Casa de Areia (2005)

Traag. Maar krachtig!

Kon niet wakker blijven...

afgezet.......pfff

Zo op tv en hier om moviemeter afgebrand, moet wel de moeite waard zijn. Dat wordt kijken dus!

Zo zie je maar hoe smaken (gelukkig) kunnen verschillen. Ik heb de film ademloos

uitgezien. Ben ook niet zo enorm liefhebber van bijv. aktiefilms. Meer van o.a. de Franse cinema

van de jaren 70 en 80.

Dit was dus voor mij een juweeltje. Door de enorme sprongen in de tijd ook nogal een verrassende film. Een echte aanrader voor mensen die eens wat anders willen zien. Heel,heel boeiend. Het acteerwerk is top.

Voor mij een 4,5.

De tijd vliegt om, maar of dat in dit geval een goed iets is, weet ik niet zo. Ik bleef namelijk wachten op het moment dat de personages persoonlijker werden, totdat we ze als kijker écht goed leerden kennen. Dat moment is echter nooit aangebroken waardoor ik met het gevoel achterblijf dat dit een film is die ontzettend ambitieus en interessant is aangepakt, maar dat nooit helemaal waar kan maken.

Neemt niet weg dat het fantastisch geacteerd is en de kale, stille beelden de perfecte toon zetten. Dat alle generaties vrouwen voor andere dilemma's staan in eenzelfde soort, niet gekozen situatie is een geweldig uitgangspunt. In principe is het verhaal ook knap uitgewerkt, ware het niet dat Aurea en haar nageslacht gewoon geen plekje in mijn hart hebben weten te veroveren.

prachtig strand en duinen, maar na een uur ben je dat toch wel moe gezien.

verder had de film niks om het lijf.

een ongeloofwaardig verhaal, dat zonder overtuiging gebracht werd.

wel blijken alle fenomenen zoals de komeet en de zonsverduistering geschiedkundig te kloppen.

ook opvallend is dat met alle tijd sprongen, de vrouwen door slechts 2 actrices werden gespeeld.

zo speelde men op de ene moment de dochter, dan de moeder en dan weer een grootmoeder.

1.5*

Knappe film.... Prachtige beelden. Het verhaal is inderdaad ongeloofwaardig en vreemd; wat mij toch sterk doet vermoeden dat het verhaal niet op zichzelf staat, maar dat er een allegorie in zit.

Het willen weggaan, het willen veranderen..... en dat niet kunnen, gekluisterd blijven aan zijn gewoontes

Dan krijgt de film ook een andere dimensie....

Ik heb er wel echt van genoten

Een soort Robinson Crusoe film. Alleen is het hier niet op een eiland maar op het vaste land van Brazilie op een extreem afgelegen plek in een woestijn. En Robinson is een zwangere vrouw met haar moeder. We zien hoe ze overleeft in dit zanderige gebied en hoe graag ze weer weg zou willen. En zo gaat het ook nog even door. Maar net als de film wat al te veel verzandt , schuiven we een generatie verder. En de rollen schuiven gelijk ook een generatie door. En ach ja, waarom ook niet. Scheelt ook in het budget. Maar goed, het houdt de film wel levendig. Alleen met het laatste doorschuiven van een generatie en daarmee ook weer een rol, begint de film wel een karikatuur van zichzelf te worden. Met een ook nog eens erg melige, maar wel leuke clou wanneer de dochter na vele vele jaren terug komt en vertelt dat er inmiddels mensen op de maan zijn geweest en daar niets anders gevonden hebben als zand .

Machtig mooie woestijn in deze film.

Het verhaal doet helaas een beetje denken aan wat er in de ECI onder het kopje lectuur te vinden is met van die pastel-kleurige boekenkaften.

Episch wordt het dan ook nergens, wel beetje Libelle...jammer want de beelden zijn bij vlagen erg mooi.

Interessant.

En dat op een niet-alledaagse manier. House Of Sand zal voor de gemiddelde filmkijker ontzettend traag zijn, maar in die traagheid schuilt ook de kracht: de tijd tikt ook op een afgelegen plaats in de woestijn meedogenloos door.
Dat gegeven is best sterk uitgewerkt en levert een boeiende film op.

Daarnaast is ook het acteerwerk zeer te pruimen. De keuze om dezelfde actrices meerdere personages te laten vertolken is best leuk en werkt.

En er is uiteraard ook de schitterende cinematografie, wellicht het grootste pluspunt aan deze film. Het tempo mag dan niet hoog, het aantal schitterend geschoten plaatjes is dat wel. De locatie is misschien wel het hoofdpersonage en wordt als dusdanig aandacht gegeven.

3,5

Een mooie dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/

muziek (geen Dolby Digital aanwezig)...

Groot woestijn...

De dialogen waren spaarzaam en de nietigheid van de mens, eenzaamheid, afzondering en bevalling stonden centraal in dit visueel sterke (werkelijk schitterende landschapsopnames), harde, troosteloze familiedrama van drie generaties vrouwen, die moesten zien te overleven in een plaats midden in de woestijn van Noord Brazilië (ik wist niet eens dat die daar was). Helaas was helaas was het achterliggende verhaal zelf flinterdun en vrij leeg.

Woestijngebieden in Brazilië. Dit was voor mij ook nieuw. Dit was puur zand zoals je die in Chili of Bolivia wel terugvindt. Een bijzondere woestijn naar verluidt waar de bovengemiddelde neerslag erg hoog is. Op dat vlak een interessante en mooie film.

Alleen kon ik er inhoudelijk erg weinig mee. Ik hou wel van een trage film, maar hier kabbelt het extreem traag voort. Weinig dialogen ook, weinig technische wijzigende zaken als camerahantering of wat dan ook. Behoudens die tijdselementen dan met verschillende generaties gespeeld door dezelfde personen.

Wat dan wel weer mijn belangstelling won was de impasse waarin het gezin verkeerde. Generatie op generatie vastgeroest of beter vastgehouden, niet op een onbewoond eiland, maar een eindeloze woestijn.