New York, I Love You (2008)

Ik zie geen enkele parallel met die film.

Vind het een verrassend sterke film trouwens. Met veel fraaie, losse scenes. En hoewel ik veel kritiek lees dat het nergens meer wordt dan de som der delen, vind ik het toch erg aardig als geheel.

Melancholiek, romantisch en af en toe ook erg geestig.

Paris... kende één of twee fantastische filmpjes, iets dat New York helaas niet heeft. Maar het grote voordeel aan New York, I Love You is de doorlopende vertelling; een ding dat bij Paris... nodig gemist werd.

Geen verschillende wijken dit keer, maar een enigszins cliché, doch erg sfeervol beeld van de stad New York. Een enkeling springt er positief bovenuit, maar gelukkig is hier niets écht tegenvallend...

3,5*

Een mooie, sterke compilatie van korte segmenten over de liefde, het leven, de dood en alles er tussen in, in de grote stad.

'New York, I Love You' is boeiend en elk van de segmenten is mooi gemaakt, onderhoudend en met een compleet eigen sfeer. De beste er uit kiezen zou onmogelijk zijn, want stuk voor stuk hebben de personages diepgang, een gevoel van leven en heeft het verhaal altijd een leuke wending. Van twee oudjes die zich door de drukke stad banen, tot de jongen die ontmaagd wil worden op het prom. Er zitten prachtige verhalen tussen, sterke acteerprestaties (Ethan Hawke), goede regie en sfeervolle muziek. Het enige wat echt mist is de band met de stad zelf. Als grote liefhebber van New York had zelfs ik niet het idee dat deze liefdesverklaring echt aan de stad gericht was.

4.0

Doet mijn favoriete stad geen eer aan.

Naast natuurlijk my home town Amsterdam is New York mijn favorieten stad, 2x heen geweest afgelopen 2 zomers en er zijn plannen om dit jaar misschien weer te gaan. De stad ademt voor mij iets fijns uit, het is groot en druk, maar daardoor leeft het er ook zo lekker. Ik hou er erg van.

Helaas laat deze film me een trip terug niet meteen boeken. Hoewel dat niet heel moeilijk zou moeten zijn voor mij. Vooral omdat het misschien wat beter in elkaar past, maar ik miste naast wat wandelen het gevoel dat NY je meegeeft als je er komt. De verhalen waren allen ook erg braaf en wat saai. Vond er bij Parijs indd een paar echt missers in zitten, zag die hier minder, maar ook geen uitschieters. Heb dan toch liever enkele meesterlijke en enkele vreselijk dan alleen maar degelijke. Ook al krijgen ze uiteindelijk een zelfde aantal sterren. Iwai zijn deel vond ik het leukst, verder allemaal degelijk zou lichtjes variëren tussen 2 en 3 sterren.

2.5 sterren voor het geheel.

PS: De Spike Lee of Woody Allen films weten het echte NYC gevoel beter weer te geven!

Dubbel gevoel.

Wel beter dan Paris, minder saaie segmenten en kwalitatief een stuk rechtlijniger. Maar daar ligt dan meteen ook het minpunt van deze omnibus.

Ik kijk films als deze toch vooral om z'n varieteit en creativiteit. Op 100 minuutjes 10 verschillende stijlen en ideeën voorbij zien komen. Daar faalt NY enorm. Er zijn dan wel segmenten, tussendoor komen er nog stukjes terug van eerdere segmenten zonder dat je sterke stijlbreuken mist.

Vond er niet echt zware tegenvallers tussenzitten, maar dus ook geen echte uitschieters. Iwai's filmpje is bijvoorbeeld wel leuk, maar er is zo weinig Iwai aan, 't is gewoon allemaal redelijk inwisselbaar.

Enkel Ratner's filmpje is iets aparter, Portman's film is de minst interessante. Wel fijn om een keer te zien dus, hangt een aangenaam, warm sfeertje, maar als omnibus redelijk zwak. Eentje waar de som der delen een keertje niks meer oplevert.

3.5*

De film bevat een heerlijk sfeertje wat je als het ware in de film sleurt, Het betoverde mij meer. De kleine verhaaltjes zijn niet allemaal even leuk, maar toch blijft de film boeien en zie je af een toe ook dingen uit het heden daags leven. Vooral die scene met die oudere, mijn oma is precies hetzelfde, heerlijk als je zulke dingen in een film voorbij ziet komen.

Ik had wel graag gewild dat ze wat meer van New York hadden laten zien, en wat meer diepgang in sommige verhaaltjes, maar ja wat loop ik eigenlijk te zeuren het is gewoon een prima film.

