Meningen

Op zich wel een vermakelijk filmpje met typische Britse humor. Er wordt helemaal niet gesproken in deze film, die daardoor compleet afhankelijk is van visuele grapjes. Dat is tevens het zwaktepunt, want als die uitgebeelde humor niet altijd uit de verf komt, is 55 minuten nog bijna te lang. Bij bijvoorbeeld The Plank werkt dat m.i. wel beter, maar bij San Ferry Ann blijft het vooral braaf en iets te simpel. Wel 3* want Britse komedies blijven toch wel mijn ding.

Een typische jaren '60 film met mooie beelden en een degelijk uitgewerkt verhaal. Welliswaar een beetje aan de lange kant, maar gelukkig wordt de film naar het einde toe steeds beter en spannender!

Inderdaad, zeg. Je vraagt je af op welke wijze de filmmakers zich hebben verdiept in de Eskimo-cultuur.

Maar als je de toch enigszins ongenuanceerde afschildering van deze "wilden" naast je neer kunt leggen, blijft er een leuke avonturenfilm over, die zeker wat betreft de fotografie, het kijken waard is.

Ik kan wel begrijpen dat mensen zich ergeren bij deze film. Bij sommige momenten heb ik mij eveneens met gefronst gezicht afgevraagd of het niet een beetje anders had gekund. O.a. zoals The One Ring op de vorige pagina terecht zei: de gil van de Debbie’s oudere zus als ze ontdekt dat er Indianen in de buurt zijn, en verder verschillende onduidelijke sprongen in de tijd, evenals het acteerwerk dat soms behoorlijk te wensen over laat.

Met andere kritiek die op de film wordt geuit ben ik het zeker níet eens. Het verhaal van de film heeft niets met rascisme te maken, maar dat is hierboven al door meerderen geprobeerd uit te leggen.

In mijn optiek gaat deze film over wraak. Welliswaar wraak die te ver doorslaat, maar het blijft ten eerste haat tegen een kleine groep, en ten tweede heeft die haat wel degelijk een oorzaak.

Nu had ik na het kijken wel nog wat vragen over Ethan, het personage van John Wayne. Want meerdere keren in de film wordt geduid op gebeurtenissen in het verleden die de oorzaak zijn van bovengenoemde haat. Enkele uitspraken in de film stemden mij tot nadenken: Ethan wil niet praten over het verleden. Ethan heeft Martin als baby bij zijn zus gebracht nadat diens familie werd vermoord, maar verder wil hij er niet over praten. Ethan heeft een onbedwingbare haat, specifiek tegenover Comanches. Nadat Scar de scalpen heeft laten zien, vertelt Ethan aan Martin dat die ene van Martins moeder was.

Na een nachtje erover te hebben geslapen, ben ik tot het volgende gekomen: De meest logische verklaring voor mij is dat Ethan de vader is van Martin. Nadat Ethans vrouw vermoord is door Scar, heeft hij Martin als kleine baby, waar hij zelf niet voor kon zorgen, bij zijn zus ondergebracht en is zelf verdwenen (misschien toen ook al op zoek naar de moordenaars van zijn vrouw). Hoe weet ie anders dat Martin deels Indiaans bloed heeft? Dat kon ie toch niet weten als hij Martin gewoon aan de kant van de weg gevonden had? En waarom zou Martin hem geen ‘oom’ of ‘sir’ mogen noemen? En hoe wist Ethan nou dat die ene scalp van Martins moeder was? Omdat het zijn eigen vrouw was natuurlijk! Ook zie je aan het begin hoe Ethan Martin opneemt aan tafel, alsof hij wil uitvinden wat er van hem geworden is. Dat Ethan op het einde in zijn testament Martin als erfgenaam aanwijst is dan ook niet meer dan logisch. Tevens zou deze veronderstelling het ongebruikelijke feit verklaren dat Ethan Scar scalpeert.

