Meningen

Vermakelijk verhaaltje, een soort lieve voorloper van Misery, maar dan anders. Best aardig geacteerd, alleen de regie was ronduit pet. Setting, decors, cameravoering, alles grenst aan dramatisch en haalt bijwijlen nog niet eens het niveau Swiebertje. Maar ach, het was leuk om een keer gezien te hebben.

Deze documentaire geeft een onthutsend beeld van de strategie van een mega-concern, dat ondanks de mooie praatjes, winstbejag als enige doel heeft. En het zijn juist die mooie praatjes die weerzin opwekken. Een dikgesalariëerde CEO die het straatje van de directeur-eigenaren probeert schoon te vegen, terwijl de eigenlijke cijfers een andere werkelijkheid tonen.

Een Wal-Mart in een plattelandsstadje betekent in de meeste gevallen eenvoudigweg de maatschappelijke ondergang van dat stadje. De plaatselijke middenstanders zijn binnen de kortste keren failliet en het personeel is gedwongen om direct of indirect te gaan werken bij en voor de Wal-Mart.

De lage Wal-Mart prijzen moeten toch ergens hun oorsprong hebben, en omdat de top natuurlijk geen afstand doet van hun winst, bespaart men eenvoudig aan het begin van de rit: namelijk de arbeidslonen. Logisch gevolg daarvan is dat de werknemers met hun lage salaris niets anders kunnen dan spullen kopen bij diezelfde Wal-Mart.

En jawel, de strategie werkt, want het systeem houdt zichzelf in stand.... alleen helaas wel ten koste van de werknemers.

Het is makkelijk om te zeggen dat dit ook voor andere bedrijven geldt, maar Wal-Mart mag als concern van dergelijke omvang, best op de vingers worden getikt. Zij hebben niet alleen een voorbeeldfunctie, maar bepalen ook nog eens een groot deel van het beleid wereldwijd.

Een schokkende aanklacht (en bovenal een waarschuwing) tegen de inzet van nucleaire wapens, wat zeker toen gedurende de Koude Oorlog een bijzonder actueel onderwerp was. Natuurlijk is deze film een mockumentary, maar desondanks erg realistisch gebracht met een serieuze dreiging, zodat je na het kijken weer even met beide voeten op de grond staat.

Een prachtig epos over één van de meest bekende gebeurtenissen uit de geschiedenis. Goed, sommige dingen doen misschien enigszins verouderd aan (o.a. het camerawerk) maar desondanks boeide de film van begin tot eind. Mooie muziek ook.

Ik snap het gezeur over de getoonde kippenslachterij niet. Denken jullie nu echt dat het handmatig slachten van een kip er lekkerder uitziet? Of dat met de hand slachten een humanere methode is? Zeker nog nooit een kip zonder kop in een ton zien rondspartelen, of nog beter: door het weiland zien rennen?

Ik heb niks tegen mensen die klagen, maar die moeten dan ook maar geen vlees meer eten. En mensen die hun stukkie vlees niet willen missen, moeten dan ook maar niet klagen. Het is toch 't één of 't ander?

Vermakelijke komedie waarin Cary Grant weer lekker op dreef is. Ik moest een beetje denken aan His Girl Friday van een paar jaar later, omdat Grant daar opnieuw een soortgelijk personage in de journalistiek vertolkt.

HGF is wel een stuk beter en gehaaider dan deze film. Daarbij vind ik Rosalind Russell in HGF wat overtuigender dan Joan Bennett, die hier niet helemaal uit de verf komt.

Al met al een bijzonder leuke film, wat mij betreft zeker 3,5* waard.

Ik vind het origineel uit 1958 toch wel een stuk leuker dan deze. Het is wel een beetje moeilijk om twee films met welliswaar exact hetzelfde verhaal, maar met 44 jaar leeftijdsverschil, met elkaar te vergelijken. Maar ik vond I Soliti Ignoti vooral grappiger, en ik ben dan ook blij dat die film eerst heb gezien.

Grappige tekenfilm met een leuke, aparte tekenstijl, zoals op bovenstaande poster al een beetje te zien is, en met vooral een mooi kleurengebruik. Je zou niet zeggen dat deze film al zo oud is, dat zie er zeker niet aan af.

Leuke humor voor volwassenen, waarbij de western-stereotypen een beetje op de hak worden genomen. Maar ook voor kinderen is deze tekenfilm bijzonder geschikt. Neem daarbij een score die bijwijlen toch heel sterk doet denken aan Ennio Morricone en de film is compleet.

3,5*

What's New, Pussycat is wat mij betreft een typische Woody Allen klucht met bijbehorende absurde personages en dito situaties. Sellers is goed als altijd. Een positieve verrassing voor mij was Paula Prentiss. Na Man's Favorite Sport? had ik besloten dat dat mijn eerste en tevens laatste film met haar zou zijn, maar warempel.. het kan dus toch ook anders.

Al lees ik hier boven dat Schneider zelf niet tevreden moet zijn geweest met deze film, ik vond juist dat zij een bijzonder goede prestatie levert. Net als alle anderen trouwens.

