Meningen

Omdat ik dacht dat dit een komedie zou zijn, had ik een beetje moeite om in het verhaal te komen. Maar ondanks dat is de film geslaagd als een typisch Frans dorpsdrama. Het boerenleven uit die tijd wordt prachtig in beeld gebracht, vooral ook het gedrag van de dorpelingen en de rol die de kerk speelt in het dorp.

La Table aux Crèves deed me, door de wat donkere (dorps)sfeer, o.a. denken aan Jean de Florette, maar ook aan films van Rademakers, zoals bijv. aan Dorp aan de Rivier.

Een redelijk kijkbare western zoals Tex er zoveel gemaakt heeft. Het verhaal is goed te volgen, het acteerwerk is oké en de liedjes (o.a. met de Texas Playboys) zijn leuk.

legaal downloaden

Deze film is te omschrijven als een redelijk vlot gemonteerde komedie met vooral in het begin enkele mooie, sfeervolle plaatjes en een paar leuke plottwists tegen het einde. Helaas zag ik deze film met summiere ondertiteling, waardoor ik niet alles goed heb meegekregen.

Heerlijke komedie die even op gang moet komen.

Met een glans(bij)rol van Gig Young als Dr. Hugo Pine.

Nou, ik moet zeggen dat ik deze film vooraf heel wat minder had ingeschat dan hij uiteindelijk bleek te zijn. Natuurlijk wel een beetje cheesy en zeker niet van deze tijd, maar ik heb heel wat slechtere soortelijke producties gezien, die uit dezelfde tijd stammen.

Eerlijk gezegd heb ik mij zelfs bijzonder goed vermaakt. Ik was overigens blij dat de holbewoners gewoon spreken konden en niet communiceerden d.m.v. onverstaanbare klanken, waar ik sowieso een hekel aan heb, bahalve wanneer het grappig bedoeld is, zoals in Caveman uit 1981 . Ook het einde werkte voor mij erg goed. Natuurlijk kun je zoiets altijd wel vermoeden, maar echt zien aan komen kon je het m.i. niet. Al met al toch een leuke twist die de film voor mij nog iets beter maakte.

Het is inderdaad even doorbijten, zeker in het begin. Naarmate het verhaal vorderde werd het wel boeiender, maar toch kreeg ik niet echt binding met de hoofdpersonen. En dat vond ik jammer. Voor nu 3.5 sterren, na herziening (maar dat zal nog wel even duren) misschien meer.

Ik vond The Third Man puur een spannende film. De scene waarin dat kleine jochie Martins aanwijst als moordenaar, vond ik dan ook, net als Mug, een minpunt. Maar ik kon het alleen maar zien als bijzonder knullig en niet als poging tot luchtigheid.

De citermuziek vond ik juist mooi en passend. Ik geloof niet die ooit eerder zo in een film te hebben gehoord, dus kan ik het ook niet stereotiep en daarmee storend vinden.

Dit is met stip de versie die bij mij het langst is blijven hangen. De liedjes zijn suikerzoet (ik vermoed dat ze daarom zo goed blijven plakken, oink oink ) en de Ritz broertjes zijn hier geniaal. Nu dan toch maar op DVD gekocht, ook voor mijn kinderen, als vervanging voor het grijsgedraaide VHS-je, dat nu eindelijk met pensioen mag.

Een prachtig duo, Doris Day en James Garner. Net als in Move Over, Darling (dit zijn jammer genoeg de enige twee films die zij samen gemaakt hebben) veel chemistry tussen die twee. Hilarische dialogen met een opperbeste Day en fanastische Garner, die mij hier overigens wel heel erg deed denken op Jim Carrey. Een bijzonder leuke film, die mogelijk wat gedateerd overkomt, maar waar ik echt van heb kunnen genieten.

Best interessant, misschien een beetje traag, maar dat past eigenlijk ook wel bij het onderwerp. Digna Sinke heeft alleen een nogal vervelende stem en daarbij een onplezierige manier van interviewen. Wat mij ook stoorde was de vrij knullige montage tegen het einde; die overgangen zomer/winter hadden echt veel mooier gekund. Alles bij elkaar opgeteld kom ik uit op een mager drietje.

Bijzonder grappig portet van een eenvoudige burgerman, die een eigen mening heeft over alles wat er in de wereld gebeurt. Alf Garnett is vooral een man met een ontzettend grote mond, maar met een klein hartje.

Het eerste deel van de film, dat zich afspeelt vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, is helemaal in de stijl van Adolf Hitler - My Part in His Downfall en Dad's Army, allebei van dezelfde regisseur. Echt mijn soort humor dus. De tweede helft van de film speelt 20 jaar ná de oorlog. Alf's dochter, die in de oorlog werd geboren, is intussen opgegroeid tot een typisch naoorlogse puber, met dito vrijer, waarmee Alf de nodige aanvaringen krijgt te verduren. Wel prachtig om te zien hoe tijdens een voetbalwedstrijd tegen Duitsland alle verschillen tussen de voor- en naoorlogse Britten simpelweg verdwijnen.

Ik hou ook van oude films en ik heb niks tegen musicals, maar deze film (en dan ook nog met zo'n speelduur) kon ik bijna niet uit kijken.

Ten eerste blijkt de DVD die ik heb het resultaat van een bijzonder matige transfer. Daarbij was de film voorzien van een later ingesproken over-voice, die het nodig vindt om de kijker mee te laten delen in allerlei informatie over de film en de acteurs.

Tillie's Punctured Romance vond ik vooral erg gedateerd. De overstap van korte naar lange films was blijkbaar moeilijker dan gedacht. Het verhaal is duidelijk beter geschikt voor een kortfilm en is het plot eenvoudig opgerekt om maar tot een feature-film te komen.