Ik ben benieuwd wat anderen van deze uitleg vinden. Al met al vond ik de film wel goed, maar ik heb toch betere van Ford gezien.

Trouwens, de meest foute opmerking die ik hierboven ben tegengekomen is deze:

Achter een schijnbaar simpel plotje, wat je in één zin zou kunnen vertellen, gaat veel meer schuil dan in eerste instantie lijkt. Zoals AGoos hierboven al tracht uit te leggen, zit er zeker wel de nodige diepte in dit verhaal, dat niet wordt afgesloten met een spetterende climax, maar juist met een soort surrealistische anticlimax. En daar hou ik wel van. Bij nader inzien (ik heb er een nachtje over geslapen) doe ik er nog een halfje bij.

Ja ja, die Alvin York was me d'r eentje. En het schijnt nog echt gebeurd te zijn ook! Ik vraag me alleen af of in de loop der tijden het verhaal niet ten gunste van de vaderlandsliefde een heel klein beetje is aangedikt. Of begeef ik me nu op glad ijs?

Een beetje moeilijk te geloven dat Howard Hawks zo'n drol van een film heeft kunnen maken.

De film The Bachelor uit 1999 is een vrijwel letterlijke remake van deze film. Het hoge imdb-gemiddelde van 8.0/10 (571 votes) is wat mij betreft geheel verdiend. Buster Keaton is weer hilarisch!

Geen luxe, professionele documentaire, maar een kleine, doch sterke registratie van het Zuidelijke karakter dat nog steeds leeft in de (afgebleven) dorpen en in de levens van de mensen aldaar. J.D. Wilkes schuift de moderne, gecommercialiseerde countrymuziek, die intussen claimt dé muziek van de Zuidstaten te zijn, met een vies gezicht aan de kant, en gaat op zoek naar de roots, naar de échte muziek van de donkere Zuidelijke Staten. Daarbij duikt Wilkes, met de kijker, in een haast vergeten wereld van religie vs. duistere machten, van mythes en pure muziek.

Dit was anders best een leuke film met een grappige Kenneth More. Ik heb de Jayne Mansfield Collection thuis staan. Behalve "The Sheriff of Fractured Jaw" zit in deze DVD-box ook nog "The Girl Can't Help It" en "Will Success Spoil Rock Hunter?". Die laatste film moet ik nog zien.

Bij vlagen fabuleuze fotografie en prachtige kleurengebruik. De mix van natuurlijk zwart-wit (bijv. de shots tussen de berken) en felle kleuren (zoals het groen van de bamboe en de kleren) is perfect gekozen.

Het verhaaltje lijkt misschien wat plat, maar het zorgt toch soms voor een verrassinkje. De choreografie tijdens de gevechten is bijzonder mooi uitgevoerd, vooral de echo-dans met die staande trommels in het begin is verbazingwekkend mooi gedaan.

Helaas vond ik de gevechten en het gebruik van wapens welliswaar leuk om te zien, maar volstrekt ongeloofwaardig, waardoor ik het na een tijdje wel gezien had. Het gros van de vliegende mesjes en pijlen verandert onderweg van richting, maar bereikt via iedere willekeurige omweg toch áltijd hun doel. Ze leken meer op radiografisch bestuurde gadgets, dan op serieus te nemen strijdmiddelen. Dat verpest het voor mij wel een beetje.

3*

Ik dacht precies hetzelfde, zowel in zijn uiterlijk als in zijn houding lijkt Freeman op Takashi Shimura. Wat een prachtfiguren allebei!

Prachtige film die ondanks de lange speelduur geen moment verveelt en die behoorlijk blijft hangen. Dat laatste zal mede komen doordat het verhaal zo uitvoering wordt verteld. De introductie van de personages duurt misschien wat lang, maar het gebeurt bovenal nauwkeurig, wat de film zeker ten goede komt. Fotografisch is deze film gewoon een plaatje, een genot om naar te kijken!

