Meningen

Lewis in een gigantisch poppenhuis met een heleboel jongedames, die allemaal in meer of mindere mate lichtelijk gestoord zijn. Hoewel ik geen fan ben van Jerry Lewis, vond ik hem in deze film eigenlijk wel vermakelijk. Echt hilarisch wordt het niet, maar wel gewoon grappig, al blijft het een beetje gezapig.

Een verrassende film die zijn tijd ver vooruit is. Het eerste deel, met de verdwijning van de oudere mevrouw Froy en de daaropvolgende gebeurtenissen, is ijzingwekkend goed, en de spanning stijgt naarmate de film vordert. Zeer zeker een aanrader voor iedere thriller-liefhebber die niet bang is om een oude film te kijken.

Tegenvallende, langdradige film, geschoten in slecht belichte en goedkope decors. De ene saaie scene na de andere wisselen elkaar af, met eindeloos uitgerekte dialogen die een slap verhaal nodeloos ingewikkeld te maken. Een film van anderhalf uur die aanvoelt als twee en een half uur, dat zegt genoeg, lijkt me.

Erg grappig, vooral de gehuurde vrachtwagen-scène is om je te bescheuren. Ik mag Bill Murray graag zien, hij is de juiste persoon voor zo'n soort rol, maar ook Matthew McConaughey speelt geweldig.

Jim Broadbent zet een geweldige acteerprestatie neer als kolonel Alfred D. Wintle, een excentrieke, haast wereldvreemde Engelsman. Dit levert een klein maar fijn filmpje op, met zowel subtiele als potsierlijke humor, zoals alleen Britten kunnen maken.

Goed verzorgde documentaire. Sfeervol geschoten, met interessante gesprekken, mooie verhalen en prachtige beelden van een verdwijnende cultuur.

Redelijke film. Het verhaal is door de vele personages soms wat warrig en ook wat het acteren betreft vond ik dit geen hoogstandje. Wel geschoten op prachtige locaties en voorzien van mooie muziek. Irritant was alleen dat de gesprekken vaak zo zacht klonken, in tegenstelling tot de geluidseffecten bij de actiesènes. De verhouding is een beetje zoek, want om het praten te kunnen verstaan moet je het geluid zo hard zetten, dat je dan even later, tijdens de gevechten, bijna je ramen eruit blaast.

Ik twijfel een beetje met mijn waardering. Aan de ene kant is deze film best leuk en zitten er genoeg leuke grappen in, zowel experimenteel als parodiërend. Soms zijn ze echter wel erg makkelijk of zelfs gewoon flauw. Maar goed, ik heb er toch met plezier naar gekeken, dus een 3,5* vind ik het voor nu wel waard.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze film heb gezien, maar ik weet nog wel dat ik van het verhaal een beetje droevig werd. Schrijnend, maar wel goed geacteerd door vooral Caine en Sharif. Het verhaal speelt zich trouwens af in een periode uit de Duitse geschiedenis waarvan ik zo goed als niets afwist. Dat was dan wel weer interessant.

Op smakelijke wijze nemen Italianen en Fransen elkaar op de hak in deze film. Totò en Fernandel hadden er plezier in, dat zie je zo. La Loi C'Est la Loi is tevens de enige film waarin Fernandel en Totò samen spelen. De gesproken taal is een potpourri van frans en italiaans, waardoor het idee van een grensplaats nog eens extra versterkt wordt.

Dit is niets anders dan een meesterwerk van de bovenste plank. De meeslepende cameravoering en montage zijn adembenemend mooi. De sterfscène van Boris is gewoon fenomenaal (prachtig die overgang van de ronddraaiende bomen naar het trappenhuis!), evenals bijv. de pianoscène en wanneer Veronica naar haar (getroffen) ouderlijk huis rent. Daar kunnen veel hedendaagse filmmakers een puntje aan zuigen!

Affijn, eigenlijk is alles hierboven al genoemd. Al vond ik dit:

Oubollig sprookje met een (te) kleine bijrol voor Buster Keaton (als indiaan, dat dan weer wel ). Het taaltje "Yo is goin to marry me tomorry-noon" gaat na een tijdje best wel vervelen. Sadie Hawkins Day waarbij de vrouwen en meisjes een man mogen vangen (die daar dan ook aan vast zit) was nog wel geinig. Hoe inventief vertwijfelde vrouwen toch kunnen zijn...

Kleine film, zo te zien met niet al teveel geld gemaakt, maar wel leuk, in een haast gezellige sfeer. Het acteerwerk is goed en de setting gemoedelijk, alleen de humor komt m.i. niet altijd even goed over, dus ik hou het op (een magere) 3*

Dit is wat je noemt eerste klas entertainment van het land waar humor is uitgevonden. Bob en Terry zijn hilarisch om aan te zien in de melodramatische dagelijkse sleur van hun bestaan.

