Meningen

Heinz Erhardt is leuk genoeg, maar die figuren eromheen verprutsen het iedere keer een beetje. Blijkbaar moest er ook telkens wat (voor die tijd) hippe muziek in zitten voor de jeugd en vervolgens weer wat Heimat-Musik voor de ouderen, etc. Juist dat voor-elk-wat-wils concept maakt, dat dit soort films nu vooral oubollig lijken cq. zijn.

Het eerste deel van de film vond ik heerlijk om te kijken, maar inderdaad vanaf het moment dat de presentator leuk begint te doen, met als dieptepunt het schreeuwend paard, wordt het een stuk minder. Waar het eerste stuk vooral registrerend is, wordt in het tweede deel alles teveel in scène gezet. Het acteerwerk is geforceerd en komt veel te gemaakt (on)grappig over. Daarbij vond ik het enige serieuze stukje, over de echtgenoot die worstelt met zijn concentratiekamp verleden, nogal verloren en misplaatst tussen alle andere onzin. Jammer hoor, want van het eerste deel (met name natuurlijk van Audrey ) heb ik echt genoten.

Ik vind Neko no Ongaeshi toch beduidend minder dan Mimi wo Sumaseba, waar deze film een soort vervolg op is. De tekeningen zijn hier allemaal wat te gladjes. Ik miste toch de touch van Yoshifumi Kondo die Mimi wo Sumaseba zo mooi tekende, een beetje in dezelfde stijl als Isao Takahata dat zo prachtig kan.

Zo zie je maar weer eens dat naäpen geen garantie is voor een geslaagde film. The Net (1995) was een leuke film om naar te kijken. Bij The Net 2.0 probeert zoonlief daarom eenvoudig te teren op het succes van papa. Maar helaas, het mocht niet baten.

Bijzonder irritant gefilmd en nóg irritanter gemonteerd en bewerkt met allerlei goedkope fade-ins en -outs, waardoor de film meer weg heeft van een anderhalf uur durende videoclip. Maar ik ben de beroerdste niet en geef de film een cijfer dat mooi bij de titel past.

2.0

Uitstekende, goed geregisseerde musical. Ik vond hem beter dan ik had verwacht, sterk geacteerd en met leuke liedjes. Wat mij betreft toch zeker een ruime 3* waard.

Love can be a delight, a dilemma, a disease or a disaster.

Dit murder-mystery drijft vooral op de ietwat vergane glorie van de twee hoofdrolspelers. Morecambe & Wise blijven in mijn ogen een komisch duo, maar ze halen toch niet meer het niveau van weleer. Desondanks is deze film grappig genoeg, met verschillende hilarische momenten, zoals met die vazen en natuurlijk die scène met die vermoorde mensen aan tafel.

Sterker nog:

Michael Simonavich Iranoff = Sgt. Johann Sebastian Schulz...

Ontzettend leuke film trouwens! Ernst Lubitsch is weer geniaal.

De leeftijd van de film in gedachten houdend, vond ik deze film verrassend goed. Ik heb hem gisteren gezien, hij verveelde geen moment.

Had Jerry Lewis de regie maar aan een ander overgelaten...

Het probleem van Lewis is m.i. dat hij zichzelf wel heel erg leuk vindt, wat vooral duidelijk wordt tijdens verschillende ellenlange scènes met telkens weer dezelfde grappen.

Ik denk dat het gewoon voor alles beter was geweest om de film wat in te korten.

Daarbij komt Stella, die volgens mij wel beter kan, onder zijn bewind ook niet echt uit de verf. Helaas.