3* voor de film en het verhaal en een halfje extra voor het hilarische einde met de karts. Ik vond dat stuk welliswaar niet helemaal bij de rest van de film passen. De overgang er naar toe kwam zelfs een beetje geforceerd over. Maar de uitbundige slapstick zorgt voor een fijne ontlading, zo aan het einde van het verhaal.

Vanwege het feit dat dit een tekenfilm is over (de gevolgen van) een atoombom, is de vergelijking met Hadashi no Gen snel gemaakt.

HnG speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog en When the Wind Blows gaat over de Koude Oorlog, maar de boodschap van beide films is hetzelfde. HnG is misschien een stuk schokkender, waarbij de klap wat harder aankomt. Maar ook WtWB is aangrijpend en doet je hopen nooit zoiets mee te hoeven maken.

De hoofdpersonen in deze film zijn twee naïeve oude mensjes die geen moment hun klep dicht houden. Het is aandoenlijk om te zien hoe zij tegen de buitenwereld aankijken. Jim, die de adviezen van de overheid uiterst serieus neemt, doet op zijn manier zijn best, maar de mensjes hebben werkelijk geen idee wat hun boven het hoofd hangt. Het voelt als een bonk op je maag, wanneer zij een paar dagen na de explosie even naar buiten gaan om lekker 'frisse lucht te happen' en zelfs even op hun stoeltjes in de tuin gaan liggen onder de zwart-grijze hemel. En dan hoe blij ze zijn met het 'schone regenwater', zodat ze weer wat kunnen drinken...

Oh jawel, dit is een heerlijk filmpje van een fantastisch regisseur. Eindelijk is er ook een nieuwe DVD van zijn film 'The Maggie' uit, dus die is binnenkort aan de beurt.

Aangrijpend document waar je wel even stil van wordt. Ook de schrijver en tekenaar van Hadashi no Gen komt in beeld als één van de weinige mensen die de atoombom heeft overleefd. Slechts een handjevol ooggetuigen van deze oorlogsramp zijn overgebleven, die in deze docu een beroep doen op een ieders bewustzijn.

'My God, what have we done?' - the commander of the 'Enola Gay'

Misschien toch onverhoeds al een beetje ge-americanized, streeter?

Who Killed.. is een onthutsende documentaire waarin maar weer eens al te duidelijk wordt, dat financiële grootmachten, met in het kielzog de Amerikaanse overheid als een soort junta, de dienst uit maken op veel meer gebieden dan wenselijk is.

Verbazingwekkend leuk filmpje. Oké, de animatie mag dan gedateerd zijn, maar wat zou dat? De fijnbesnaarde Britse humor en de (eveneens Britse) stemmen zijn meesterlijk! De muziek is prachtig en de liedjes zijn stuk voor stuk ontzettend grappig.

Zeker als kinderfilm een aanrader.

The Wind in the Willows is en blijft gewoon een mooi verhaal en aangezien die vermaledijde Britten van die heerlijke frisse films kunnen maken, is ook deze versie bijzonder geslaagd.

Een indrukwekkend goede film, zeker voor z’n leeftijd. De bovengenoemde oscar is zeker niet misplaatst. De film begint vlot met een lichtvoetig, zelfs humoristisch, maar pakkend verhaal. Gaandeweg wordt de toon van de film serieuzer en dramatischer (en daarmee bedoel ik het genre), en komt de actie in beeld. Nu, de luchtgevechten in het eerste deel van de film zijn haast adembenemend. Ontzettend mooi en realistisch gefilmd, en ook spannend!

Maar... dan de minpunten: Over het grootste minpunt kan ik kort zijn. Ik vond de film gewoon te lang. Daarbij werden sommige stukken méér dan uitgebreid in beeld gebracht, terwijl andere stukken i.m.o. werden afgeraffeld. In het tweede deel van de film worden heel veel gevechtsscènes getoond in een bijna documentaire-achtige stijl. Deze scènes geven welliswaar een goed beeld van de oorlog, maar omdat de hoofdpersonen er geen rol in spelen, slaat na herhaling de verveling bij mij toe.

Ook het einde rekt en rekt zich maar; ik zag reikhalzend uit naar het verlossende "The End". Dat ik tevens geen enkele sympathie meer voelde voor de hoofdpersoon, maakt het er allemaal niet beter op.

Wel is duidelijk dat kosten noch moeiten gespaard zijn om deze film te maken.

Misschien moet je films van deze categorie wel léren kijken. Ook bijv. La Terra Trema vond ik een zware zit. Ik kan me voorstellen dat degenen die dát een mooie film vonden, ook Wings kan bekoren. Ik stel hem overigens graag beschikbaar...

Ik vond het verhaal wat minder, maar de animatie is prachtig. Alleen had ik bij sommige stukken het idee dat ik naar een computerspel zat te kijken. Ook begreep ik welliswaar niet precies wat nou, vlak voor het einde, de verandering in het klimaat veroorzaakte, maar de plaatjes van de opklarende luchten en landschappen waren gewoonweg wonderschoon.