Bob is welliswaar gelukkig getrouwd met Thelma, maar een stevige midlifecrisis staat indringend aan zijn deur te kloppen. Thelma heeft niets in de gaten en stippelt onverstoord hun echtelijke leventje uit. Terry daarentegen heeft niet eens iets dergelijks kunnen genieten, want nog tijdens de huwelijksreis was zijn echtscheiding al een feit.

Wanneer Thelma in een winkel Christina, de nieuwe vriendin van Terry, ontmoet, gaan bij haar de koppelbelletjes rinkelen en is zij vastbesloten om hun vriend Terry aan de vrouw te helpen. Daarbij hoort vanzelfsprekend een weekendje met zijn vieren weg om, voorzien van een caravan, de adembenemende Engelse natuur te ontdekken (Christina is namelijk Fins en zij heeft nog niet veel van Engeland gezien).

Dat het weekend niet loopt als de dames hadden gehoopt, laat zich raden. De heren begaan blunder na blunder en zijn nu niet bepaald gentlemen te noemen, hoewel de dames dat natuurlijk hadden kunnen voorzien.

Kortom, wat mij betreft een meesterlijke komedie, waarvan ik er nog veel hoop te zien. Heerlijk Brits, geniale quotes en een leuk verhaal.

Bob: "In the chocolate box of life the top layer's already gone. And someone's pinched the orange creme from the bottom."

Terry: "Bloody hell."

Laat ik het maar omschrijven als een grappig prutsfilmpje, gemaakt voor een drol en drie knikkers. Mushnik deed me denken aan winkeleigenaar Matuschek uit The Shop Around the Corner, niet alleen omdat de namen een beetje op elkaar lijken, maar ook qua gedrag en spreken.

De achtervolgingsscène duurde inderdaad een beetje lang, zoals Denden al zei, maar het korte einde vond ik juist wel okay. Al met al gewoon een lekker vreemd filmpje.

Ik heb nooit zulke slechte vechtscènes gezien, zo ontzettend nep. Iedereen gaat met bijna iedereen op de vuist in ellenlange gevechten waarbij werkelijk geen enkele klap raak is (of lijkt). Voor een western wordt er trouwens weinig in geschoten, als ik me goed herinner slechts één keer, en dat is dan ook nog in de lucht.

Is overigens hier gratis en legaal te downloaden.

Grappig ook het commentaar van een andere kijker:

The Lost Battalion is een uitstekende TV-film die erg realistisch (voor zover ik dat beoordelen kan) overkomt. Sterke acties, goed geacteerd, camerawerk soms iets te shaky, maar verder niks op aan te merken.

De scènes op het slagveld en die met Napoleon, evenals het samenspel met Diane Keaton, zijn bij vlagen vermakelijk, maar de stukken met Magere Hein en Boris' zogenaamde visioenen of waanbeelden of wat het ook moge zijn, bevielen mij helemaal niet. Ik blijf steken op een hele magere 2,5*.

Dat Marilyn Monroe bij de credits wordt genoemd is inderdaad wel erg opportunistisch, want zij is maar iets van 30 seconden in beeld. Maar... zij beschikte toen al over een allure om U tegen te zeggen. Jammer dat haar rol zo beperkt bleef.

Groucho vind ik juist altijd de minst leuke van het stel, wat in deze film dan ook goed uit komt, want Harpo en Chico zijn het meest in beeld. Love Happy heeft verder weinig om het lijf, echt leuk wordt het nergens. Het mooiste vond ik dan nog het muziekstuk met Chico op de piano en Mr. Lyons (Leon Belasco) op de viool. "Well, you noodle on that and I'll macaroni on this."

Dick Van Dyke is een brave, maar toch wel sympathieke komiek, die deze film helaas niet in z'n eentje kan redden. In die aap heeft 'ie nog wel een leuke sidekick, maar halverwege de film komen mateloos irritante Honolulu-meisjes de boel verstoren, en dan niet alleen voor Lt. Robin Crusoe in het plot, maar ook voor ons, de kijkers. Onbegrijpelijk dat mw. Kwan hierna nog de nodige filmrollen heeft gekregen.

Het kostte me een beetje moeite om de hoofdrolspelertjes sympathiek te vinden, want eigenlijk zijn het - net als alle jongetjes in die leeftijd - gewoon een stelletje vervelende jochies. Maar aan de andere kant is het best vermakelijk om te zien hoe zij omgaan met elkaar en hun ouders en familie.

Uitstekende fotografie levert prachtige plaatjes op van de mooie luchten en het imposant-wijde landschap, alleen daarom al is de film het kijken waard. Het verhaaltje is misschien een beetje dun, maar het einde liet toch een brede glimlach op mijn gezicht achter.