Road to Rio (1947)

Grappige film in de ROAD TO ... - reeks. Bob Hope en Bing Crosby zijn hilarisch als duo, niet alleen in hun acties maar ook in hun liedjes.

Van de Road to ... is dit een van de beste. De Andrews Sisters treden ook nog op.

Van het verhaaltje in dergelijke films moet ge niet veel verwachten, maar komiek Bob Hope graait gretig in zijn joke- en gezegdentrommel, terwijl Bing Crosby zijn croonermeesterschap etaleert in het mooie, speciaal voor hem geschreven, "But Beautiful", zodat het geheel nog best te genieten valt.

Bob en Bing hebben er zeven gemaakt. Laat ik er dan maar van uit gaan dan dit de beste is. (Twee heb ik er niet gezien, Singapore en Zanzibar). Kwalitatief zijn het geen hoogstaande werkjes, eerder B-films maar dan wel met grote namen erin.

Allereerst, op muzikaal gebied zit deze film goed in elkaar. Bing die o.a. But beautiful zingt. Mooi liedje en het wordt leuk neergezet. Bovendien zingt Bing in die tijd al met wat meer bas in zijn stem. Terwijl hij in de jaren '30 nog met zo'n galm in zijn stem zingt. Dat vind ik toch wel minder. Nou ja zaten die mensen niet mee, die bleven gewoon die platen kopen. Maar terug naar de film.

Ook leuk natuurlijk The Andrews Sisters, die optreden en zingen You don't have to know the language. De Andrews waren eigenlijk ook al op hun retour, maar toch nog behoorlijk populair. Rond 1955 zou hun populariteit dan juist weer toenemen, met een soort revival en later nog eens. En door The Starsisters kwamen ze natuurlijk ook weer in de belangstelling. Ach ja die meiden zijn eigenlijk nooit helemaal vergeten. Maar terug naar de film.

Dan zie je toch altijd van die geinige dingen in die oude films. Dan heb je zo'n draaischijf en zit dan zo'n band op en die begint dan te draaien en komt er een andere band te voorschijn. In dit geval die van Bing en Bob, in van die rare apepakkies. Komisch hoor. Nog maar te zwijgen van de zeepbellen. Maar goed ik zit al een tijdje op de site dus dat mensen daar helemaal niks aan vinden zal me dan ook niet verbazen. Maar goed terug naar de film.

Toch een hoop vrolijkheid in deze film en grapjes zijn best wel geslaagd. Jerry Colonna komt er ook nog bij.

En goede muziek dus in deze film. Dorothy Lamour die Experience zingt, ook al zo mooi liedje. Zet ik deze maar weer op 4.0

Ik heb een hele tijd geleden deze musical gezien en is mijn erg bij gebleven omdat het gewoon een leuke musical is.

Gay, carefree and happy times.

Weer terug op het oude niveau. Beetje stroef begin, ook duidelijk geen vervolg op de vorige Road To film, gelukkig schiet het tempo halverwege weer goed de lucht in. Crosby en Hope zijn ondertussen perfect op elkaar ingespeeld, de running gags zitten gebeiteld naar 5 afleveringen en Lamour nestelt zich weer kundig tussen de twee heren.

Komisch hoogtepunt vond ik de aanstormende cavalerie die uiteindelijk nergens uitkomt, verder weer de typisch Hope humor die z'n tijd toch steeds wat vooruit lijkt te zijn. Wel een beetje jammer dat de films steeds van regisseur wisselen, de meeste doen er verder ook niet zoveel mee. Lijken eerder huurlingen dan regisseurs die iets eigens aan de reeks kunnen meegeven.

Maar wel weer een aardig deel. Zit weinig verschil op de verschillende afleveringen vind ik, enkel Utopia stak er totnutoe een beetje bovenuit.

1.5*

Ja, laat ik het daar maar bij houden. Bob en Bing, Bing met de Andrews, dat waren succesvolle combinaties destijds.

Leuke muziek erin. Maar de film is veel te lang om boeiend te blijven. Een ouderwetse dijenkletser, maar bij mij ging na een uur de lol er snel af. Al was het als geheel toch een moeizame film. Wat vooral te wijten is aan het magere plot, het trage tempo en dan ook nog de lengte van de film. Want het is toch opmerkelijk dat ze dit nog langer als anderhalf uur weten vol te maken.

Het doet wat denken aan de Laurel & Hardy en de Abbott & Costello-films. Bing mag de slimmerik en Bob de dommerik spelen. Vooral Crosby maakt de film bij momenten hartstikke saai en behalve voor het verhaal is de aanwezigheid van Dorothy Lamour ook niet een echte aanvulling. Terwijl Hope juist nog wel voor een aantal lachwekkende scènes zorgt, zoals aan het begin als hij op een koord mag fietsen, later als kapper en weer later als bubbelblazende trompettist. Naast dit laatste voorbeeld, zitten er nog wel een aantal visuele grappen in de film zoals met die hoedenverwisseling. Maar met dat hypnotiseren is flauw.

Het is vooral dankzij Hope, die bewijst, mede door zijn mimiek, zijn kunnen als komiek, dat het eerste uur nog redelijk plezierig wegkijkt. Ook de muziek blijft goed.

Maar verder is er niet zo veel aan. Voor de na-oorlogse sombere tijd, was het natuurlijk wel een welkome aanvulling. 3.0

Bing zingt But beautiful, en samen met the Andrews, You don't have to know the language. En Dorothy Lamour zingt Experience. Dat zit allemaal in het eerste uur.

De humor is wat flauw maar het verhaal wel aardig , al ben ik verder nooit echt een fan geweest van dit soort muziek film combo's want een echte musical is het nou ook weer niet .

Nog steeds leuke feel-good maar wat mij betreft op een wat trager tempo en minder boeiende locaties dan bijvoorbeeld Morocco & Utopia. Het is nog steeds leuk het duo samen te zien maar het hele hypnose verhaaltje kwam helaas wat minder goed uit de verf, de grappen blijven best leuk maar iets te veel herhaling.
Trouwens wel een erg leuke scène met The Andrews Sisters!

Vermakelijk blijft het met dit duo altijd wel en daarom ook 3 sterren. Benieuwd naar de laatste 2.