De film kijkt daarom nogal moeizaam weg. Het verhaal sleept zich een beetje voort en wordt opgevuld met verschillende onnodige scènes en veel flauwe slapstick.

Chaplin kon hier nog niet tonen wat hij waard was.

Al met al dus een matig, ietwat tegenvallend filmpje, maar vanwege de eerbiedwaardige leeftijd geef ik toch maar een 3*.

Geweldige miniserie. Ik heb hem over meerdere dagen verspreid gekeken, wat m.i. de film alleen maar ten goede kwam, omdat ik in de tussentijd regelmatig nadacht over het verloop van het verhaal.

De kracht van deze film zit in zijn eenvoud. De decors, voor zover je daarvan kunt spreken, zijn vaak simplistisch, soms haast saai. Maar daardoor komt het acteerwerk des te sterker naar voren en wordt de spanning en suspense vergroot.

Alec Guinness is misschien wel de beste acteur aller tijden.

Maar dat wist ik al.

All is fair in love and war, and this... is revolution!

Wat een prachtige kop heeft die Fred Astaire toch. Hij is werkelijk geknipt voor deze rol en samen met Ginger Rogers vormt hij een gouden duo, misschien zelfs wel het beste danspaar ever. Ook veel leuke woordgrapjes en oneliners trouwens.

Na de positieve reacties hier, vond ik Topkapi een lichte teleurstelling. De aanloop naar de kraak toe duurde m.i. veel te lang, de kraak zelf was wel aardig, maar het einde viel daarna weer erg tegen. Het had wel wat humoristischer gemogen, om over de hoofdrolspeelster maar te zwijgen, wat een eng manwijf zeg, brrrr.

Een vroege film van Kurosawa met een mooi staaltje Japanse acteerkunst. Het verhaal, dat an sich niet zoveel voorstelt, moet het hebben van het acteerwerk. Kenichi Enomoto, als vermakelijke sidekick, zorgt voor de vrolijke noot in de film. Alleen kunnen mensen die niet tegen overacting kunnen, deze film misschien beter maar links laten liggen.

Degelijke duikbootfilm met een voortreffelijke Glenn Ford. Spannend genoeg, voor die computerloze tijd vond ik de onder water scènes erg sterk. Het blijft een mooi gezicht die dieptebommen, hoewel de realiteit natuurlijk minder mooi was.

Jammer genoeg vond ik de rol van Diane Brewster eigenlijk alleen maar irritant, maar gelukkig komt ze niet veel voor. Het lijkt overigens wel dat Borgnine (hoewel ik hem best een goed acteur vind) altijd dezelfde rol speelt. Hij werd nogal eens getypecast.

Deze ode aan de automobiel toont duidelijk de inbreng van Haanstra. De typische Tati-dingetjes zijn zeker niet afwezig, maar wel beduidend minder. Niet dat ik dat heel erg vond, want de meeste Haanstra's kunnen mij ook wel bekoren. Maar als je de film enkel kijkt vanwege Tati, dan zal deze waarschijnlijk niet de eerste keuze zijn.

Wel erg leuk dat het verhaal zich gedeeltelijk in Nederland afspeelt, dat maakt het -voor mij in ieder geval- wel bijzonder(der). Prachtig geschoten beelden, in de goede mix van Tati (die duizenden geparkeerde auto's, goed getimede grappen, open- en dichtklappende kofferbakken en motorkappen op de beurs, etc.) en Haanstra (neuspeuterende mensen, gapende mensen, etc.).

Trouwens... nooit geweten dat ruitenwissers zo grappig konden zijn.

Ik denk dat dit is de mooiste niet-Japanse tekenfilm is die ik ooit heb gezien. De tekenstijl is gewoonweg prachtig, vaak surreëel en buitenproportioneel, en het kleurengebruik is adembenemend mooi. De sfeer is heerlijk melancholisch en de hoofdpersonen zijn aandoenlijk. Deze film is een klein pareltje!

Een wat mindere Norman Wisdom, met een standaardverhaaltje voorzien van standaardgrappen. Misschien alleen voor de echte liefhebber, en gelukkig ben ik dat.

Verrukkelijke zwarte komedie met prachtig geschoten plaatjes. De dialogen zijn meesterlijk en vooral in het begin zijn de grappen bijna niet bij te houden, haast vergelijkbaar met Arsenic and Old Lace, of misschien zelfs His Girl Friday. Vooral fijne, subtiele grapjes, waarin je de Britse afkomst van Hitchcock zo duidelijk kunt herkennen.

Ik was nou eenmaal benieuwd naar een film met Totò. Met veel pijn en moeite heb ik dan de dvd 'Un Turco Napoletano' met engelse subs kunnen bemachtigen. Gelukkig viel het niet tegen. Het verhaal is misschien simpel, maar wél leuk. Het taaltje vind ik heerlijk en de setting (de film speelt zich af in het kuise 1904) en het mooie kleurgebruik (Ferraniacolor, nog nooit van gehoord) maken het af.

Ik snap werkelijk geen lor van de lage waardering hier op MovieMeter. Misschien is dit niet Brooks' beste, maar dit is toch zeker een bijzonder vermakelijke film. De Sovjet Unie wordt een beetje op de hak genomen, maar dat is gezien het jaartal niet zo verwonderlijk. En verder toont de film een heerlijk gekleurd en vooral ongenuanceerd en karikaturaal beeld van de Russische cultuur, natuurlijk voorzien van fantastische humor, zoals we van Brooks gewend zijn.

Na de zoveelste mislukking probeert Ostap Bender kalm te blijven en zegt:

- Remember the famous Russian proverb: "The hungrier you get, the tastier the meal."

- On the other hand, the French have a proverb: "MERDE!!"