The Road to Hong Kong (1962)

Bob en Bing werden al oud in deze laatste 'Road to' die zij altijd samen maakten. De grapjes waren toch vaak herhalingen uit eerdere films en werkten helaas niet meer als toen. Ook de chemie tussen het duo en Joan Collins is niet te vergelijken met de chemie die de twee hadden met Dorothy 'their special cup of tea' Lamour.

Dorothy Lamour mocht een cameootje opvoeren, evenals een heel stel andere bekendheden, zoals David Niven, Dean Martin en Frank Sinatra. Wel weer een prachtig rolletje van Peter Sellers als verwarde Indiase neuroloog.

Het is bepaald niet een goede komedie classic. We hebben best veel komedies in die jaren 60 gehad. Deze is niet slecht maar geweldig is nou ook weer niet. Wel leuk dat Dorothy Lamour, Frank Sinatra, Dean Martin, Peter Sellers en David Niven er ook een rol in hadden. Ze zijn soms best goed maar ze zijn niet altijd echt heel grappig. Toch nog een 3,0 tje dan maar.

Niet best.

Duidelijk een poging om de serie terug wat nieuw leven in te blazen, het werkt alleen niet zo goed meer. Probleem is sowieso dat er teveel aan de oude concepten geraakt wordt. Het is ondertussen de '60 dus wellicht dat er daarom wat moest veranderen, maar niet ten goede.

Veel romantiek zit er niet meer in, Lamour wordt ook herleid tot een bijrolletje. Haar plaats wordt ingenomen door Collins, die met haar iets te overduidelijke 60s look niet echt past binnen het ondertussen wat ouder geworden Crosby/Hope duo.

De twee zijn nog steeds wel leuk, maar het plotje met ruimtereizen en spionage gaat hen niet goed af. Te weinig herkenning, te geforceerd en vooral te lame zonder écht over-the-top te gaan. Maar best ook dat ze na deze film opgehouden zijn met de Road To films.

Aardig reeksje, dat wel. Dit is echter wel het minste deel.

1.0*

Met afstand van de Road reeks het meest bizarre verhaal uit de serie, maar Bing en Bob weten er toch wel weer een erg leuke film van te maken!
Joan Collins vervangt hier min of meer de rol van Dorothy Lamour wat ze wat mij betreft ook op een leuke manier doet, Lamour zelf heeft een kleine cameo.

De grappen vond ik eigenlijk wel erg leuk in deze film, denk bijvoorbeeld aan de banaan voedende machine. Ik lag werkelijk waar helemaal in een deuk bij die scene en de koppen die Bob erbij trok.
Maar ook de cameo van Dean Martin en Frank Sinatra waren erg leuk! De film heeft een heerlijke zelfspot en alhoewel het verhaal echt werkelijk waar nergens op slaat is en blijft het leuke vermakelijke onzin!
Een deel 8 is er helaas nooit gekomen maar werd wel over gesproken in de jaren 70, dit helaas door het overlijden van Crosby. Bob Hope wilde nog wel graag een ander deel maken, dit keer met George Burns maar helaas kwam dat nooit van de grond, had die 2 acteurs graag samen gezien.

Deel 1 en 2 zag ik 3 jaar geleden, maar nu ik de andere 5 delen heb gezien ga ik die hoogstwaarschijnlijk nog wel een keertje opnieuw kijken. Leuke serie! Geen bijster sterke films, maar wel erg vermakelijk kijkvoer.

3,5*

Ik ben het zinnetje op deze site al talloze malen tegengekomen: "Je moet er van houden", en natuurlijk geldt voor èlke film dat je een zekere affiniteit met het genre moet hebben, maar zelden zal die gemeenplaats toepasselijker zijn geweest dan op de Road-films van Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour, want ik kan me goed voorstellen dat een moderne kijker zich groen en geel ergert aan hun spervuur van wisecracks, inside-jokes, Crosby's succesvolle pogingen om Hope een loer te draaien, woordspelingen, steeds terugkomende "patty-cake"-routines, en natuurlijk de constante stroom verwijzingen naar Hope's lafheid en omvang en Crosby's vals-zingen. Het is een vorm van humor die het publiek in de jaren 40 en 50 in groten getale naar de bioscoop trok, maar die voor genoemde moderne kijker misschien net zo min geestig is als andere grote komieken uit die tijd zoals Martin & Lewis, Norman Wisdom en (wat mij betreft het dieptepunt qua comedy) Abbott & Costello.

        Ja, Bob en Bing zijn inmiddels wat ouder (allebei 57 of 58), en ja, de humor is niet wezenlijk anders dan in de "klassieke" Road-films uit de jaren 40, en ja, de tijden waren veranderd en de humor was inmiddels wat scherper geworden (één jaar eerder was The apartment uitgekomen, twee jaar later zou Dr. Strangelove verschijnen), maar ook achterin de vijftig is het dynamische duo nog opmerkelijk energiek, en wat ik uit de jaren 40 grappig vond kan ik ook uit de jaren 60 nog waarderen. Dus wat mij betreft is hier niets mis mee. (Momenteel overigens in een uitstekende transfer [maar zonder ondertitels] op YouTube te zien.)

        Nog een paar dingetjes: de voornaamste cameo's zijn hiervoor al genoemd, maar ik wil aan dat lijstje toch ook nog even Jerry Colonna toevoegen, in andere films en radioprogramma's een geliefde sidekick van Hope, hier de "man looking for a match" die een lucifer aan Hope's knie afsteekt wanneer die in een riksja "hangt". Verder ben ik van Joan Collins nooit een fan geweest, maar in de jurk waarin ze Bob komt verleiden is ze toch wel something else. En wat de gewraakte Abbott & Costello betreft, in 1949 moest de latere Engelse filmcriticus (en toen nog gewone 19-jarige filmganger) Leslie Halliwell twee uur in de rij staan om een kaartje te bemachtigen voor Abbott and Costello meet the ghosts (zoals Abbott & Costello meet Frankenstein toen merkwaardigerwijs in Engeland heette), en in 1988 had die film nog altijd "the third highest audience share achieved by a movie on British television." Dus wat mijn (voor)oordeel in dezen waard is…