Nogal vage film met dito einde. Perkins is een ontzettend irritant wijf, Nicholson is een eikel en de muziek (en dan vooral het bijgeluid) is vreselijk. Desondanks werd ik, naar het einde toe, steeds nieuwsgieriger naar het waarom en waartoe. Niet dat dat duidelijk werd, maar toch... Daarom toch nog een krappe voldoende.

Wat een schrijnende film is dit, als je weet dat John Wayne in feite zichzelf speelt en op deze manier afscheid neemt van de filmwereld en het publiek.

Ik vond Ron Howard niet slecht. Ook hij kon in principe zichzelf spelen, als jonge acteur naast de grote John Wayne, die aan het einde van zijn carrière en leven is gekomen.

The Shootist was voor mij weer zo'n film waarbij je na het einde nog een tijdje naar het lege scherm blijft staren. Dat mede ook door de prachtige score.

Zijn er wel andere films waarin John Wayne dood gaat? Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat ik dat ooit heb gezien. En in deze, zijn allerlaatste film dus wél, hoe symbolisch toch.

Bedankt voor de tip, Matthijs. Dit is inderdaad een bijzonder leuke komedie, met een beetje drama en een beetje romantiek. Dit is werkelijk een film die het kijken waard is, hoewel natuurlijk liever op een wat groter scherm. Helaas liet de website die je noemde het halverwege afweten, waarna ik de film verder heb gekeken op een nog kleiner schermpje via YouTube. Tsja, ik was er nu eenmaal aan begonnen en wilde hem dan ook afkijken. Maar ik ben wel wat gewend, dus hoeft zoiets mijn beoordeling niet te beïnvloeden.

Grappig dat verschillende mensen hier zeggen geen fan te zijn van hun muziek, maar dat zij door deze film wel sympathie voor de Dixie Chicks hebben gekregen. Bij mij is juist andersom, ik vind de muziek goed, maar kan nu niet zeggen door deze docu meer sympathie voor hen te hebben gekregen.

Natuurlijk is het belachelijk hoe een complete natie valt over een enkele uitspraak van een zangeres. Werkelijk te sneu voor woorden hoe ex-fans voor de film demonstratief hun cd's in de vuilnisbak gooien. Om maar niet te spreken van allerlei spandoeken en beschreven borden die iedereen te pas en te onpas tevoorschijn denkt te moeten toveren.

Aan de andere kant vond ik niet de Dixie Chicks op een sympathie-opwekkende manier omgingen met de situatie. Natalie Maines heeft gewoon een grote waffel die ze niet dicht kan houden, terwijl het duidelijk wordt dat de zusjes Emily en Martie het nooit zover hadden laten komen. Natuurlijk is de algemene reactie achterlijk, maar Maines is ook net zo eigenwijs. Moet je dan werkelijk overal op reageren? Kun je dan nooit ergens boven staan? Kun je nooit een keer je schouders ophalen en die onzin naast je neer leggen? Op mij komt het allemaal wat onvolwassen over.

Daarbij vond ik dat de dames zich met genoegen leken te wentelen in hun slachtofferrol. Onder het motto: wíj zijn goed en zíj zijn fout, en iedereen is tegen ons. Als je bekend bent, kun je nu eenmaal het één en ander verwachten. Als collega-zanger Toby Keith, die het duidelijk niet met hen eens is, hen in een liedje noemt - letterlijk zegt hij, dat ze misschien eens een schop onder hun kont nodig hebben - is hun reactie imo gewoon kinderachtig.

Allemaal dingen die me stoorden en die mijn sympathie niet konden vergroten. Ik hou dus een dubbel gevoel over aan deze docu, want dat iemand die gewoon haar eigen mening zegt, om zo'n manier wordt behandeld, is onthutsend. En om nou te zeggen dat het een schokkende mededeling was, nee niet echt. Maar al die bekrompen dombo's die ondanks alles, koste wat kost, voorzien van oogkleppen achter Bush aanlopen, en niet de minste kritiek op hun geliefde leider kunnen verdragen, die neem je toch niet serieus?

