Meningen

George Marshall heeft wel betere films gemaakt. Het meest storend aan Red Garters was m.i. het decor cq. de (studio)setting. De hele achtergrond is namelijk voortdurend knalgeel.

De setting bestaat vrijwel uitsluitend uit tweedimensionale decorstukken. Waarschijnlijk vonden de makers toen van zichzelf dat zij heel modern-stilistisch en misschien wel vernieuwend bezig waren. Kamers zijn van alle zijden open en betreedt men door een losstaand deurkozijn. Leuk bedacht allemaal, maar op mij kwam het over als een tweederangs toneelstuk.

Jammer, want het acteerwerk was best oké. En de dansmariekes in de (hier eveneens doorzichtige) saloon zijn altijd wel vermakelijk.

De liedjes en dansscènes zijn daarentegen bijzonder saai en de dialogen gewoon níet grappig. Helaas.

Knotts is hier een niet-grappige hoofdpersoon in een vervelende film, ongeveer vergelijkbaar met de Ernest-films. Bijna niemand lijkt normaal te kunnen praten, iedereen (met de hoofdrolspeler als toppunt) schreeuwt of praat op z'n zachtst gezegd, oink oink, voortdurend met stemverheffing op een bijzonder irritante manier.

De animatie is best apart en bijwijlen zelfs erg mooi, maar na een tijdje had ik het toch wel gezien. Gelukkig werd naar het einde toe het verhaal wat boeiender, waardoor de film heel goed was uit te kijken. Ik zag overigens de Frans gesproken versie en die kwam op mij heel natuurlijk over.

Matig plot, matig acteerwerk, matige cameravoering, tsja.. eigenlijk is deze hele film gewoon matig. The Magnificent Seven (1960) kon en mocht nog een beetje teren op Shichinin no Samurai, maar daar is hier toch niets meer van overgebleven. Wat resteert is een matige western, of had ik dat al gezegd?

Mooie, onderhoudende film met werkelijk prachtige muziek (!) en snedige dialogen.

Walter Brennan als Stumpy speelt (net als in 'To Have and Have Not') zijn rol weer met verve.

Maar het meest opvallend vond ik Dean Martin. Volgens mij speelt hij hier de rol van zijn leven!

"There he goes, with nothing in his stomach. Nothing but guts!"

Deze film barst natuurlijk van de clichés en is eigenlijk nergens bovengemiddeld goed te noemen. Dus zeker niet exceptioneel, maar gewoon een aardige middenmoter, die leuk genoeg zal zijn voor de liefhebber.

Bob en Bing werden al oud in deze laatste 'Road to' die zij altijd samen maakten. De grapjes waren toch vaak herhalingen uit eerdere films en werkten helaas niet meer als toen. Ook de chemie tussen het duo en Joan Collins is niet te vergelijken met de chemie die de twee hadden met Dorothy 'their special cup of tea' Lamour.

Dorothy Lamour mocht een cameootje opvoeren, evenals een heel stel andere bekendheden, zoals David Niven, Dean Martin en Frank Sinatra. Wel weer een prachtig rolletje van Peter Sellers als verwarde Indiase neuroloog.

Voor kleine kinderen mochten sommige stukken mochten wel een beetje minder eng. De rock-'n-roll liedjes zijn daarentegen erg leuk, dat had juist wel wat meer gemogen. Al met al een vermakelijk filmpje, niet te lang en mooie animatie.

Leuke jeugdfilm met mooie plaatjes en prachtige muziek, vooral ook de zingende mannen, o.a. in de beginscène. En wat een grappige taal, zeg. Als je goed luistert, is het nog best een beetje te volgen (maar ik was wel blij met ondertiteling ).

Het verhaal is niet te moeilijk en toch leuk. Alleen de volwassenen (lees: de volwassen mannen) zijn wel erg stupide, hoor. Ik snap wel dat dat erbij hoort, niet als bij Pippi Långstrump, maar soms lijkt het wel alsof ze niet helemaal goed bij hun hoofd zijn. Een beetje overdreven dus. Ondertussen is Ronja slim en heeft altijd gelijk. Volgens mij was Astrid Lindgren als kind niet te genieten, tenminste dat kan ik me zo voorstellen.

Rooster Cogburn is net als True Grit uit 1969 gebaseerd op de gelijknamige novel van Charles Portis. John Wayne vertolkt één van zijn laaste filmrollen en hij ziet er ook erg oud uit. Best frappant, want de even oude Katharine Hepburn ziet er mogelijk nog ouder uit, terwijl zij nog maar kort geleden, pas in 2003, overleden is.

Zoals Wouter al suggereert, is deze film voor Wayne een herhalingsoefening van True Grit. Voor Hepburn is dit echter, vooral de tweede helft van de film, meer een herhaling van The African Queen uit 1951. Rooster Cogburn kan dan ook het beste worden omschreven als een goede mix tussen die twee films.

Een love interest wil ik het niet noemen, zover komt het - gelukkig maar, wat mij betreft - niet, maar de aantrekkingskracht tussen de twee op leeftijd gekomen acteurs is wel mooi in beeld gebracht. Veel snedige dialogen en uitstekend geacteerd.

The Rounders is eigenlijk geen echte western zoals de meeste mensen dat zouden definiëren. Aan de auto's te zien speelt de film zich af rond 1960. Maar het verhaal gaat nu eenmaal over cowboys, dus een western it will be.

Een leuke film is het wel, al blijft het allemaal een beetje tammetjes. Ford en Fonda lijken goed op elkaar ingespeeld, maar de bijrollen komen niet uit de verf. Leuk om een keer gezien te hebben, niet meer en niet minder.

Ik denk dat ik The Golden Legend of Babylon het beste kan omschrijven als een soort Indiana Jones verhaaltje in anime-vorm.

Nadat ik gisteren The Castle of Cagliostro van Hayao Miyazaki had gezien, vond ik deze film helaas qua verhaal, maar ook qua tekeningen, nogal tegenvallen.

Deze film lijkt wel het meest op een spannend stripboek. Lupin is een soort kruising tussen Kuifje en James Bond. Ik sluit me aan bij mister blonde: Erg, erg leuk.