Ik gaf eerst 3,5 ster maar nu ik dit zo zit te typen bedenk ik me weer hoe leuk ik hem vond en ik veranderd in 4 sterren.

Weinig interessante mozaïek van levens in New York. De niet aflatende stroom bekende gezichten houdt je enigzins bij de les, maar de losse verhaaltjes weten niet te boeien en komen ook niet op interessante wijze bij elkaar. Leukste deel is dat van regisseur Brett Ratner (wie had dat kunnen denken?), waarin Anton Yelchin een gedenkwaardige blind date heeft met de dochter van James Caan. De scene met Ethan Hawke is ook nog wel de moeite waard. De rest is weliswaar sfeervol maar nogal gekunsteld en pretentieus. Nee, dan was Paris, Je T'Aime leuker.

Doet zeker niet onder aan Paris, Je T'Aime en heb me hier erg mee weten te vermaken.

De speelduur is precies goed en de filmpjes volgen elkaar goed op.

Deze film kent geen slechte filmpjes, wel een paar mindere maar is over het algemeen een mooie opvolging van 11 verschillende stukken over de stad New York, jammer dat Woody Allen geen stukje heeft mogen doen in dit vervolg van Paris, Je T'Aime

Wat ik trouwens nog een positief punt vond in vergelijking met de eerste film, is dat de personages vaak al los worden getoond in korte stukjes die los staan van de 11 stukken, zo krijg je ieder personage toch meerdere keren te zien en doet dat het geheel zeker goed.

4 sterren.

Ik vond redelijk drama/romantiek film..

Niet leuk voor verschillende personen die allemaal apart verhalen..

Echt saai, helaas...

Geen aanrader!

Geen toffe film!

Zeker weinig interessante mozaïek van levens in New York....

2,5 sterren!

In het begin vond ik het gebruik van licht een beetje apart met een beetje een soort van gelige gloed.. Het maakte dat het verhaal een beetje onwerkelijk overkwam Net alsof ze een beetje een arthouse-achtige sfeer wilden benaderen maar dat was toch niet zo gelukt. Na een tijdje was ik er wel aan gewend en toen stoorde het me niet meer zo.

Wat inhoud van het verhaal betreft: tja ... het waren toch allemaal aparte verhalen op zich. Het thema over eenzame mensen die op zoek zijn naar liefde kwam wel op me over. Toch sprak het ene verhaal me veel meer aan dan het andere. Ik vond bijvoorbeeld het verhaal van de jongen die dat meisje in een rolstoel naar een schoolfeest meenam erg leuk terwijl het verhaal met Andy Garcia met die zakkenroller me niet echt kon bekoren. Het verhaal van die voormalig operazangeres en die ober snapte ik niet helemaal. Dat was volgens mij best wel een doordenker en het stukje was toch wat te kort om het helemaal te begrijpen.

Maar al met al heb ik me wel vermaakt met deze film. Wel een apart filmpje.

Zeer leuk gedaan om alle filmpjes (de langste duren iets van 10 minuten) te verweven in New York. De meeste filmpjes waren leuk maar sommigen waren ook wat minder (o.a. die met Shia LaBeouf). De cast voor deze film was indrukwekkend en iedereen had er wel zin in en dat kwam de film zeer ten goede. Ook grappig om Eli Wallach (The Ugly van The Good, the Bad and the Ugly) nog eens terug te zien in een rolletje. De beelden van New York zagen er ook fraai uit.

Het bundelen van korte films tot 1 film werkt hier behoorlijk goed. Zo goed dat het me tot de aftiteling niet opgevallen was dat ze allemaal verschillend zijn geregisseerd.

De ene film kwam wat beter uit de verf dan de andere, maar vooral de vele bekende acteurs en actrices maakt het leuk om naar te kijken. Het hoogtepunt was die met het meisje in de rolstoel en die waarbij Hawk een monoloog houdt met een vrouw die een prostitué blijkt te zijn. De minste was door Portman geregisseerd en ging over de 'Manny'.

Rode draad is de liefde en de verschillende vormen hierin worden op zowel komische als tragische wijzen getoond. De films duren te kort om echt te met de personages te kunnen meeleven en het feit dat het vooral New Yorkers zijn bevordert dit ook niet. Ze blijven op mij toch kil en afstandelijk overkomen.

Doordat iedere films een eigen insteek voor de liefde kent, met nieuwe personages en toch zijn eigen stijl heeft, is er voor ieder wat wils.

Leuke film.