Ik had daarom gehoopt dat de dames van de Dixie Chicks situatie wat volwassener hadden aangepakt, en niet zoals bijv. op het einde van de film, wanneer het tij weer een beetje gekeerd lijkt, nog een keer op dezelfde plek, dezelfde uitspraak te doen. Wat wil je dan bewijzen? Dat je stoer bent en dat je het nog een keer durft? Sorry hoor, maar ik vond het gewoon kinderachtig.

Maar, niet getreurd, de muziek blijf ik toch wel luisteren, sterker nog, ik luister ernaar op het moment dat ik dit schrijf.

Jammer genoeg leverde de samenwerking tussen Preston Sturges en Harold Lloyd niet dat op waarop ik gehoopt had.

Toch een dipje van een groot regisseur?

Ik had nooit gedacht dat het ooit nog gebeuren ging, maar bij deze film ging ik zowaar terug verlangen naar Burt Reynolds als 'Bandit'. Met andere woorden: What a piece of crap.

Leuke, spannende jongetjesfilm.

Ik heb slechtere films gezien dan deze van Billy's oudere broer, maar het moge duidelijk zijn dat William Wilder, op z'n zachtst uitgedrukt, niet over hetzelfde talent beschikte als zijn broertje.

Dit vind ik nou leuke achtergrondinformatie: De Yeti wordt gespeeld door Lock Martin, die volgens IMDb maar liefst 7' 7" (2.31 m) groot was. Deze 'reus' speelde tevens de rol van Gort in de film The Day the Earth Stood Still uit 1951.

Britse komedies zijn blijkbaar echt mijn ding, maar de laatste tijd probeer ik ook af en toe eens een Italiaanse film mee te pakken.

En ik weet nog niet precies wat het is, maar ik moet zeggen dat het me zeker niet tegenvalt!

De manier waarop in 'I Soliti Ignoti' de personages worden geïntroduceerd is gewoon subliem en ook de uitdieping van de karakters is goed gedaan. Het typisch Italiaanse sfeertje is fantastisch om naar te kijken.

De filmmakers lijken wel geen haast te hebben gehad, want alles wordt in alle rust verteld. Toch wordt de vaart niet uit de film genomen en wordt het nergens langdradig. Dat is knap!

Ik ben overigens wel benieuwd wat anderen van deze film vinden.

Matige kinderfilm. De kinderen acteren wisselvallig, helaas vaker slecht dan goed. De verhaaltjes van Uncle Remus (James Baskett) met de bijbehorende tekenfilmpjes met Br'er Rabbit, Br'er Fox en Br'er Bear, zijn nog het leukst. Daarbij vond ik (de stem van) Br'er Fox zelfs hilarisch (engelse versie).

Mooie western, goed geacteerd, alleen de (enige) vrouwelijke bijrol sucks, maar die blijft gelukkig beperkt. De film is prachtig geschoten in mooie kleuren (Technicolor) en heeft -zoals het hoort- een waardige DVD release gekregen. De R1-versie die ik keek, is in ieder geval uitstekend.

De testvluchten zijn erg goed en spannend gemaakt, maar het drama-gedeelte in de film kon mij totaal niet boeien. Mijn probleem was dat niet alleen Ann Todd, maar geen enkele acteur of actrice mij kon bekoren. Hoewel zij niet slecht acteren, kon ik met geen enkele speler enige binding krijgen, waardoor de film wel erg lang duurde.

De muziek onder de film vond ik trouwens vreselijk. Vooral ontzettend druk en op sommige momenten wel passend, maar ook bij andere scènes geheel misplaatst.

Maar zoals ik al zei, waren de scènes met de testvliegtuigen wel mooi gedaan - wat een prachtig gezicht, die de oude straaljagers! - en ook het einde, wat natuurlijk wel te raden valt, is toch spannend.

