Rupan Sansei: Kariosutoro no Shiro (1979)

Ik zie ineens dat de verwijzing naar James Bond al eens is opgemerkt.

Moet er ook even bij zeggen dat de leeftijd van de film knap stand houdt in 2008.
30 jaar oud, dikke pluim!

Heerlijke film dit. Ik heb ooit in een oom Dagobert verhaal wel eens iets over Lupin gelezen, verder ben ik er eigenlijk niet bekend mee. Lupin is in ieder geval een erg charmant en sympathiek personage. Ontzettend snel en slim, maar soms ook wat onhandig, wat in deze animatiefilm tal van leuke situaties oplevert. De animatie mag er zijn, zeker als je beseft dat de film uit de jaren zeventig afkomstig is. Miyazaki geeft het verhaal een hoop vaart en actie mee, met geren, gevlieg, autoachtervolgingen, geschiet en ga zo maar door. Stiekem houd ik hier wel van want die snelheid zit ook in Laputa en dat is wat mij betreft nog altijd Miyazaki's beste. Deze mag er echter ook zijn. De muziek is mooi en vaak lekker rustig op de achtergrond aanwezig en versterkt de film alleen maar. Fijne Miyazaki dus weer, jammer dat dit mijn achtste al is en ik er helaas bijna door heen ben.

4,0*

Erg vermakelijke animatiefilm die ondanks zijn ouderdom nog steeds op hetzelfde niveau zit als Miyazaki's recentere films. Vooral de muziek, met zijn funky toontje, weet goed de ongedwongen sfeer van deze kleurrijke film neer te zetten. Verder ziet het er visueel ook nog knap uit voor een tekenfilm uit de jaren zeventig, maar de versie die ik gezien heb is dan ook redelijk goed opgepoetst volgensmij.

Net als anderen moest ook ik meteen aan een soort funky en cartoony James Bond adaptatie denken.

Lupin the Third is een erg leuke Miyazaki, die het in mijn ogen toch wel moet afleggen tegen moderner werk van de man. Animatie is uiteraard wat minder vanwege ouderdom. Maar de film is niet alleen op dat gebied een stuk rommeliger, of minder gelikt, dan latere films.

Maar goed, wat overblijft is gewoon een goede film. De setting is leuk en sfeervol. Lupin is geweldig als hoofdpersoon, erg grappig mannetje. Wat dat betreft past de soundtrack erg goed bij hem. Deze is lekker vrolijk en het is ook wel leuk om eens wat anders dan de deuntjes van Joe Hisaishi te horen in een Miyazakifilm.

3.5*

Da's een Fiat 500 hoor.

Erg vlotte film. Het is wel duidelijk dat Miyazaki hier nog niet zijn volle gang kon gaan omdat hij pas begon als regisseur, maar het resultaat is toch wel uiterst vermakelijk.

Castle of Cagliostro is niet alleen mijn eerste kennismaking met Miyazaki, maar stiekem ook mijn eerste kennismaking met Japanse animatie (of je dit al animé mag noemen, geen idee, ik ben een leek!). Ik heb niet bewust gekozen voor een oudje uit 1979 of omdat het een pre Ghilbi is, maar puur omdat het door een vriend werd aangeraden. Het feit dat dit een klein beetje Euro-orientated is, helpt zeker mee aan het feit dat het wat toegankelijker is voor mensen zoals ik.

Op het moment dat de film startte zat ik er eigenlijk al helemaal in. Hoe lang heb ik al geen tekenfilm (als in de echte zin van het woord) gekeken? Wat een nostalgie. Op het moment dat ik de openingscredits zag had ik al het fantastische gevoel dat ik naar iets heel moois, unieks zat te kijken. Kan dat eigenlijk niet beschrijven maar ik had zin om die hele film in 1 ruk uit te kijken.
Vooral de kwaliteit vond ik echt nog verrassend goed. Het contrast tussen de scherpe voorgrond en de geweldige achtergronden (vooral de natuurwonderen) zag er heel mooi uit. De hoofdpersonages waren ook goed vormgegeven.
De muziek is heerlijk. Beetje poppy/disco (het was nog steeds de 70's, alhoewel ik mij afvraag of ze in Tokyo ook met rolschaatsen de dansvloer over gleden, maar dat terzijde), en past perfect bij het heerlijke tempootje van de film. De achtervolging was erg goed, en de toon was gezet. Op het moment dat het betreffende kasteel van Count Cagliostro in beeld kwam hoopte ik op wat mystiek en stealth, helaas kwam ik hier ietsjes bedrogen uit. Het viel een beetje tegen toen de film opeens de 'Hollywood' kant opging, met gun blazing cops en massale shootouts. Stiekem had ik hier juist gehoopt dat Lupin en Jigen samen het geheim ontrafelen, zonder dat de Count er ooit achter is gekomen wat er precies is gebeurd. Ook had ik het idee dat de shootouts wat op visueel vlak inleverde (vuurwerkincidentje bijvoorbeeld). Ik zag hier al mensen die referenties naar James Bond (ik ben een absolute Bond fan), maar ik had juist meer het idee dat Bond wat waakzamer tekeer ging op zijn missies. In dat opzicht vond ik het einde wel een beetje tegenvallen.

Maar begrijp me niet verkeerd, mijn eerste kennismaking met Miyazaki was geweldig, en ga dan ook vol goede moed naar de volgende film! Deze film krijgt vooralsnog 3.75 sterren, dat kan nog veranderen afhankelijk van zijn ander werk.

Miyazaki zelf gaan niets om zijn lange-filmdebuut en het is ook duidelijk dat dit geen persoonlijke film is. De aandacht voor sfeerschepping en typische verhaalelementen die we aan de regisseur toekennen ontbreken hier nog. Gelukkig is dat geen al te groot probleem. Ik vind Cagliostro de minste Miyazaki (ik moet alleen Kiki's Delivery Service nog zien), maar tegelijkertijd heb ik nog altijd wel een zwak voor dit soort schelmenavonturen. Het was me al snel duidelijk dat dit een film is die een onderdeel is van een reeks door de manier waarop de relaties tussen de personages als vanzelfsprekend werd geacht, maar gelukkig mis je niet veel. Ik zou de reeks best willen zien, al schijnt deze film er iets van af te wijken. Hij zou luchtiger zijn.

Het is in ieder geval een kleurrijk avontuur geworden. Niet heel origineel of onvoorspelbaar, maar met genoeg leuke dingetjes om constant boeiend te blijven, waaronder de Spidermanachtige handlangers en de kennelijk eindeloze verzameling aan valluiken die het kasteel heeft (werkelijk, hoe paranoïde is de man die de opdracht heeft gegeven om schijnbaar overal zo'n leuk te laten plaatsen?). Ook een originele, gruwelijke dood voor de schurk, geperst tussen twee klokwijzers. Charmante karakters ook, zelfs al zijn ze simpel. Een erg leuk wegkijkertje kortom.
3,5*