwereld. Het leven is daar... En het stadsgevoel, het straatleven, miste ik totaal in film (verder dan een paar sfeerbeelden kwamen er niet). Gewoon teleurstellend dat ze zichzelf zo hebben beperkt en niet meer met het thema New York hebben gedaan, want ''de liefde'' is zo cheap hedendaags dat je echt wel iets beters verwacht met zo'n groot project.

Verhalen waren erg verschillend, vond eigenlijk het a la american pie verhaaltje nog het leukst, en het best uitgewerkte was de met de Franse ex-zangeres in het hotel.

Een gemiste kans en een belediging naar werelds grootste stad. Film heeft niks te bieden. 1 ster voor de sfeerbeelden en de bovenstaand genoemde verhalen. Snel vergeten.

De twaalf verschillende (aangenaam kortdurende) liefdesverhalen, zonder al te veel cliché's, laten, voor een deel door de onverwachtse afloop, de nodige verrassingen zien. De dialogen, met ontroerende momenten, zijn grappig en de muziek sluit naadloos aan. Jammer is dat niet alle episodes even boeiend zijn en nauwelijks een geheel vormen.

Sluit mij aan bij vorige, er had een soort band tussen alle personages kunnen horen die niet terug te vinden was. Je springt letterlijk van de hak op de tak en na 4 verhaaltjes begint het te vervelen. De muziek in de taxi en het rustmoment aan zee tussen de oudjes waren het hoogtepunt van de film.

Benieuwd naar de Franse versie.

3*

Het idee, een ode aan de mensen en liefde in een grote stad, is interessant, maar het is allemaal veel te fragmentarisch om echt een goede film te zijn. Wanneer een fragment begint is het na 10min afgelopen waardoor je nog echt mee kan gaan in een verhaal. Vond 2 fragmenten (Quasimodo in het hotel en de jongen met 't meisje in de rolstoel) leuk/goed. De rest vaak flauw, slap en te kort. 2*/2,5*

Over het algemeen nogal, saai.. Er zitten een aantal leuke segmenten tussen, zoals die van die donkere man en zijn dochtertje, het stukje van Orlando Bloom en Christina Ricci, het oudere koppel en dat van die prostituee en die man buiten de bar. Maar dit kan het niet redden, als het grote deel van de stukjes niet interessant zijn.

Dan wordt het te zwaar en mis je de samenhang in het totaalbeeld.

*1.5

Er zijn zoveel miljard mensen op deze aarde, elk met hun eigen blijdschap, problemen, verdriet, geheimen, verborgen leed waarvan maar enkele mensen in hun omgeving weten, en vaak dat nog niet eens. Ik dacht daaraan, terwijl ik dit bekeek, ja. Dat je de buitenkant van iemand ziet, maar vaak niet genoeg aandacht besteed aan wat diegene naast jou in de trein bezighoudt, die wellicht verdriet heeft omdat ze geen kinderen kan krijgen. Of zich zorgen maakt om wat dan ook.

Dat vond ik mooi naar voren komen in al deze filmpjes. De liefde die zo broodnodig is, waarnaar elk levend wezen hunkert. Muggen, mieren, mensen. Sommigen van ons krijgen daadwerkelijk de kans om er iets van te maken, met een partner. Anderen zoeken soms hun hele leven, en die vinden niet datgene waar ze zo hardnekkig naar op zoek (zouden) zijn. Maar ook al vind je de liefde niet in een partner en krijg je geen gezin, geen huwelijk of samenlevingscontract, je zou gelukkig moeten zijn met wat je ziet aan liefde. Dat vind ik in elke geval. Ik heb inderdaad zelf nog nooit een vriend gehad, maar ik ben gelukkiger dan iemand die dat wel heeft gevonden, durf ik te stellen met 100 procent zekerheid. De flintertjes geluk die ik om me heen zie, verwarmen mij namelijk meer dan wanneer ik de liefde die ik voel voor mijn medemensen, zou kunnen geven aan maar één ander persoon. Ik ben dankbaar voor de verliefdheden die ik heb mogen ervaren, en zou niet anders willen dan dit nog eens ervaren. Maar zelfs als dat niet zo is, dat dat nooit meer komt, dan ben ik nog tevreden. Ik kan niet anders dan dit zo opschrijven, na het mooie New York, I love you. Ik hou van de liefde, ik houd van de manier waarop ik soms mensen naar elkaar zie kijken en elkaars hand zie vasthouden, en ik weet dat er maar één ding belangrijk genoeg is om door te willen gaan. Liefde is het, wat ons verbindt. Ons allemaal. En al zeuren we nog zo erg soms, en regelen we nog zo erg, schijnbaar elkaars leven, liefde voor elkaar houdt je hoe dan ook op de been. Daar kan geen dure auto, telefoon of jacht (en andere dure zaken) tegenop. Ik proost op je, New York, en blijf met liefde terugdenken aan alles wat ik zag.

Een mozaïekfilm met dus heel wat verschillende verhaaltjes, het ene al wat interessanter dan het andere. Vooral het verhaaltje met het meisje in de rolstoel was het verrassendst. 'k vond wel dat de film niet echt één geheel vormde en het jammer genoeg erg fragmentarisch bleef.

De cast deed het prima en ook qua muziek mochten we niet klagen.

Zeker geen slechte film, maar jammer dat de filmpjes toch niet echt één geheel vormden.

Vervolg op het succesvolle Paris, Je t’Aime bestaat uit 11 korte films van hooguit 8 minuten. De makers hadden twee dagen de tijd om te filmen en vervolgens nog 24 uur om de eindmontage af te leveren. Orlando Bloom, Bradley Cooper, Anton Yelchin, Julie Christie, Shia La Beouf en Ethan Hawke maken deel uit van de indrukwekkende cast die de vignettes tot leven moet brengen, maar er is weinig variatie in de benadering en de meeste segmenten zijn visueel weinig interessant waardoor het regelmatig behoorlijk saai is. De bijdrages van Scarlett Johansson (met Kevin Bacon) en Andrej Zvyagintsev haalden de eindmontage niet.

Goh ja.

Weleens tof om gezien te hebben, al ben ik nog nooit in New York geweest - en staat die stad ook allesbehalve hoog op mijn verlanglijstje. De verschillende verhaaltjes die gebracht worden, lijken mij op het eerste gezicht zich ook perfect in elke andere stad dan New York te kunnen afspelen. Ze zijn ook nietszeggend. Ik heb weinig echt toffe dingen gezien, al is het warme sfeertje wel degelijk aanwezig als leidraad. Net oké dus als tussendoortje. De aparte segmenten duren ook niet lang, dus het is niet dat het echt de kans heeft om saai te worden.

2,5