2,5*

Bij de film Steamboat Bill, Jr. (1928) van Buster Keaton werd door kos geattendeerd op (films met) Harold Lloyd.

En inderdaad kos, bedankt voor de tip!

"Speedy" is dan nu de eerste film van Harold Lloyd ik heb gezien.

In vergelijking met Buster Keaton is Harold Lloyd m.i. wat minder een komiek. Maar in deze film maakt de regie van Ted Wilde echter alles goed. Wát een frisse, heldere film is dit, en dat voor die leeftijd! Het verhaal zit vol met grapjes en wordt (in vaak korte scènes) met veel vaart verteld, waardoor het boeiend is van begin tot eind.

Voor de liefhebbers van dit genre gewoon een fantastische film...

Erg grappige film, vooral de scène met de zangeres is werkelijk hilarisch. Maar al met al vond ik het niet Norman's beste, hij heeft nog leukere gemaakt.

Matige film, maar dat ligt meer aan het script dan aan de acteurs.

Wél goeie muziek!

Dit tweede deel vond ik toch een stuk leuker dan het eerste deel. Terwijl deel 1 als een romantisch melodrama is te bestempelen, is deel 2 een soort zwarte komedie, en dat laatste is nou eenmaal meer my cup of tea.

Diana Dors, die ooit "The English Marilyn Monroe" werd genoemd, is hier toch wel vergane glorie, hoor. Maar het stond waarschijnlijk leuk bij de credits.

De televisieserie heb ik overigens nooit gezien, dus of deze twee speelfilms die van de serie gemaakt zijn, beter of slechter zijn, dat weet ik niet.

Onderhoudende klassieker, die niet te lang duurde. Bij wijlen spannend en inventief gefilmd. Heb me niet verveeld.

Alleen hoe Wilson in de gymzaal (tijdelijk) werd omgelegd vond ik wat ongeloofwaardig.

De eindscene is inderdaad goed bedacht, mede omdat klokken nou juist de grote liefde van Rankin alias Kindler was.

4* (en daarmee van #54 naar #51 in de tip 150)

Leuk om de eerste film van Capra te hebben gezien. Ik ben ondertussen een groot fan van die man. Omdat dit een silent film betreft, is ie niet zo goed te vergelijken met zijn latere werken, maar duidelijk is dat Frank Capra toen al over de nodige capaciteiten en talent beschikte.

Harry Langdon kan imho met gemak wedijveren met bijv. een Charlie Chaplin, alleen las ik op IMDb dat dit dan weer voor het grootste deel te danken was de goede regie van Capra.

Redelijke oorlogsfilm. De vele personages maken het verhaal echter nogal warrig en het einde is wel een beetje erg patriottistisch, maar gezien het bouwjaar is dat wel te begrijpen.

Leuk detail: er komt een Nederlander voor in de film.

Minder leuk detail: deze wordt gespeeld door een Oostenrijker.

De versie uit 1975 met Walter Matthau en George Burns vond ik beter en veel leuker. Peter Falk heeft hier inderdaad een nare stem en Woody Allen speelt een wat vlakke rol. Mijn advies: kijk het origineel.

Heerlijke komedie met hilarische dialogen, die bijwijlen werkelijk kant noch wal raken, maar daardoor juist extra leuk worden. Tevens een perfecte chemie tussen James Garner en Joan Hackett.

"I've never made any secret of the fact that basically I'm on my way to Australia."

Deze film is op zich wel leuk, met een mooi verhaal op een prachtige locatie. Helaas ergerde ik mij enorm aan Francis, het kleinste broertje, waardoor de film een stuk minder aangenaam werd. Terwijl hij juist degene was, waar je vertederd glimlachend naar zou moeten kijken: zo'n klein, leuk jongetje die allemaal domme dingetjes doet. Nou, ik heb mijn best gedaan en it only got worse! Bah, wat was dat een vreselijk irritant rotjochie met een vreselijk irritante rotkop.