La Legge è Legge (1958)

Op smakelijke wijze nemen Italianen en Fransen elkaar op de hak in deze film. Totò en Fernandel hadden er plezier in, dat zie je zo. La Loi C'Est la Loi is tevens de enige film waarin Fernandel en Totò samen spelen. De gesproken taal is een potpourri van frans en italiaans, waardoor het idee van een grensplaats nog eens extra versterkt wordt.

Geslaagde komedie die naarmate hij vordert grappiger en grappiger wordt en die bovendien, als satire op admistratieve rompslomp en wetgeving best kan tellen.

Fernandel was en blijft uniek.

Fernandel en Totò

La Loi C'est la Loi (zoals de film bij ons is uitgebracht, blijkbaar is het officieel dan toch een Italiaanse film hoewel het geregisseerd is door een Franse regisseur en kwam Fernandel volgens mij voor Totò op de openingscredits) was zo'n film waar ik al lang naar benieuwd was. Ik had oorspronkelijk de Fernandel box enkel en alleen gekocht voor Le Mouton à Cinq Pattes omdat dat met Louis de Funès is, maar dat de enige samenwerking tussen Fernandel en Totò hier ook inzat was een erg aangename verrassing. Ik heb echter de neiging om zo'n boxset af te werken in volgorde van de films dus het was even wachten tot deze aan de beurt kwam..

Maar dat was het het waard. Degene die me al eerder iets hebben weten schrijven bij Fernandel films zullen ondertussen weten dat ik niet meteen de meest grote fan ben van de Franse goedlachse komiek, maar La Loi C'est la Loi is misschien wel het beste dat hij ooit heeft gemaakt. Een geweldig plot waar de typische bureaucratische regeltjes erg leuk op de hak worden genomen en waarbij Ferdinand Pastorelli werkelijk van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Het is niet bij te houden hoeveel keer hij van nationaliteit wisselt en het toffe is, is dat het allemaal nog redelijk geloofwaardig blijft. De ordehandhavers zijn vastbesloten om de wet tot op de letter te volgen en dat levert gewoon een aantal erg leuke komische situaties op. Hier en daar wat vergezocht natuurlijk, maar dit is zo het soort film waar dat absoluut niet stoort en waar je je erg makkelijk laat meesleuren in de waanzin waar Pastorelli door de schuld van Giuseppe in terecht is gekomen.

De film duurt gelukkig ook niet te lang en van mij mag Christian-Jaque juist voor La Loi C'est la Loi de geschiedenisboeken ingaan in plaats van voor Fanfan la Tulipe of Les Pétroleuses.. Maar eerlijk is eerlijk, het is toch ook wel de cast die dit naar een hoger niveau tilt. Ik heb nog maar veel te weinig gezien van Totò om echt een volledig beeld van de acteur te kunnen krijgen, maar in het handvol films dat ik met hem heb gezien, heb ik me nog geen seconde verveeld. De wisselwerking met Fernandel werkt werkelijk perfect en ook hij speelt misschien wel één van zijn leukste rollen ooit als de gedesillusioneerde douanier die willens nillens Italiaans blijkt te zijn. Erg fijn om hen met twee bezig te zien in ieder geval. Verder ook nog een aantal leuke bijrollen met onder andere Nino Besozzi als de maréchal en Leda Gloria als Antonietta, de ex-vrouw van Pastorelli en de huidige vrouw van Giuseppe..

Om het dan nog echt compleet af te maken is er ook nog een soundtrack van Nino Rota, zowat mijn favoriete filmcomponist. Dit is echter het soort film waar hij moeilijk zijn stempel op kan zetten (vind zijn Visconti werk interessanter) maar hij weet hier en daar nog erg leuk de sfeer te bevorderen met een aanstekelijke sound. In ieder geval: het mag duidelijk zijn dat ik me hier goed mee heb geamuseerd. De verwachtingen zijn volledig uitgekomen!

4*