3,5*

Nogal een tegenvaller.

De film begint enorm stroef en eigenlijk gaat het nooit soepel lopen, op enkele flitsen na misschien. Het woord dat me het meest te binnen schoot, was "pretentieus". Vaak veel te vaag en de meeste plottwistjes lagen er te dik bovenop.

De (meeste) regisseurs doen veel te weinig met de kostbare tijd van de korte film. Blijkt toch maar weer dat (zeer) korte films moeilijk te maken zijn, dat er te weinig tijd is om gevoel te kweken - al vond ik een aantal filmpjes van Paris, Je T'Aime wel erg geslaagd op dat punt.

Grappigste filmpje was die met de oudjes, hoewel dat weer te oppervlakkig was. Eigenlijk blijft geen enkel filmpje echt hangen. Er was er geen die me raakte. De liefde voor de stad kwam nooit goed over, het had net zo goed over een andere stad kunnen gaan (als je de wolkenkrabbers en Central Park wegdenkt).

Als het aan de films zou liggen (Paris, Je T'Aime / New York, I Love You) dan is Parijs mijn stad.

0,5* erbij voor Radiohead, maakt een kleine 2,5*

Goeie follow-up van Paris, Je T'Aime die dezelfde stijl en tempo hanteerd als zijn voorganger. In tegenstelling tot die voorganger keren sommige personages meerdere keren terug in de film. Soms geestig, soms triest, soms treffend. Uiteraard zijn niet alle segmenten even geslaagd, maar over het algemeen ligt het niveau hoog genoeg voor 4 sterren, waarbij de veelzijdige cast ook van belang is.

Wat mij betreft, op naar: Amsterdam, Ik Hou van Jou.

Na gisteren 'Paris, je t'aime' gezien te hebben vond ik het vandaag tijd voor New York, I love you. Bijzonder! Wat heb ik weer genoten. Dit soort films interesseren me heel erg. De meeste verhaallijnen vond ik prachtig gefilmd en waren heerlijk om naar te kijken. Zaten helaas ook weer wat missertjes tussen, maar niet overheersend. Vond het ook aangenaam dat sommige personages terugkwamen en niet zomaar verdwijnen als hun deel voorbij is.

Een paar bijzondere verhaallijnen:

- Verhaallijn van de poëet en de prostituee. Je verwacht dat ze elk moment mee kan gaan, de poëet maakt het steeds interessanter om mee te gaan, tot "I'm a hooker." 4*.
- Rolstoel. Moest erg lachen toen ze zichzelf met haar handen vastbond aan een boom en al hangend zei; "Oké, trek nu maar m'n slipje uit!". Ook als ze ineens uit haar rolstoel stapt en zo haar huis binnenloopt. Didn't see that one coming! Erg leuke verhaallijn en mooi gefilmd. M'n favoriet! 4*
- De "ober" die zelfmoord pleegt 3,5* Jeetje, wat indringend. Eerst heel sfeervol verfilmd en dan..

Minpuntje aan de film vond ik toch dat de liefde voor de stad New York eigenlijk nergens duidelijk naar voren komt. Verder een heerlijke film.

Aardige schetjes van het leven in de "city that never sleeps", waar de meeste contacten tussen mensen vooral vluchtig zijn. Niet alle fragmenten zijn geslaagd, maar de meeste zijn best leuk om te zien. Hoogtepunt voor mij: Eli Wallach en Cloris Leachman zijn 63 jaar getrouwd. Grappig en ontroerend tegelijk.
Paris, je t'aime vond ik net iets beter, maar dat komt wellicht omdat ik Parijs veel leuker vind dan New York.

Twee redenen voor mij om deze film te kijken: New York, ter voorbereiding om mijn vakantie daarheen binnen enkele weekjes, en de bekendere cast.

Zo zie je Bradley Cooper (adore him), Justin Bartha, Andy Garcia, Hayden Christensen, Rachel Bilson, Natalie Portman, Orlando Bloom, Christina Ricci, Ethan Hawke, Blake Lively, Drea de Matteo (zo leuk in Desperate Housewives) en Shia LaBeouf. Dat zijn toch zeker niet de minste namen, was was een feest van herkenning.

De beelden en de verschillende locaties waren mooi, maar verder voelde het net allemaal een tikkeltje oninteressant. Had eigenlijk ook stiekem gehoopt 'meer' New York te zien. Het verbluffende waardoor ik niet zou kunnen wachten om er zelf heen te gaan, maar dat bleef uit.

De verhalen waren niet allemaal even goed uitgewerkt maar de meeste waren aardig. Het voelde alleen niet als een vloeiend geheel, mijn gevoel bij de film kwakkelde teveel.

Acreatief.

Hoe ik afgelopen juni mijn droom uit zag komen: een reis naar New York. Een indrukwekkende ervaring die ik nooit zal vergeten, die ik absoluut nog eens zal gaan beleven, en die ik gewoon letterlijk kan missen op bepaalde sombere nuchtere Hollandse dagen. Ik had Paris je t'aime niet gezien, maar deze New Yorkse versie leek mij wel interessant en de moeite waard: dus niet.

Ik weet niet precies wat het uitgangspunt van de film was, ik dacht bepaalde visies op de stad te zien, maar bij mij bleef het aardig onpersoonlijk en weinig creativiteit. Hoe New York zo veel verschillende mensen, sferen en ervaringen kent houdt dit zich enkel bezig met clichématige liefdesverhaaltjes die overal ter wereld plaats hadden kunnen vinden. Stom genoeg heb ik ook al meerdere keren gehoord dat ze praten over een reis buiten New York, alsof de gemiddelde inwoner daar ongelukkig is en ook maar enig benul heeft van de buitenwereld. Het leven is daar... En het stadsgevoel, het straatleven, miste ik totaal in film (verder dan een paar sfeerbeelden kwamen er niet). Gewoon teleurstellend dat ze zichzelf zo hebben beperkt en niet meer met het thema New York hebben gedaan, want ''de liefde'' is zo cheap hedendaags dat je echt wel iets beters verwacht met zo'n groot project.

Verhalen waren erg verschillend, vond eigenlijk het a la american pie verhaaltje nog het leukst, en het best uitgewerkte was de met de Franse ex-zangeres in het hotel.

Een gemiste kans en een belediging naar werelds grootste stad. Film heeft niks te bieden. 1 ster voor de sfeerbeelden en de bovenstaand genoemde verhalen. Snel vergeten.

Sluit mij aan bij vorige, er had een soort band tussen alle personages kunnen horen die niet terug te vinden was. Je springt letterlijk van de hak op de tak en na 4 verhaaltjes begint het te vervelen. De muziek in de taxi en het rustmoment aan zee tussen de oudjes waren het hoogtepunt van de film.

Benieuwd naar de Franse versie.

3*

Over het algemeen nogal, saai.. Er zitten een aantal leuke segmenten tussen, zoals die van die donkere man en zijn dochtertje, het stukje van Orlando Bloom en Christina Ricci, het oudere koppel en dat van die prostituee en die man buiten de bar. Maar dit kan het niet redden, als het grote deel van de stukjes niet interessant zijn.

Dan wordt het te zwaar en mis je de samenhang in het totaalbeeld.

*1.5

Een mozaïekfilm met dus heel wat verschillende verhaaltjes, het ene al wat interessanter dan het andere. Vooral het verhaaltje met het meisje in de rolstoel was het verrassendst. 'k vond wel dat de film niet echt één geheel vormde en het jammer genoeg erg fragmentarisch bleef.

De cast deed het prima en ook qua muziek mochten we niet klagen.

Zeker geen slechte film, maar jammer dat de filmpjes toch niet echt één geheel vormden.

Vervolg op het succesvolle Paris, Je t’Aime bestaat uit 11 korte films van hooguit 8 minuten. De makers hadden twee dagen de tijd om te filmen en vervolgens nog 24 uur om de eindmontage af te leveren. Orlando Bloom, Bradley Cooper, Anton Yelchin, Julie Christie, Shia La Beouf en Ethan Hawke maken deel uit van de indrukwekkende cast die de vignettes tot leven moet brengen, maar er is weinig variatie in de benadering en de meeste segmenten zijn visueel weinig interessant waardoor het regelmatig behoorlijk saai is. De bijdrages van Scarlett Johansson (met Kevin Bacon) en Andrej Zvyagintsev haalden de eindmontage niet.

Goh ja.

Weleens tof om gezien te hebben, al ben ik nog nooit in New York geweest - en staat die stad ook allesbehalve hoog op mijn verlanglijstje. De verschillende verhaaltjes die gebracht worden, lijken mij op het eerste gezicht zich ook perfect in elke andere stad dan New York te kunnen afspelen. Ze zijn ook nietszeggend. Ik heb weinig echt toffe dingen gezien, al is het warme sfeertje wel degelijk aanwezig als leidraad. Net oké dus als tussendoortje. De aparte segmenten duren ook niet lang, dus het is niet dat het echt de kans heeft om saai te worden.

2,5